Meer dan 10.000 Syrische burgers werden het voorbije jaar afgeslacht door regeringsgetrouwe troepen van president Bashar Al Assad. “Waar zijn al die mensenrechtenbewegingen, massale protesten van vredesactivisten, boycotacties van vet gesubsidieerde NGO’s  gebleven”, vraagt u? Eh, sorry hoor maar die hebben het allemaal veel te druk met Israëlbashen…

‘Israeli prison 5-star hotel compared to Syria jail’

naar een artikel van Roi Kais [Ynet]

Een Turkse journalist vergeleek zijn ervaringen in Israëlische en Syrische gevangenissen nadat hij onlangs vrijkwam uit een Syrische gevangenis waarin hij ruim twee maanden zat opgesloten. Adem Özköse keerde maandag jongstleden terug naar Turkije en deed zijn verhaal.

Adem Özköse met Hamas

Adem Özköse is geen onbekende voor de terroristen in Gaza en in andere landen zoals met de Taliban in Afghanistan. Hij heeft nauwe banden met de Turkse IHH die het Free Gaza Flotilla kaapte in mei 2010. Özköse zat aan boord van de ms Mavi Marmara dat geënterd werd door het IDF. Hij is verantwoordelijk voor de talloze  misleidende foto’s die gretig aftrek vonden bij westerse nieuwsagentschappen.

Aldus werd hij samen met andere activisten na afloop van het flotilla debacle in juni 2010 voor korte tijd geïnterneerd in een Israëlische gevangenis. Aan de hand van die ervaringen en zijn twee maanden opsluiting in Syrië, was hij goed geplaatst om erover te verhalen.

“Vergeleken met Syrië, zijn de Israëlische gevangenissen vijfsterrenhotels,” zei hij. “In de gevangenis van Syrië moest ik op de grond slapen en nu en dan hoorde ik mensen gillen van de pijn of over hun eigen tragische situatie“, vertelde hij.

De Turkse journalist zei dat hij als verdachte van spionage geblinddoekt werd ondervraagd. “Tijdens die ondervragingen vervloekten ze de hele tijd door de Turkse leiders, noemde hen collaborateurs met de VS en beschuldigde hen van verraad jegens Syrië”, zei hij.

Adem Özköse in Gaza

Volgens de Arabische media werd Özköse samen met mede-journalist Hamid Coskun begin maart 2012 ontvoerd nadat zij het grondgebied van Syrië waren binnen getrokken om er de Syrische opstand te verslaan. Zij werden vastgehouden door regeringsgetrouwen van Assad die hen willekeurig oppakten. Later werden de twee per helikopter overgebracht naar een gevangenis in Damascus.

Een dag voordat zij werden vrijgelaten kregen Özköse en Coskun bezoek van een hoge Iraanse ambtenaar. Volgens Özköse, werden overgedragen aan de Iraniërs op de luchthaven en overgevlogen naar Teheran en uiteindelijk naar Turkije terug gevlogen met een privé straalvliegtuig. Blijkbaar hebben de goede relaties van Özköse met Hamas en met de Islamitische Jihad, die zoals algemeen bekend is beiden gesponsord worden door Iran, zijn vrijlating bespoedigd.

Een belangrijke ambtenaar op de Iraanse ambassade in Ankara bevestigde dat Iran de rol van bemiddelaar in deze kwestie had gespeeld. Intussen meldde de Syrische oppositie over de vrijlating van van twee Iraniërs. Echter de Iraanse ambtenaar benadrukte dat de twee gevallen niets met elkaar te maken hadden.

Adem Özköse op bezoek bij de Taliban in Afghanistan. Hij schreef er later een artikel over: “De Taliban heeft de harten veroverd van het Afghaanse volk“.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Syrië, Turkije

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

“Dat is geen swastika”, zegt Michaloliakos “maar een oud Grieks motief ‘meandros’ genoemd”. Woordvoerder Theodoros Koudounas van de partij die zich ‘volksnationalisten’ heten, benadrukt dat het grote beeld van een arend dat op zijn bureel pronkt niets te maken heeft met de arend van het Derde Rijk. “Veel landen hebben arenden, Amerika, Polen, Rusland. De arend is een mooie vogel.” Elke gelijkenis met bestaande symbolen uit het verleden is louter ‘toeval‘, beweren de Griekse ‘volksnationalisten’. 

‘Toevallig‘ zijn de Griekse Joden de laatste jaren opnieuw een doelwit geworden. Zo werd in de nacht van 18/19 april 2011, aan het begin van het Joodse Paasfeest (Pesach), ingebroken in de synagoge op het Griekse eiland Korfoe/Corfu. Religieuze boeken, documenten en Torah rollen werden opgestapeld en in brand gestoken. Twee andere synagogen werden datzelfde jaar eveneens platgebrand. Antisemitische graffiti op muren, scholen, begraafplaatsen enz. zijn weer in heel Griekenland te zien.

Aan de vooravond van WOII leefden er 76.000 Joden in Griekenland. Ongeveer 10.000 van hen overleefden de Holocaust. Tegenwoordig leven er ongeveer 5.000 Joden in Griekenland op 11 miljoen inwoners ofte 0,045 procent van de bevolking. Voor sommigen is dit aantal blijkbaar nog veel te hoog.

Neonazi in Grieks parlement
“Auschwitz, gaskamers en ovens waren leugens”

door Günther Brants [bron: HLN]

De leider van de Griekse neonazistische partij Chryssi Avghi (Gouden Dageraad), die door de verkiezingen van 6 mei in het parlement is geraakt, heeft tijdens een televisiegesprek het bestaan van de gaskamers ontkend. “Auschwitz, welk Auschwitz? Ik ben er nooit geweest. Wat is er gebeurd? Bent u er geweest?”, vroeg partijleider Nikos Mihaloliakos zich af in een uitzending zondagavond op de commerciële zender Méga. “Er waren geen ovens, geen gaskamers, dat is een leugen”, voegde hij eraan toe. Hij zei ook dat “hij vele boeken heeft gelezen waarin het cijfer van zes miljoen door de nazi’s uitgeroeide joden” in twijfel wordt getrokken.

Het is de eerste keer sinds zijn verkiezingssucces dat Mihaloliakos een openlijk negationistisch discours houdt. Chryssi Avghi kreeg 6,9 procent van de stemmen (21 afgevaardigden) door in te spelen op de woede van de Grieken tegen de strenge, door Europa besparingsmaatregelen en hun xenofobe reacties. Hun leider, die in de Griekse media soms de Führer wordt genoemd, herhaalde dat Hitler “een grote historische figuur van de twintigste eeuw” was.

De woordvoerder van de aftredende regering, Pantelis Kapsis, heeft deze uitlatingen “onvoorwaardelijk” veroordeeld. “Ze vervormen de geschiedenis en zijn een brutale inbreuk op de herinnering aan miljoenen slachtoffers van de holocaust”. Kapsis herinnerde eraan dat onder de slachtoffers tienduizenden Griekse joden waren, van een Griekse bevolkingsgroep die voor 95 procent werd uitgeroeid door de nazi’s. Pas onlangs werd dat in de schoolboeken geschiedenis opgenomen.

Hun palmares mag er best wezen: hooliganisme, vandalisme, aanvallen van mensen, binnendringen in een synagoge en als pronkstuk een onvervalste bomaanslag. Daarbovenop beschikt deze partij over knokploegen die de straten optrekken om buitenlanders af te ranselen. Chryssi Avghi beloofde haar kiezers ook om immigranten het land uit te zetten en mijnen te plaatsen bij de grenzen tussen Griekenland en aartsrivaal Turkije. Een vergelijking met Hitler’s NSDAP is dan gemakkelijk gemaakt. [bron]

Met dank aan Katrien A. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Griekenland

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Blijkbaar zijn nogal wat Antwerpse Joden terecht ontzet door de vlagverbranding van ultra-orthodoxe Joden van de Satmarsekte. Inderdaad, je zal het maar meemaken dat een gedreven pro-Israëlactivist zoals Brabosh, dergelijke Joden als buren heeft. Heden kreeg ik een brief toegezonden van ene Joodse meneer, Zevi Grunfeld, uiteraard een pseudoniem, maar naam en adres wel bekend bij Brabosh.com. Ik geef hem graag een forum om zijn verontwaardiging te uiten.

Geachte bestuursleden van de Machsike Hadas,

Hoogst waarschijnlijk bent U op de hoogte van het uiterst schandalige incident dat zich heeft plaatsgevonden op Lag Baomer in de Satmar school aan de Van Leriusstraat.

Hiermede mijn uitdrukkelijke verzoek om in jullie hoedanigheid al het nodige te doen, opdat ernstige maatregelen zouden getroffen worden tegenover een bepaalde individu uit de Joodse gemeenschap van Antwerpen waarvan zijn gedrag overeenstemt met dat van de ergste collaborateurs en Kapo’s uit de Jaren ‘40.

Je mag natuurlijk een mening hebben en zelfs tegen de Israëlische staat zijn, maar in de Joodse godsdienst is er geen plaats voor haat. De Joodse godsdienst leert ons dat wij steeds moeten streven naar naastenliefde en verzoening, niet naar dit soort hatelijkheden.

Het verbranden van de Israëlische vlag is de dag van vandaag een uiterst populaire “minhag” bij bepaalde niet-joden die zo hun anti-Joodse gevoelens op een politiek correcter… manier in het openbaar willen uiten.

Maar deze Jodenhaters maken echter totaal geen onderscheid tussen religieuze en niet-religieuze, zionistische- en minder zionistische Joden bij het plannen van hun terreur acties. Ter herinnering o.a. de aanslag op joodse kinderen van de Aguda in de Lamorinièrestraat die helemaal niet zionistisch georiënteerd zijn of het incident vorige week op de luchthaven van Charleroi op een bus met meisjes van de Jesode Hatora.

Het verbranden van de vlag van de staat Israël door een magid shiur van een Yeshiva Ketana voor zijn leerlingen is een uiterst onnozel en verwerpelijk gedrag en kan om begrijpbare redenen niet ongestraft blijven.

Op Lag Baomer wordt het heengaan van 24.000 talmidei chachamim van Rabbi Akiva herdacht die zijn omgekomen als straf voor Sinat Chinam. Wat een fameuze “pedagogische” les dus om aan al deze kinderen juist op die dag “gratuite” haat aan te leren. Wat zou een volgende stap kunnen zijn voor deze magid shiur… de naïviteit van onschuldige joodse kinderen met payes misbruiken om hen aan te zetten tot juichen en dansen wanneer er joodse slachtoffers vallen in Israël als gevolg van een aanslag of oorlog ???

Het spreekt voor zich dat zo’n verwerpelijk incident zoveel mogelijk binnenskamers moet worden gehouden opdat antisemieten hiermee geen verkeerde boodschap zouden krijgen voor rechtvaardiging van hun acties.

Maar de verantwoordelijken van de Orthodoxe Machsike Hadas gemeente van Antwerpen zouden wel een duidelijk signaal moeten durven geven op de voorpagina in komende Shabat BeShabato en Lema’an Teida waarbij ze het Satmar-incident met de strengst mogelijke bewoordingen afkeuren. Dit naar analogie met het kapittel in de shemona esrei “Velamalchinim al tiheye tikva”.

Het vredig en rustig samenleven tussen religieuze en niet-religieuze Joden is een eigenschap dat de Antwerpse Joodse gemeenschap sinds vele generaties siert.

Dit evenwicht moet in het algemeen belang gevrijwaard worden !!!

Met vriendelijke groeten,

Zevi Grunfeld

Antwerpen

Gearchiveerd onder:Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Ah ja, die luidschreeuwende anti-Israëlmeute die maar blijft door wauwelen over onmenselijke toestanden voor die honderden Palestijnse terroristen die opgesloten zitten in Israëlische gevangenen en in hongerstaking zijn (waren?). Het houdt maar niet op. Steekhoudende argumenten hebben ze niet en bewijzen nog minder. Alhoewel ‘bewijzen’? Als die er niet zijn kan je ze toch meteen uit je mouw toveren? Ik heb maar enkele minuten googlewerk nodig en ik haal alles boven wat je maar wil zien. Ik zal het graag voor je ‘duiden’ en van ondertiteling voorzien en een bronvermelding toevoegen die (in de meeste gevallen) totaal ontbreekt. In het kort de definitie van Pallywood toegelicht, de leugenmachine van Al Fatah en Hamas waar het Westen zijn beeldmateriaal en artikels uit distilleert.

Een plaatje (hierboven) dat al weken circuleert op het internet, voornamelijk via de sociale media Facebook, is dat van een zogenaamde Palestijnse hongerstaker in de gevangenis. In werkelijkheid gaat het hier om Ezzedine Rouissi, een Marokkaanse student die gegrepen werd door de Marokkaanse autoriteiten nadat hij had deelgenomen aan een studentenprotest om de leefomstandigheden op de Universiteit aan te klagen. Hij werd in de gevangenis zwaar mishandeld en gefolterd en begon uit wanhoop tegen zijn behandeling een hongerstaking die maar liefst 132 dagen aansleepte. Uiteindelijk werd hij op 1 mei jongstleden weer op vrije voeten gesteld.

Hierboven twee plaatjes van Ezzedine getrokken tussen vrienden en familie, kort nadat de ‘Palestijnse hongerstakende gevangene’ Marokkaanse student op vrije voeten werd gesteld. Wie goed toekijkt (klik op het beeld) ziet dat hij de traditionele kefijeh (Arafatsjaaltje) om zijn nek draagt met een afbeelding van de Rostkoepel, uit solidariteit met het Palestijnse volk [bron].

Voor wie het nog altijd niet geloofd dat het leugens zijn kan het artikel hier lezen en hieronder zijn de videobeelden bekijken omtrent het echte verhaal.

Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint: “Latest Blood Libel: The Hunger Games Edition”

Gearchiveerd onder:Pallywood

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Echter, voor sommige mensen, kan het in de fik steken van de vlaggen van de Grote en de Kleine Satan schadelijk zijn voor de gezondheid. Dat ondervond afgelopen zondag 13 mei 2012 een Pakistaanse sjiitische demonstrant tijdens een anti-Israëloptocht in solidariteit met het Palestijnse volk in Karachi, Pakistan.

Terwijl hij de vlaggen overgoot met benzine struikelde de islamistische nitwit over de vlag van de Kleine Satan en duikelde voorover naar de brandende vlag van de Grote Satan. De demonstratie nav de Nakba Dag, werd hem bijna fataal. Mede-omstanders konden de idioot van dienst slechts ternauwernood redden van levend te verbranden.

Moraal van het verhaal: wie met vuur speelt in de buurt van Israël en/of de VS kan maar beter op voorhand een brandvrij pak dragen. Want de wind die het vuur aanwakkert kan voor je het weet al gauw in de omgekeerde richting slaan. [foto 's: Rizwan Tabassum/AFP/GettyImages en Fareed Khan/AP]

Met dank aan Aussie Dave van Israellycool voor de hint.

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Waar ik al voor vreesde is dus gebeurd: André Gantman volgt zijn vriend, gewezen drinkebroer Ludo Van Campenhout naar de anti-Israëlpartij N-VA. Een euforisch Joods Actueel berichtte dit vandaag op zijn blog: “Het is thans officieel, André Gantman, voormalig openVLD politicus, heeft een zitje gekregen in de raad van bestuur van de Vlaamse Opera. Vorige week werd over deze aanstelling reeds gespeculeerd door de krant De Morgen. Gantman kreeg de plaats van de N-VA, die een bestuurder kon selecteren”.

André Gantman

Zoals door opeenvolgende opiniepeilingen wordt bevestigd, stevent de vlaams-nationalistische N-VA af op een spetterende verkiezingsoverwinning tijdens de aanstaande provincie- en gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2012. Het zinkende liberale schip van de Open-VLD (en van andere partijen zoals het Vlaams Belang) doet blijkbaar vele mandatarissen uitwijken naar andere partijen.

Ik voelde het onweer al aankomen toen ik enkele dagen terug een boze email kreeg van André Gantman omtrent enkele artikels die ik over de overstap (lees: bocht van 180 graden) naar de N-VA van zijn vriend Ludo Van Campenhout op deze blog plaatste:

“Ik heb wat gelezen ivm de publicatie mbt. Ludo Van Campenhout waar ik geen commentaar op zal geven omdat het om persoonlijke aantijgingen gaat die Brabosh niet waardig is. Maar ik wens te reageren op een commentaarmanipulatie onder een foto van B.De Wever en F.De Winter naast elkaar zittend in het Vlaams Parlement. Uit jouw commentaar kan worden afgeleid dat beide heren om reden van politieke eensgezindheid naast elkaar zitting hebben genomen terwijl de plaatsen in het halfrond door de dienst Protocol van deze instelling worden bepaald.”

Ik begreep eerst niet waarover hij het had, hoezo ‘commentaarmanipulatie’? Het ging over dit:

Bart De Wever en Filip De Winter, zij aan zij in het Vlaams Parlement

Wel ja, de dienst Protocol van het Vlaams Parlement bepaalt inderdaad wie naast elkaar moet zitten in het Vlaams Parlement. (Dat ik daar nou niet zélf op gekomen was, zeg?!) Daar kan je als verkozene niet onderuit. Maar als straks Ludo Van Campenhout en André Gantman ook tussen en naast Vlaams Belangers en de Israëlbashers van de N-VA zitten, dan is dat niét omdat ze daartoe verplicht worden maar omdat dit hun eigen persoonlijke en vrijwillige keuze is. Ze zijn bovendien niet eens democratisch verkozen door het volk maar boutweg “aangesteld” door de N-VA, met als het ware hun broek van de vorige politieke partij nog om hun lendenen. Niet uit politieke overtuiging, maar omwille van een positie of bestuursfunctie die alzo binnen hun bereik kwam.

Beide vrienden zullen hun oogkleppen hard nodig hebben. Met de blik op oneindig hun hand opstekend naar het Judasgeld en tegelijk hard wegkijkend van het anti-Israëlschorem dat hen omringt. Zonder blikken of blozen de harde valuta accepteren die hen door de nieuwe mecenas van het moment, de N-VA, met gulle hand wordt aangereikt, dàt moet je toch maar kunnen. Echter, hoe je dan nog eer en aanzien kan halen door onder de vlag te willen varen van een partij die van Israëlbashen een tweede sport heeft gemaakt, dat zal hen worst wezen. Geld en aanzien rinkelt harder dan gezond verstand en geweten. Liever een Keizer zonder Kleren zijn, dan vanop de zijlijn de vuisten ballen.

Een vriend van Bart De Wever
André Gantman heette zich in juni 2011 “een vriend van Bart De Wever”. De kans dat hij, of zijn andere vriend Ludo Van Campenhout, het verschil kan maken binnen de N-VA voor de Zaak van Israël is nulkommanul. Daarvoor is hun positie in de partijhiërarchie van de N-VA te marginaal om de besluitvorming van de partijlijn te kunnen beïnvloeden. Wie zich daar nog illusies om maakt is eraan voor de moeite (en zijn of haar kiesstem). Tenslotte stemmen kiezers op kandidaten de facto voor de partijlijn of standpunt van de partij en niét voor die van hun kandidaat van voorkeur. Iemand zal dat hen toch ooit eens duidelijk moeten maken.

“Uit ervaring weet ik dat het politiek bedrijf keihard is en niet is weggelegd voor kerstekindkinderen“, schreef Gantman verleden jaar op de blog van Joods Actueel. Wel, beste André, laat mij maar een kerstekind wezen, weliswaar met een lege portemonnee maar dan wel één met een zuiver geweten. Ik hoop van harte dat het u goed gaat als nieuwe bestuurder in de Raad van de Vlaamse Opera. Maar ik hoop dat u geen genoegen neemt met koorzanger te worden in dat politieke etablissement van de N-VA, maar af en toe van op het podium keihard uw ongenoegen uitschreeuwt wanneer een of andere N-VA partijgenoot de grootste onnozeliteiten uitkraamt.

Zoals bijvoorbeeld  Jan Dhaene onnozel bazelde: “Het antisemitisme is mede de schuld van Israël”, of ex-NVA’r Bas Luyten (uit de partij gezet niét omwille van zijn opinies maar voor een stomme drugsaffaire): “Hitler had zijn werk beter afgemaakt.” of de vriend van André himselves, Bart De Wever: “Niet alleen Patrick Janssens en andere partijen misbruiken de Holocaust, ook de joodse gemeenschap en Israël doen dat. Natuurlijk hebben zij het recht om de Holocaust te herdenken, maar we mogen toch ook onze ogen niet sluiten voor hun bezetting van de Palestijnse gebieden. Daar gebruiken ze technieken die me aan dat duistere verleden doen terugdenken, in plaats van dat ze er lessen uit trekken.”

Gearchiveerd onder:Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

De laatste kreet van de wegzinkende Egyptische beschaving zal ongeveer klinken zoals deze slogan op het Tahrirplein van Caïro van 22 augustus 2011: “Wij willen geen gasexport. Wij willen jullie vergassen” of zoals het op 25 november 2011 klonk op een massabijeenkomst van de moslimbroeders: “Dood alle Joden!”. In Israël blijven ze zoals al 64 jaar lang het geval is op hun hoede en luidt het laconieke antwoord: “Pfft zeg… niks dat we nog niet gehoord hebben. Vertel eens iets nieuws zeg?”. [cartoon van Ronny Gordon - JPost]

Israël terecht ijskoud over Arabische lente

door Bas Belder
bron: http://www.refdag.nl/

In Israël heeft men weinig goede woorden voor de Arabische lente, signaleert drs. Bas Belder. Terecht, want de gevaren voor en haat tegen Israël in de Arabische wereld nemen zienderogen toe.

„Hoe houd je het buiten uit als het dik 20 graden vriest?” Deze tegenvraag stelde een Israëlische professor mij toen ik onlangs telefonisch informeerde hoe hij de Arabische lente beoordeelde. „Alleen als je een poolbeer bent. Dan kun je makkelijk min 20 doorstaan. Welnu, Israël is een poolbeer in de regio. Het heeft slechts een paar ijskoude vredesverdragen met Egypte en Jordanië (nog) in handen. Wij hebben echter wel veel penibeler situaties meegemaakt dan de huidige catastrofe in de Arabische wereld.”

Catastrofe in én voor de Arabische wereld. Deze Israëlische zienswijze staat haaks op de nog altijd in Europa volgehouden visie op de Arabische lente. Het valt blijkbaar niet mee de eigen virtuele realiteit van het Midden-Oosten (met dank aan Facebook en Twitter) in te moeten ruilen voor de politieke realiteit van de regio, de aaneenrijging van klinkende islamistische stembussuccessen.

Een nuchtere Israëlische waarnemer somde tegen mij vorige week in Tel Aviv vier essentiële condities op voor een samengaan van islamisme en democratie: geen nationale wetgeving op basis van de sharia (islamitisch recht); volledige en onbeperkte gelijkheid voor alle religieuze minderheden; volledige en onbeperkte gelijkheid voor vrouwen; ondubbelzinnige aanvaarding van de vrijheid van het woord, van mening en van godsdienst. Mijn Israëlische gesprekspartners zijn in elk geval somber (Arabische herfst) tot zeer somber (Arabische winter) gestemd over de democratische vooruitzichten in de Arabische landen.

Weinig weerklank
Deze sterk gereserveerde Israëlische houding tegenover de uitwerkingen van de Arabische lente deel ik geheel. Eerlijk gezegd stoort het mij behoorlijk dat in Europa de grote bezorgdheid in Israël over de machtsverschuivingen en machtsstrijd in het Midden-Oosten niet veel meer weerklank vindt. Een militaire briefing aan de Israëlisch-Libanese grens twee weken geleden drukte een delegatie van het Europees Parlement nog eens met de neus op de uitermate kwetsbare veiligheidspositie van de Joodse staat. Immer dienen de Israëlische strijdkrachten op hun hoede te zijn voor de infiltratiepogingen (kidnapping!) van Hezbollah.

Terwijl Israël zich realistisch en verstandig opstelt tegenover de ”Arabellie”, dat wil zeggen op uiterst terughoudende wijze, wenst het land vanzelfsprekend op alles voorbereid te zijn. Daartoe behoren ook preventieve maatregelen zoals het nadrukkelijk ondersteunen van de Jordaanse autoriteiten. En dat kan heel concreet met projecten voor water en brandstof. Het parool is duidelijk: voorkom dat de Jordaanse moslimbroeders in de voetsporen treden van hun Egyptische geestverwanten.

Een punt waarop politici en media in Europa zich opvallend vaak in stilzwijgen hullen, is de nauwe connectie tussen de Arabische lente en het opvlammen van de haat jegens Joden en de staat Israël. In het recent verschenen rapport ”Antisemitism Worldwide 2011” concludeert dr. Esther Web-man dat voor- en tegenstanders van de Arabische lente elkaar bij voorkeur op antisemitische wijze zwart maken. De bekende reflex in de regio. Want zelfonderzoek naar eigen politiek en maatschappelijk falen is immers te pijnlijk. Geef daarom de Joden, geef Israël eenvoudigweg de schuld!

Matzes
Ter illustratie een voorbeeld ontleend aan het huidige Syrische strijdtoneel. Het regime van president Bashar al-Assad schildert zijn tegenstander, het Vrije Syrische Leger, af als „een strijdmacht van ezels, in dienst van de Mossad.” De Syrische revolutionairen brandmerken op hun beurt Assad en diens getrouwen als ”Alawi Joden” die met opzet een bloedbad aanrichten onder de eigen bevolking om zo de Joden van bloed te kunnen voorzien voor hun matzes…

Of neem Egypte. Plichtsgetrouw meldden de media telkens weer de aanhoudende terreuraanslagen op de gaspijplijn tussen Egypte en Israël/Jordanië. Zo ook onlangs de uiteindelijke opzegging van het contract over de gasleveranties. Veel minder bekend raakte de slogan die op 22 augustus in Egypte de ronde deed: ”Wij willen geen gasexport. Wij willen jullie vergassen”. Voeg daaraan toe een massabijeenkomst van de moslimbroeders op 25 november met spandoeken als ”Dood alle Joden!”

Op het voortwoekerende Arabisch antisemitisme dient een krachtig Europees tegengeluid te klinken. Zeker wanneer dat nota bene gebeurt onder de misleidende dekmantel van de Arabische lente.

Arabische lente? Tegen de achtergrond van het islamistische getij in het Midden-Oosten spreek ik liever van Arabische achteruitgang, die ik zeker betreur, zoals ik dat ook opmerk bij mijn Israëlische vrienden en gesprekspartners.

Bas Belder is lid van het Europees Parlement voor de SGP, de Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP). Dit artikel is een samenvatting van zijn bijdrage van donderdag 10 mei 2012 aan de SGP-conferentie ”Oog voor Israël”.

Gearchiveerd onder:Arabische Lente, Egypte

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 217.120.67.28

Geplaatst via ip adres: 81.70.208.129

Geplaatst via ip adres: 85.151.113.156

Israël vierde al op 25/26 april 2012 zijn Dag van de Onafhankelijkheid [Yom Haatzmaut], althans toch volgens de Joodse kalender. Wij doen het hier nog eens een tweede keer dunnetjes over volgens de internationale kalender: 14 mei 1948 – 2012.

Proficiat Israël met je 64ste verjaardag, “Und jetzt bis zum hundertzwanzig!“

Gearchiveerd onder:Israël

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

In elk geval is het voor Israëlbashers een zoveelste bewijs dat Joden niet noodzakelijk symbool staan voor de Jodenstaat Israël. Als islamistische extremisten nog eens de Antwerpse Joden willen veralgemenen en hun scholen en synagogen willen aanvallen en bekladden met anti-Israëlgraffiti en over één kam jagen met de Zionistische ‘onderdrukker en bezetter’ in Israël, dat ze dan deze plaatjes maar in gedachten houden. Want ze dwazen. Zoveel is wel duidelijk.

En die zogenaamde Israël Lobby of Joodse Lobby? Hallo Lucas Catherine? Die b-e-s-t-a-a-t NIET! Hoort u mij? Michael Freilich schrijft op zijn blog: “Expliciete uitingen van anti-zionisme door ultra-orthodoxen zijn in Antwerpen eerder zelden. In België is er geen georganiseerde anti-Israëlbeweging in de orthodox-Joodse wereld.”

Wel Michael, niet alleen dat, het is zelfs nog veel erger gesteld dan dat. Er is namelijk ook geen georganiseerde pro-Israëlbeweging in héél Antwerpen te vinden. En als ze al zou bestaan in België, tenminste ik hoor Israëlbashers daar toch voortdurend over praten, IK heb ze nooit gevonden. Nochtans zoek ik er al bijna 40 jaar lang naar.

Dat Lucas Catherine zijn denkbeeldige Joodse/Israël Lobby maar in dat Antwerps Satmar schooltje gaat zoeken, misschien zit ze daar wel? Hij kan ze alvast een handje toesteken met Israëlische vlaggen te verbranden. Ze zullen hem daar graag zien komen. Intussen kunnen mijn vrienden en ik rustig verder doen met wat we graag doen en noodzakelijk achten: opkomen voor het bestaansrecht van de Joodse staat Israël.

En ja, het klopt dat ik al dikwijls geklaagd heb over het gebrek aan pro-Israëlactivisme in Antwerpen, ondanks het feit dat er toch enkele duizenden Joden wonen en ook dat ik pro-Israëlactivisten in mijn buurt op één hand kan tellen. Nu kan u zelf zien op de plaatjes hoe dat komt en zult u moeten toegeven dat ik zeker niet overdreven heb.

Meer plaatjes op de blog van Joods Actueel: klik hier

Gearchiveerd onder:Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Een tijdje geleden berichtte ik hier hoe Admiraal Generaal Aladeen van de Republiek Wadiya Media zijn opwachting maakte tijdens de Oscaruitreiking in de  Hollywoodfabriek met zijn nieuw film “The Dictator“. Bekijk hier de trailer van de film. In de rol van The Dictator de onnavolgbare Joodse Baron Sacha Cohen, bekend van eerdere producties als de Kazachstaanse antisemiet ‘Borat’, wat later als ‘Bruno’ die met Arabische terroristen op zwier gaat, in 2011 volgde ‘Hugo’ en thans ‘The Dictator’ die vanaf woensdag 16 mei ook in de Antwerpse filmzalen zal draaien.

Een niets vermoedende Israëlische journalist, Nimrod Dvir, die de opdracht kreeg van zijn nieuwsredactie om een recensie te schrijven over The Dictator voor de Israëlische ontspanningsshow “Good Evening with Guy Pines“, wandelt binnen op wat hij dacht dat een gewone persconferentie zou zijn. Doodernstig stelde hij een vraag aan The Dictator. “Ik ben Nimrod van Israël“, begon de journalist, waarop Baron Cohen, zijn nummertje begon op te voeren.

“Hij vroeg mij of ik Joods ben en ik antwoordde hem dat ik zeer Joods ben”, vertelde Nimrod. “Toen begon hij te glimlachen en vroeg of wat ik dichterbij wilde komen. Tegelijk stond hij op van zijn stoel en kwam op mij af. Daarop trok hij prompt zijn gouden revolver, duwde die in mijn kruis en vroeg mij om te bewijzen dat ik Joods ben”.

Nimrod voelde meteen nattigheid en besloot impulsief om de show van Baron Cohen mee te spelen. “Ik vroeg hem of hij ‘hem’ werkelijk wilde zien, waarom Baron Cohen ja zei. Daarop antwoordde Nimrod dat hij ‘hem’ niet wilde tonen omdat hij zo groot is. Hij zei dat het waarschijnlijk erg klein is want anders had ik ‘m meteen getoond. Dus maakte ik mijn broek los en liet hem even naar binnen kijken terwijl al de camera’s als gek begonnen te flashen. Intussen duwde hij zijn gouden revolver in mijn broek” (plaatje hieronder). Hilariteit alom.

De Israëlische journalist Nimrod Dvir toont aan The Dictator zijn ‘bewijs’ van Joodsheid

Gearchiveerd onder:Cultuur

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Muslim, Zionist and proud

Zijn vader verheerlijkt Hitler maar Kasim Hafeez schrijft over zijn liefde voor Israël en voor het Joodse volk

door Kasim Hafeez [Ynet]

vrij vertaald door Xander [http://xandernieuws.punt.nl/]

‘Ik ben een Zionist, een trotse moslim Zionist, en ik hou van Israël,’ begint Kasim Hafeez zijn opmerkelijke verhaal. ‘Maar dat is niet altijd zo geweest. Feitelijk ben ik jarenlang extreem het tegenovergestelde geweest. Dankzij mijn activisme heerste er op de campussen van Britse universiteiten een hoge mate van antisemitisme en anti-Israël activiteiten.

Ik groeide in de moslimgemeenschap van Groot Brittannië op met zaken en meningen die op zijn best Israël veroordeelden en de Joden als uitzuigers en moordenaars afschilderden, en op zijn ergst opriepen tot de totale vernietiging van de ‘Zionistische entiteit’ en alle Joden. Met andere woorden: er was geen plaats voor een Joodse staat in het Midden Oosten.’

‘Als je opgroeit te midden van een constante barrage van haat tegen Israël heeft dat een enorme impact op de opinies van mensen. Nog zorgwekkender was dat veel van deze mensen niet radicaal of extreem waren, maar als het over Israël ging er -vergezeld van het eveneens heersende antisemitisme- de meest venijnige woorden uitgooiden en voor wie de zin ‘stop een Jood te zijn’ als een belediging werd gebruikt.’

‘Mijn vader was nog feller in zijn haat en pochte over Adolf Hitler, die volgens hem een held was en wiens enige fout het zou zijn geweest dat hij niet genoeg Joden zou hebben vermoord.’

Geïndoctrineerd door het islamisme
‘Tegen de tijd dat ik 18 werd was ik dus compleet geïndoctrineerd tot de kudde van het radicale islamisme. Mijn haat tegen Israël en de Joden werd gevoed door de beelden van dood en verderf, met op de achtergrond Arabische melodieën over de Jihad en toespraken van Hezbollah leider Hassan Nasrallah of Osama bin laden.’

‘Deze standpunten werden versterkt toen ik bij Nakba dag demonstraties was, waar de sprekers de ondergang van Israël voorspelden en men trots met vlaggen van Hezbollah zwaaide, midden in het centrum van Londen.’

‘Had Israël enig bestaansrecht? Naar mijn mening was dat natuurlijk en zonder enige twijfel niet het geval. Zelfs de meest gematigde (islamitische) geestelijken die ik tegenkwam weigerden het terrorisme tegen Israël als onrechtmatig te veroordelen. De Joden moesten het dus wel verdienen, geloofde ik.’

Vuile Zionistische propaganda, of…?
‘Wat is er dus veranderd? Hoe kon ik van al deze haat tot grote liefde en affiniteit voor Israël en het Joodse volk komen? Op een dag stond ik in de Israël-en-Palestina afdeling van een boekhandel en pakte ik Alan Dershowitzs ‘The Case for Israël’ op. In mijn wereldbeeld controleerden de Joden en de Amerikanen de media, dus na een korte blik op de achterkaft spotte ik ‘wat een vuile Zionistische propaganda’.’

‘Toch besloot ik het boek te kopen, tevreden met het idee dat ik dit stuk propaganda in korte tijd zou ontmaskeren, zou aantonen dat Israël géén ‘zaak’ had en dat mijn bevindingen een persoonlijke overwinning voor de Palestijnse zaak zouden zijn.’

‘Terwijl ik Dershowitzs argumenten en zijn ontmanteling van veel leugens die ik als rotsvaste waarheden beschouwde las, zocht ik wanhopig naar tegenargumenten. Ik vond echter nog meer van de holle retoriek waar ik jarenlang in had geloofd. Ik kwam in een gewetenscrisis terecht en begon daarom aan een periode van onbevooroordeeld onderzoek. Tot op dat moment had ik nog nooit iets gehoord dat ook maar een beetje positief over Israël was.’

Geen racistische apartheid staat
‘Vervolgens wist ik niet meer wat ik moest geloven. Ik had zo lang blind anderen gevolgd, maar nu vroeg ik mezelf af of ik het niet bij het verkeerde eind had gehad. Toen kwam ik op het punt waarop ik voelde dat ik geen andere keus had dan zelf naar Israël te gaan, dat dit de enige manier was om achter de waarheid te komen. Ik weet dat het clichématig klinkt, maar dat was een levensveranderend bezoek.’

‘Ik kwam niet in een racistische apartheid staat terecht, maar juist in totaal het tegenovergestelde. Ik zag synagoges, moskeeën en kerken, zag Joden en Arabieren samenleven en minderheden een grote rol spelen in alle delen van de Israëlische maatschappij, van het leger tot aan het rechtssysteem. Het was shockerend en opende mijn ogen. Dit was niet de kwaadaardige Zionistische staat die mij was voorgehouden.’

Achter Israël staan niet makkelijk
‘Na veel zelfonderzoek kwam ik tot de conclusie dat wat ik ooit geleerd had fout was. Ik was geconfronteerd met de waarheid en moest dat accepteren. Maar wat nu? Ik had jarenlang campagne gevoerd tegen Israël, maar nu wist ik de waarheid.’

‘De keus was duidelijk: ik moest achter Israël gaan staan, achter dit kleine landje – vrij, democratisch, enorme vorderingen makend op medisch-, onderzoeks- en ontwikkelingsgebied, maar het slachtoffer van dezelfde leugens en haat die mij bijna hadden verteerd.’

‘Het werd heel duidelijk dat dit niet makkelijk is. Ik kreeg te maken met vijandigheid uit mijn eigen gemeenschap en zelfs met sommigen uit de Joodse gemeenschap in Groot Brittannië, maar dat is tegenwoordig de realiteit als je in Europa opkomt voor Israël. Dat is niet makkelijk, en dat maakt het juist zo nodig.’

‘Dit gaat niet over religie en politiek, dit gaat over de waarheid. Wat Israël betreft wordt niet naar de waarheid geluisterd. De massa mensen met blinde haat wordt steeds groter, maar velen zijn nooit geconfronteerd met de realiteit, die zo anders is als de lege retoriek en de politiek geladen slogans waar ze zo gek op zijn.’

‘Zionist en daar trots op’
‘We kunnen deze situatie veranderen, maar daarvoor moeten we sterk en verenigd zijn. Israël is niet slechts een Joodse zaak – het gaat om vrijheid, mensenrechten en democratie, alle waarden die door het Westen worden gekoesterd. Het gaat ook over het proberen een licht te zijn te midden van de (andere) landen.’

‘Israëls internationale humanitaire hulp spreekt voor zich, maar als wij die boodschap niet overbrengen zal niemand anders dat doen. Daarbij hoeven we niet ons hoofd te laten hangen en ons te verontschuldigen dat ‘Israël niet perfect’ is. Nee, we zouden nooit bang moeten zijn te zeggen: Ik ben een Zionist* en ik ben daar trots op. Ik sta achter Israël. Dus vraag ik nu aan u: zult u dit ook doen?’

* Brabosh, een Antwerpse Vlaming en een Zionist en die daar ook fier op is!

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Kasim Hafeez is a British Muslim and former Islamist who is now a proud Zionist and stands with Israel. He runs www.theisraelcampaign.org and has a blog on this site. He is also on the advisory board of StandWithUs in the UK and recently completed a university speaking tour

Gearchiveerd onder:Hasbara

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Radicals can be defeated

Alan Dershowitz toont ons hoe je het best omgaat met anti-Israël extremisten

door Alan M. Dershowitz [Ynet]

Het deed me genoegen om het artikel te lezen van Kasim Hafeez [Moslim, Zionist en trots], een voormalige antisemiet die Zionist is geworden. Ik was bijzonder verheugd om te vernemen dat mijn boek, The Case for Israel (‘Een pleidooi voor Israël’), een rol speelde in zijn bekering van irrationele haat tot openlijke steun [voor Israël] gebaseerd op zijn eigen observaties van de werkelijkheid van Israël.

Het artikel van Hafeez verscheen net op een tijdstip waarop ik sceptisch werd om mijn eigen capaciteit en die van anderen die van de burgerlijke vrijheden voor Israël een strijdpunt hebben gemaakt om de publieke opinie te beïnvloeden.

De haat voor Israël in grote delen van Europa en op vele universitaire campussen is zo irrationeel geworden dat geen enkel bewijsmateriaal, ongeacht hoe onbetwistbaar en krachtig het ook mag zijn, doorheen de muur van afwijzing mag breken die door jaren van constante leugens en bedrog vaste vorm heeft gekregen.

Deze leugens hebben een aureool van onverdiende geloofwaardigheid gekregen, in het bijzonder wanneer die pose wordt aangenomen door mensen die zich als Joods of Israëlisch identificeren (of zelfs voormalig Joods of voormalig Israëlisch.)

Maar telkens wanneer ik ontmoedigd word, herinner ik mezelf aan een incident dat verscheidene jaren geleden plaatsvond aan de Irvine Universiteit van Californië, die een broedplaats is van anti-Israëlische haattoespraken. Dit is tegelijk dezelfde campus waar radicale Islamitische studenten trachtten om de gematigde ambassadeur van Israël, Professor Michael Oren de mond te snoeren.

Gebruik extremisme tegen radicalen
Ongeveer jaar vóór dat incident, sprak ik voor een volle zaal studenten met inbegrip van een aantal van dezelfde radicalen die probeerden om de mond van Oren te snoeren. Ongeveer een honderdtal studenten, die pro-Israël shirts en keppeltjes droegen, zaten aan mijn linkerzijde. Honderden andere studenten zaten in het midden, zowel spreekvaardig als ideologisch. Ik weet dat omdat ik voor ik mijn toespraak begon had verzocht een show van handengebruik.

Eerst vroeg ik om de studenten hun handen op te steken als zij over het algemeen Israël steunen. Alle studenten aan mijn linkerzijde en verscheidene in het midden hieven hun handen op. Ik vroeg toen hoeveel studenten de Palestijnse kant steunden. Alle studenten aan mijn rechterzijde en verscheidene in het midden hieven hun handen op. Ik stelde toen de volgende vraag aan de groep pro-Israël: “Hoeveel van u zouden een Palestijnse staat steunen die in vrede en zonder terrorisme naast Israël zou leven?” Elke pro-Israël hand ging onmiddellijk de hoogte in. Ik vroeg toen hoeveel aan de pro-Palestijnse zijde of zij bereid zouden zijn om een Joodse staat te accepteren binnen de grenzen van 1967, zonder nederzettingen op gebieden die worden opgeëist door de Palestijnen. Er waren was wat gemompel en korte gesprekken onder de mensen aan mijn rechterzijde, maar er werd niet één enkele hand opgestoken.

Het debat waar het in hoofdzaak over ging, vermits iedereen in het midden erkende dat dit geen conflict is tussen pro-Israëlische en pro-Palestijnse groepen, maar eerder een conflict is tussen enerzijds zij die een tweestatenoplossing goedkeuren en anderzijds zij die eender welke Joodse staat om het even waar in het Midden-Oosten verwerpen. De pro-Israëlische mening haalde uiteindelijk de bovenhand, omdat ik de radicale opinies van de anti-Israëlgroep kon gebruiken om de smerige waarheid te onthullen die leeft onder de vijanden van Israël, tegenover de grote groep in het midden van studenten met een open geest.

Ik gebruik dit thans heuristiek herhaaldelijk op universiteitscampussen en met aanzienlijk succes. De les is, geloof ik, dat je niet moet trachten om irrationele anti-Israël extremisten te overtuigen, maar eerder hun extremisme – dat vaak anti-Amerikaans en anti-westers extremisme omvat – tegen hen te gebruiken ten gunste van een redelijke en centristische pro-Israël positie.

De kracht van de waarheid
De werkelijkheid is dat er nog vele onbevangen mensen zijn met een open geest, zelfs in Europa en op universitaire campussen. Hun stemmen worden vaak verdronken door de meer luidruchtige anti-Israël extremisten. Ik zag dit vorig jaar toen ik door een Christelijke Zionistische groep in Noorwegen was uitgenodigd. De groep bood mij om te spreken aan de wetsfaculteiten van de drie belangrijkste universiteiten van Noorwegen. Alle drie de universiteiten weigerden om me uit te nodigen om te spreken, alhoewel mijn verschijning hen niets zou kosten. Eén van hen zei dat ik zou worden uitgenodigd, maar enkel op voorwaarde dat ik mijn mond zou houden over Israël.

Toen de studenten aan de universiteiten hoorden over de weigering van de faculteiten om me uit te nodigen, vroegen de studenten zelf aan mij om te verschijnen. Ik sprak voor volgepakte zalen in alle drie de universiteiten en daarna werd me verteld dat ik de opinies van vele studenten had veranderd die voordien nog nooit gehoord hadden van een centristisch of liberaal pleidooi vóór Israël.

Ik zal nooit opgeven ondanks, of wellicht precies omwille van, de toenemende vocale haat die tegen Israël wordt gevoerd. Het is noodzakelijk om beroep te blijven doen op de open geesten van rationele mensen die van alle kanten willen geïnformeerd worden over dit complexe en genuanceerde onderwerp. Tenslotte heb ik er vertrouwen in dat uiteindelijk de kracht van de waarheid zal zegevieren over de leugens van de extremistische Israëlbashers. Als wij blijven geloven in de marktplaats van ideeën, moeten wij onze inspanningen blijven volhouden. De bekering van Kasim Hafeez van een irrationele antisemiet in een doordachte Zionist zou ons moeten aanmoedigen om de waarheid te blijven vertellen.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat, Hasbara

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Palestinian news group blocks Israeli contact

door Khaled Abu Toameh [JPost]

Om het even welke Palestijnse journalist die het waagt Israëlische collega’s te ontmoeten zal uit de Palestijnse Vakbond voor Journalisten op de West Bank worden gezet, zo waarschuwde de vereniging afgelopen donderdag 3 mei 2012. De waarschuwing volgde na een vergadering die vorige week plaatsvond tussen Israëlische en Palestijnse journalisten ter gelegenheid van World Free Press Day, de Werelddag voor Vrijheid van Pers.

Gelijkaardige vergaderingen hebben ook plaatsgevonden tijdens de afgelopen maanden in Frankrijk, Noorwegen en Duitsland plaatsgevonden, die het door Al Fatah (partij van Mahmoud Abbas) gedomineerde Palestijnse journalisten syndicaat er toe heeft aangezet om deze waarschuwing de wereld in te zenden.

De ‘vredelievende aard’ van deze waarschuwing werd er meteen bijgegeven: “Wij zijn tegen dergelijke vergaderingen gekant omdat zij bedoeld worden om normalisatie van onze betrekkingen met Israël te bereiken”, zei een prominent lid van het journalisten syndicaat in Ramallah. “Om het even welk lid dat samenkomt met Israëlische journalisten zal terstond ontslagen worden”.

Vorige week, boycotte de Palestijnse Vakbond voor Journalisten een ceremonie die werd georganiseerd door het Consulaat van de Verenigde Staten ter gelegenheid van World Free Press Day. Het syndicaat beschuldigde de V.S. ervan dat het zich laat beïnvloeden ten gunste van Israël en dreigde ermee om de identiteit van om het even welke Palestijnse journalist bekend te maken die zou ingaan op de uitnodiging.

“Untold Stories“… verborgen verhalen. Waarvoor is de Palestijnse Vakbond van Journalisten bang!?! Dat ze van hun Israëlische collega’s andere feiten zouden vernemen die niet passen in de Palestijnse leugenindustrie? Pallywood moet onverminderd blijven draaien en leugens en Jodenhaat verspreiden ten koste van de vrijheid van pers en het recht op vrije nieuwsgaring voor de Palestijnen en hun journalisten.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Palestijnse Autoriteit / PLO, Pallywood

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

World’s checkpoint hypocrisy

Terwijl overal in de wereld muren en omheiningen bestaan, wordt enkel de levensreddende Veiligheidsmuur van Israël streng veroordeeld

door Giulio Meotti [Ynet]

Vandaag bestaan er zowat 50 barrières en omheiningen in de wereld. Bill Clinton die, toen hij aan de macht kwam, beloofde om “een brug te bouwen naar de 21ste eeuw”, schonk de Verenigde Staten een muur met Mexico, Spanje bouwde omheiningen om Marokkanen buiten te houden; India ommuurt van Kashmir en Bangladesh; Zuid- en van Noord- Korea deelt de zwaarst versterkte grens in de wereld.

Israëlische Veiligheidsmuur om terroristen buiten te houden

Elders, heeft Saudi-Arabië een episch muurproject; The Glitz [het klatergoud], rijke Arabische sjeikdommen die de grens afsluiten met het ‘smerige slechte’ Oman; Rusland overweegt een muur te bouwen met het opstandige Tsjetsjenië; de Westelijke Sahara heeft “De Muur van de Schande”; Cyprus wordt volledig verdeeld door muren; Belfast is een afgeschermde stad van baksteen, ijzer en staalbarrières en zelfs het ultraliberale Nederland bouwde een omheining rondom de Hoek van Holland.

Maar enkel de barrières van Israël worden door het Internationaal Gerechtshof veroordeeld, slechts de omheiningen van Israël worden zonder onderbreking door CNN besproken en halen om de regelmaat de voorpagina ‘s van de New York Times; enkel de controleposten van Israël worden Mekka ‘s voor ‘vrede’ activisten en worden door de Westerse opinie veroordeeld “als een instrument om het ‘inheemse’ volk voortdurend te bestoken en de mensen te onderwerpen van wie de enige misdaad is dat ze willen vrij zijn of ‘bevrijd’ willen worden“.

Terwijl buitenlandse omheiningen vee en vluchtelingen van naburige landen willen weghouden, hebben enkel de omheiningen en controleposten van Israël een echte humanitaire reden: om het recht op leven van de burgerbevolking te beveiligen. Slechts in het in prikkeldraad gewikkelde Israël, worden patrouillewegen, volgwegen in zand, videocamera’s en elektronische sensoren, aangewend om te verhinderen dat een restaurant, een winkelcomplex of een hotel veranderen in tapijten van dode mensenlichamen.

Paradoxaal, zijn de barrières als sinds 1179 een anathema voor de Joden geweest, toen de Raad van het Vaticaan tijdens de Middeleeuwen overal in Europa Joodse getto’s vestigde. Toch zal de Joodse staat Israël relatief snel na zijn stichting zich omringen met staal en beton. Israël richt een andere omheining op om zijn burgerbevolking te beschermen tegen het geschut van terroristen. Na Judea en Samaria, is de Golanhoogten, Gaza en de Egyptische grens, is het de beurt van Metulla, een stad in het noorden van Israël wordt bestookt met raketten van Hezbollah en waar de moordenaars van Yasser Arafat toeristen en studenten vermoorden.

Nee, niet in Israël, maar in Texas, Verenigde Staten. De beruchte Tijuana Muur tussen de V.S. en Mexico die moet beletten dat de verpauperde volkeren ten zuiden van de VS illegaal het land zouden binnenkomen. Deze Amerikaanse Veiligheidsmuur is zo lek als een zeef. Voor veel geld worden mensen door meedogenloze smokkelaars naar de andere kant van de grens geloodst. Jaarlijks sterven honderden Mexicanen tijdens die vluchtpogingen. In tegenstelling tot de Israëlische Veiligheidsmuur werd deze muur nooit veroordeeld door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties noch door enige andere internationale instantie, NGO of mensenrechtenbeweging.

Levensreddend instrument tegen de terreur
De regering van premier Benjamin Netanjahoe liet recent in de gebieden een aantal wegversperringen verwijderen om het Palestijnse dagelijkse leven te verlichten. Dat was een moeilijke beslissing gezien in het verleden talloze Israëliërs werden gedood nadat controleposten werden verwijderd. Sinds 2008, verwijderde Israël zowat 30 controleposten over alle de gebieden, met uitzondering van 11 resterende die voor het merendeel langsheen de Groene Lijn lopen.

Geen enkel van de andere omheinde landen heeft last van infiltranten die vervuld zijn van het ‘heilige’ doel om mensen te vermoorden dan Israël. Tijuana, het symbool van de muur die de Verenigde Staten van Mexico scheidt (afbeelding hierboven), is geen Qalqilya, een Palestijnse stad op 15 kilometer van Tel Aviv, omringd door een omheining en controleposten. Het is Qalqilya, niet Tijuana, dat het “Hotel van het Paradijs” wordt genoemd, omdat de stad wordt gebruikt als springplank voor zelfmoordterroristen naar Israël. Het is vanuit Qalqilya, en niet vanuit Tijuana, dat de terroristen de torens van Azrieli van Tel Aviv kunnen bombarderen, die kunnen worden gezien vanaf de heuvels van de stad.

De controleposten, de meest voorkomende barrières in Israël, vormen het meest essentiële en vernietigende instrument van het contra-terrorisme. In tegenstelling tot het voormalige Checkpoint Charlie in Berlijn, een monument dat vandaag symbool staat voor onderdrukking, staan de controleposten van Israël symbool voor het leven en het recht van de Joden om te leven in hun eigen staat in het Midden-Oosten. Volgens het IDF, vonden ruim 30 procent van de contra-terrorisme arrestaties plaats aan de wegversperringen.

Israël verbeterde de levenskwaliteit aan de controleposten met badkamers en schaduwrijke zones. Maar Palestijnse terroristen maken daar handig misbruik van. Zo vermoordde op 14 januari 2004 een Palestijnse vrouw vier Israëliërs aan de Erez controlepost in Gaza door te beweren dat ze gehandicapt was. Omwille van haar conditie hadden de militairen hun veiligheidscontrole uitgevoerd zonder eerst een metaaldetector te gebruiken. Vervolgens liet zij met een druk op de knop haar bommengordel exploderen.

Het is waar dat iedereen die door een controlepost gaat als vijand wordt behandeld. Het is ook waar dat de controleposten een belediging zijn voor het Palestijnse dagelijkse leven. Maar zonder al die controleposten, de omheiningen, de wegversperringen en de barrières zou Israël nooit bestaan kunnen hebben. De gordels met explosieven en de bommen worden regelmatig ontdekt aan de controleposten, maar de westerse media weigeren daar om een of andere duistere reden categorisch over te berichten.

Twee plaatjes hierboven: Nee, deze muur staat niet in Israël maar bevindt zich tussen Spanje en Marokko. De beruchte muur in Melilla werd gebouwd in 2000 met geld van de Europese Unie. De muur is bedoeld om vluchtelingen en asielzoekers uit het verpauperde Afrika te weren. De muur wordt nog steeds verder uitgebreid en bestaat nu uit twee rijen prikkeldraad maar Spanje wil daar nog een derde rij aan toevoegen. In tegenstelling tot de Israëlische Veiligheidsmuur werd deze muur nooit veroordeeld door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties noch door enige andere internationale instantie, NGO of mensenrechtenbeweging.

Nee, niet in Israël, maar in Steenokkerzeel in België. De Veiligheidsmuur van het gesloten asielcentrum 127bis met zicht op de luchthaven van Zaventem waar voortdurend vliegtuigen landen en opstijgen, mensen vervoerend die – zoals het toeval wil – over genoeg duiten en de ‘correcte’ papieren beschikken. 127bis is een zogenaamd ‘humanitair’ Centrum waar ongewenste asielzoekers, economische vluchtelingen en andere door België en de rest van de wereld uitgespuwde ‘nutteloze’ mensen zonder de ‘juiste’ verblijfsdocumenten op zak – mannen, vrouwen, kinderen en bejaarden – samen worden gepropt in afwachting tot zij later gedeporteerd worden naar… Wel ja, wie interesseert dat nog? Als ze maar weg zijn, uit het zicht, uit ons geweten en vooral uit onze welvaartstaat…

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Giulio Meotti, Veiligheidsmuur

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 84.82.239.61

Geplaatst via ip adres: 83.84.61.135

Geplaatst via ip adres: 82.72.200.171

Videoclip hierboven: Een verwaaide en aangeschoten (?) Antwerpse schepen Ludo Van Campenhout over de bomenkap op de De Keyserlei in november 2011. U mag meetellen hoe dikwijls hij in deze videoclip het woord ‘dood’ uitspreekt. Wat had hij voor het interview genuttigd? Alvast geen lindenthee… Twee dingen staan vast: 1. de bomen zijn dood en 2. Ludo Van Campenhout is op sterven na ook [politiek] dood…

Totaal onverwacht heeft Antwerps schepen Ludo Van Campenhout tegenover Brabosh.com in een exclusief interview bekent dat hij ladderzat was toen hij zijn overstap naar de anti-Israëlpartij N-VA bekend maakte. “Als ik nuchter was geweest had ik het nooit gedaan”, pruilt onze Ludo. Zoals bekend is Ludo Van Campenhout de poulain van de halve Joodse gemeenschap van Antwerpen. De andere helft heeft hij compleet verspeeld omwille van persoonlijke en politieke redenen, of… was het net andersom?

In het recente mei nummer van Joods Actueel besteedde hoofdredacteur Michael Freilich maar liefst vijf pagina’s aan een interview met Ludo Van Campenhout waarin hij hem letterlijk carte blanche geeft om het anti-Israëlgehalte van de partij N-VA te bagatelliseren en te vertellen hoeveel hij van de Joden en van Israël houdt. Zoiets is geen simpel interview meer maar heeft de allures van een echt politiek statement gekregen. De teleurstelling moet op dit moment dan ook wel erg groot zijn bij de redactie van JA, nu duidelijk blijkt dat zij hun pro-Joods/pro-Israël karretje aan de verkeerde trein [van de N-VA] hebben vastgehaakt.

Antwerpen, 7 mei 2012: Shoah herdenking. Voorste rij (van links naar rechts): Antwerps schepen Philip Heylen (CD&V), Bruno Tobback (voorzitter SP.a) en Antwerps schepen en volksvertegenwoordiger Robert Voorhamme (SP.a) en helemaal rechts een bloednuchtere vriend van Israël en van de Antwerpse Joden, Antwerpse schepen Ludo Van Campenhout (N-VA) [Foto: John Moustiaux/Joods Actueel]

Cursus zatlappers voor zappers in de politiek
In de aanloop van de parlementsverkiezingen van juni 2010 kwam hij niet niet meer voor op de lijst van de Open-VLD. Zogenaamd nadat hij had vernomen dat hij geen goede [verkiesbare] plaats kreeg op de lijst. Enkele maanden later trad hij dan zoals verwacht in oktober 2010 uit de partij, omwille van een dispuut met de lokale en nationale partijtop. Hij zou in aanvaring gekomen met de partijtop toen hij zich in het dossier over de Oosterweelverbinding bij een referendum resoluut tegen de voorgestelde Lange Wapperbrug keerde.

Maar was dat allemaal wel zo? Elke politieker kan toch zo tien redenen uit zijn mouw schudden om uit zijn partij te stappen en uit de andere mouw weer tien andere ‘goede’ redenen bedenken om wél te blijven waar hij zit?  Echter, zoveel is nu wel zeker: Ludo Van Campenhout wilde weg bij de Open-VLD. Waarom dan wel?

Omdat de partij Open-VLD op alle fronten aanzienlijk terrein verliest en verkiezingspeilingen het debacle aankondigen van de liberale partij van Vlaanderen. Ludo Van Campenhout begon serieus te vrezen voor zijn postje (én zijn portemonnee) en, om een en ander in Antwerpen veilig stellen, besloot hij onderdak te zoeken en te vinden bij een andere partij. Intussen bleef hij toch maar lekker als ‘onafhankelijke’ schepen zetelen in de Antwerpse gemeenteraad.

Elf maanden later was het dan zover en werden de maandenlange geruchten bevestigd. In september 2011 kondigde Van Campenhout officieel zijn overstap aan naar de N-VA (afbeelding rechts), waarvan algemeen wordt verwacht dat deze conservatieve nationalistische partij wellicht een spetterende overwinning zal behalen tijdens de aanstaande provincie- en gemeenteraadsverkiezingen. Voorzitter Bart De Wever wordt zo goed als zeker de nieuwe burgemeester van Antwerpen. N-VA’r Ludo Van Campenhout wordt hiermee in een zetel terug in het gemeentebestuur gekatapulteerd en dat is waar het tenslotte allemaal om draaide.

Maar er was wel meer aan de hand dan op het eerste zicht leek…

31 maart 2010: Antwerps schepen Ludo Van Campenhout in betere dagen. Hier kondigt hij zijn lidmaatschap aan van de Belgian Beer Club, een informele groep van politici die de Belgische biercultuur wil ondersteunen. Jawadde! Het gaat om een initiatief van partijgenoot Sven Gatz, met als voorzitter Bart Tommelein in samenwerking met de Federatie van Belgische Bierbrouwers. Aan zijn blozend gezicht en troebele blik te zien had onze Ludo dit heerlijke brouwsel al flink voorgeproefd. LeChaim Ludo! Laat het u vooral smaken![bron]

Glaasje op, laat je rijden
Op 11 januari 2012 kondigde Ludo Van Campenhout (N-VA), aan dat hij zich voor drie weken terugtrekt uit het stadsbestuur om in het  ontwenningscentrum Jellinek Retreat op Curaçao in de Caraïben te willen afkicken van zijn alcoholverslaving. Dat gebeurde zogenaamd onder ‘lichte’ druk van N-VA-voorzitter Bart De Wever, die blijkbaar liever met nuchtere mandatarissen naar de gemeenteraadsverkiezingen wil trekken. Afkicken in het Jellinek Retreat centrum kost 750 euro per dag, wat betekent dat de hele afkicksessie hem 16.500 euro zou gekost hebben. Naar eigen zeggen zou Van Campenhout dat allemaal uit eigen zak betaald hebben.

Ludo in Curaçao: het is hier maar flutjesbier zelle…

Ludo na zijn terugkeer uit Curaçao op 31 januari 2012:

“Gelukkig heb ik op tijd gezien, en niet te laat, dat er iets aan moest doen. Het is een misverstand dat je eerst helemaal op de bodem moet zitten. Daar zat ik nog niet. Maar ik had wel een probleem, dat ik wilde aanpakken voor mijn gezin, mijn vrienden en mijn professionele omgeving. De korte ontwenning heeft de schepen deugd gedaan. Ik voel me na deze kuur schitterend. Ik slaap veel beter, want voor mijn opname dacht ik dat ik een slaapstoornis had. Nu weet ik dat dat door de alcohol kwam. We moesten daar ook veel sporten, en ook dat heeft een zeer gunstig effect.”

Van Campenhout bekende aldus dat hij drie jaar lang (ongeveer van januari 2009 tot januari 2012) verslaafd was aan de alcohol. Naar eigen zeggen voelt hij zich thans herboren, op zijn eerste werkdag grappende: “Drinken op recepties bijvoorbeeld zal nu gewoon niet meer kunnen, nu iedereen weet dat ik een verslaafde ben.” Inderdaad, eens verslaafd altijd verslaafd. Het enige verschil is dat je dan aan de ene kant verslaafden hebt die niet [meer] drinken en verslaafden die [nog wél] drinken.

De vraag die thans luidt, nu blijkt dat drie jaar lang Ludo Van Campenhout aan het pintelieren was en die drie jaren tegelijk ook de periode overspant van al zijn problemen in de partijpolitiek jaar en betwistbare besluiten trok, in hoeverre die te wijten zijn aan zijn alcoholverslaving. Was Ludo zwaar beschonken toen hij ontslag nam uit de Open-Vld en was hij wellicht poeppeloere door en door ladderzat toen hij zijn overstap maakte naar de N-VA? Als dat inderdaad het geval is wil zelfs Brabosh.com hem zijn overstap naar de N-VA vergeven, wel op voorwaarde dat hij, voor zolang hij nog nuchter is, er meteen weer uitstapt!

En zo hebben we nu ook in Vlaanderen onze eigen Vlaamse Michel Daerden, het bekendste drankorgel onder de Belgische politici. In de volgende videoclip steelt Michel Daerden van de Waalse socialisten [PS] andermaal de show. Deze keer gebeurde dat in januari 2010 in de Belgian Beerclub Belgische Senaat en het ging zelfs over een heel ernstig onderwerp: de toekomst van onze pensioenen. De Minister zwijmelde naar het spreekgestoelte en antwoordde schaterend en lallend op een parlementaire vraag van Geert Lambert, kijkt u mee:

Gearchiveerd onder:Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

VRT davert op grondvesten na nieuwe klachten over psychische terreur

Clint.be bericht van 10 mei 2012:

“Wie dacht dat er een schandaal van jewelste kwam bovendrijven nadat bleek dat de inmiddels bejaarde Jos Ghysen zijn handjes niet kon thuishouden, zit ernaast. Het blijkt nu enkel de aanzet te zijn tot meer. Het begon allemaal toen enkele oud-collega’s van Ireen Houben een schriftelijke klacht indienden tegen Jos Ghysen.

Jos zou niet enkel grijpgrage handjes hebben gehad, maar ook stalen vuisten waarmee hij in de gebouwen van de Openbare Omroep heerste als een ware tiran. Ireen flapte er op die 24ste april in “Reyers Laat” uit dat het daar niet bij zou blijven. Er zouden volgens haar nog vier klachten onderweg zijn naar Brussel. “Die gaan hoofdzakelijk over jarenlange psychische terreur, maar ook over broodroof en financiële malversaties.”

Wel, die klachten zijn ondertussen gearriveerd in Brussel. Dat bevestigt ook Björn Verdoodt, de woordvoerder van VRT. “Er zijn inderdaad nieuwe klachten toegekomen. Maar gezien de confidentialiteit kunnen we voor de rest geen informatie geven. We kunnen niet zeggen tegen wie de klachten zijn ingediend, wie de klachten indiende, hoeveel klachten er zijn en van wanneer die klachten dateren. We zeggen ook niet over welke soort grensoverschrijdend gedrag het gaat.”

Echter, een en ander blijkt nog maar het tipje van de ijsberg te zijn. Vlaand’rens meest beruchte Israëlbasher Rudi Vranckx klapt uit de biecht. Ook hij zou bij herhaling seksueel geïntimideerd zijn door andere Israëlbashers op de VRT. Rudi Vranckx doet zijn verhaal:

“Tja, ik weet niet waar ik moet beginnen. Mijn leven hier binnen de VRT is een ware hel geworden vanaf het ogenblik dat ik een goed woordje deed voor Israël. Het kot was te klein. Van overal doken de pro-Hamasgetrouwen op. Opvallend is dat het hier nagenoeg allemaal om vrouwelijke VRT-medewerkers gaat.

Mohammed Vranckx alias Abu Rudi

De anti-Israëllobby van de VRT blijkt compleet een vrouwenbastion te zijn! En het gaat niet om de minste. Gekende VRT-iconen zoals Kathleen Cools, Annelies Van Herck, Annelies Beck, Machteld Libert, Linda De Win, Goedele Wachters, Martine Tanghe, Siel Van der Donckt, Frieda Van Wijck en zelfs Phara De Aguirre. Van haar had ik dat nooit verwacht! Tegen zo veelwijverij kan ik niet opboksen. Dus, “If you cann’t beat them, Join them!” dacht ik maar zo.

Vanaf toen veranderde de VRT-gebouwen in een versterkte burcht. Gewapend met kalasjnikovs sluipen VRT-medewerkers op kousevoeten doorheen de gebouwen en kantoren. Qassamraketlanceerinstallaties staan opgesteld op de daken van de VRT, in de tuinen en parkinggebouwen geladen mortieren om eventuele pro-Israëlactivisten af te schrikken, met prikkeldraad afgezette oprijlanen en gebouwen, metaaldetectoren, gemaskerde bodyguards en bewakers, doen het hele complex lijken op een goed afgebakend hoofdkwartier van Hamas of van de Palestijnse Islamitische Jihad.

Enfin, sinds ik toegetreden ben tot de Islamitische Jihad van VRT/Eén Canvas, gaat het weer veel beter met me. Alleen heb ik regelmatig nog nachtmerries, vooral dan als ik terugdenk aan die mooie stranden van Tel Aviv en Netanya, met al die vriendelijke  Joodse mensen en mooie halfnaakte Israëlische vrouwen te zonnen of beachvolleybal spelen op het strand. Dat is het enige wat ik mis aan Israël: die vrijheid en ongedwongenheid. En nu zit ik hier aan handen en voeten geboeid aan te branden in de Hamashel van de VRT…” 

Opmerking van Brabosh.com:

“Elke overeenkomst met bestaande personen, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten berust op louter toeval. Alle personages, gebeurtenissen, plaatsen en entiteiten (zelfs God) zijn fictief en verhouden zich op geen enkele manier tot een werkelijkheid van bestaande personen, gebeurtenissen, plaatsen of entiteiten. Zelfs de overeenkomst met een bepaalde website of weblog berust op louter toeval.”

Gearchiveerd onder:België

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

De strijd om water in Nabih Saleh

door Keesjemaduraatje
[http://keesjemaduraatje.blogspot.com/]

De nichtjes Narriman en Manal Tamimi (afbeelding rechts) maakten onlangs een lezingentour door Nederland en vertelden iedereen die het wilde horen dat de burgerbevolking van Nabi Saleh op de Westelijke Jordaanoever zwaar te lijden heeft onder de voortdurende bezoeken van Israëlische soldaten en dat de naburige Joodse nederzetting Halamish hun waterbron heeft afgepakt.

Elke vrijdag lopen de burgers van Nabi Saleh in gezelschap van Westerse activisten en Israëlische demonstranten richting Joods dorp en worden met traangasgranaten uit elkaar gejaagd. Tijdens de lezing van de dames Tamimi werd aan mij gevraagd wat ik van het gedrag van de Israëlische soldaten vond en ik antwoordde dat het hele spektakel op mij nogal als ritueel overkomt, te vergelijken met de strijd tussen krakers en ME. Iedereen weet waar hij moet staan en wanneer hij wat moet zeggen of doen. Geen oplossing in zicht.

Intussen heb ik al eens met iemand van de geweldloze weerbaarheid gepraat om te kijken of we niet iets oplossends in de richting van Nabi Saleh kunnen doen. Als de waterbron nu het grootste probleem is, waarom dan niet eens kijken of beide dorpen er gebruik van kunnen maken. Wie weet bloeit er iets moois op. Naïef van mij natuurlijk.

Intussen heeft Haaretz reporter Amira Hass zich met de zaak bemoeid en levert ongewild munitie voor degene die zeggen dat de zogenaamd vreedzame protesten van de nichtjes Tamimi in feite een onderdeel van een groter plan om een nieuwe intifada te ontketenen zijn. Wat is namelijk het geval? De vrouwen van Nabi Saleh zijn onlangs ongehinderd gewoon naar de bron gelopen en hebben op de terugweg helemaal geen jerrycans met water meegenomen.

Blijkbaar kan het dorp heel goed zonder water uit deze omstreden bron. Maar wat nog meer vragen opwerpt: Het leger heeft onlangs aangeboden de weg naar de waterput vrij te maken als de nichtjes Tamimi in ruil daarvoor stoppen met het wekelijkse protest. Het hele conflict is dus gemakkelijk op te lossen. Vanzelfsprekend hebben de dames Tamimi dit geweigerd, want het gaat ze helemaal niet om de waterput.

In het tijdschrift Palestine Monitor zegt Manal Tamimi:

“Wij demonstreren tegen de nederzettingen en nagenoeg elk Palestijnse dorp ligt in de nabijheid van een nederzetting. Dit [protest] kan erg groot worden”, zegt ze, “zoals een Derde Intifada. Wij begonnen onze strijd toen ze onze bron afpakten”, legt ze uit, wijzend naar de Halamish nederzetting op de nabijgelegen heuvel.

“Het is een kleine bron, maar tegelijk met dit namen ze de hele heuvel in. Dat was de vonk voor onze demonstraties. We moesten er iets aan doen want als we zouden zwijgen zouden ze nog meer land nemen.”

In feite was het nog maar acht maanden geleden dat het Burgerlijk Bestuur – de bezettende autoriteit op de West Bank – klaarstond om de bron terug te schenken aan de dorpelingen in ruil om een einde te maken aan de demonstraties. Maar Nabih Saleh weigerde dat…

“Watertekort? Hier in Nabih Saleh? Hoe kom je daar nou bij?!?…” proesten de activisten het uit.

Gearchiveerd onder:Water

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

UN seeks upgrades for Palestinian refugee camps

De Verenigde Naties zeggen dat de tijd is gekomen om meer permanente structuren op te trekken voor de groeiende populaties in de vluchtelingenkampen van de UNRWA. De status van Palestijnse vluchteling wordt hiermee voor eeuwig in beton gegoten, zo lijkt het althans wel.

bron: http://www.jpost.com/

Drie generaties van Palestijnen die verplaatst werden toen de staat Israël in 1948 werd opgericht, kennen slechts het leven in de vluchtelingenkampen van de Verenigde Naties, die naar scholen gaan onder de bekende wit-blauwe vlag van de V.N. en die hun voedselvoorraden betrekken uit de warenhuizen van de V.N. Voor deze Palestijnen, voor wie het lang verlangde doel het “recht op terugkeer” is naar de gronden die zij 64 jaar geleden verloren, moeten de kampen worden gezien als “tijdelijk”, ongeacht hoe die als permanent worden bekeken door anderen.

Dit verklaart waarom het recentste programma van de UN Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) om de bouwvallige faciliteiten in kampen op te waarderen, ngal erg gevoelig ligt. De Verenigde Naties en andere agentschappen hebben decennialang de essentiële diensten in de kampen verzekerd zonder daarvoor permanente instellingen op te richten, maar zegt nu dat de tijd rijp is om wat meer te doen voor de groeiende bevolking van de bewoners.

“Mensen hebben het recht om trots te zijn waar ze leven…”, zegt Sandi Hilal, de directeur van UNRWA ‘s project, voorzichtig het “kampverbeterings programma” genoemd in de West Bank, eraan toevoegend dat enkel voorzien in de basisbehoeften “niet voldoende is wanneer we bedenken dat mensen al 60 jaar in een plaats leven. Het verbeteren van het dagelijkse leven van de vluchtelingen brengt hun recht niet in gevaar om naar huis terug te keren. Het leven in waardigheid is het belangrijkste doel van het verbeteringsprogramma”, zegt Sandi.

Vluchtelingenkamp Dheisheh in Bethlehem ten zuiden van Jeruzalem

Zowat 700.000 mensen die vluchtten of door de Arabieren uit hun woonplaatsen werden verdreven of gelokt toen Israël na de oorlog van 1948 werd gecreëerd, zijn sindsdien aangegroeid tot vijf miljoen vluchtelingen met inbegrip van hun nakomelingen, die leven in de smerige kampen in Libanon, Syrië, Jordanië, de Gazastrook en op de West Bank. Opgericht in 1949 is de UNRWA bijna zo oud als de V.N. zelf. Gezien de vooruitzichten voor een oplossing voor het geschil met Israël in het Midden-Oosten erg somber blijven, lijkt de UNRWA nog een lange toekomst beschoren te zijn.

Met de hulp van Duitse overheids financiering, verbetert het agentschap gezondheidsklinieken, hygiëne en voortgezet onderwijs in coördinatie met lokale commissies in vijf kampen op de West Bank en twee kampen in Jordanië.

Vluchtelingenkamp Dheisheh in Bethlehem ten zuiden van Jeruzalem

Vastgeklonken aan de hoop op terugkeer
De 13.000 bewoners van het Dheisheh kamp in Bethlehem, vuile nauwe straatjes en bouwvallige krotten waar ontelbare elektrische draden slingeren die het verkeer voortdurend belemmeren, zijn het onderwerp van de inspanningen van de UNRWA. Het agentschap heeft de plaats gehuurd, maanden nadat zowat 2.000 oorspronkelijke vluchtelingen de steden en dorpen rondom Jeruzalem in 1949 verlieten. Het lot van vluchtelingen die zich vastklampen aan de illusie van het ‘recht op terugkeer’ is één van de taaiste kwesties geweest waarmee onderhandelaars met onderbrekingen twee decennia geconfronteerd worden met het doel om een onafhankelijke Palestijnse staat op te richten in Gaza en op de West Bank.

Israël zegt dat de eis van ‘recht op terugkeer’ een onderhandelingspunt vormt van om het even welke vredesovereenkomst, stellend dat het toestaan van de vluchtelingen in Israël het aandeel van de Palestijnse Arabieren binnen zijn grenzen, zodanig zou verhogen dat die de natuurlijke aard van de Joodse staat zou ondermijnen. Het betwist ook de wettelijke basis van het recht op terugkeer die in een V.N.- resolutie van december 1948 wordt beschreven en zegt dat de wereld geen rekening heeft gehouden met de benarde toestand van de ongeveer 850.000 Joden die uit hun huizen werden verjaagd in de Arabische wereld de voorbije 65 jaren.

De vredesbesprekingen werden door de Palestijnen in 2010 stilgelegd, zeggende dat zij deze niet zullen hervatten zoalng er geen definitieve bouwstop komt voor de Joden in hun nederzettingen in de zogehete ‘bezette gebieden’. De neerslachtigheid die in Dheisheh heerst wordt niet omgekeerd door het UNRWA plan om het te verbeteren of door de activiteiten van de naar schatting 20 niet-gouvernementele organisaties die er aan de slag zijn in het nauwelijks één vierkante kilometer groot gebied.

Als muren die door de decennia verkruimelen, huizen die op elkaar gepakt staan, wordt het gemeenschapsleven in elkaar geperst in de surrealistisch aandoende nauwe straatjes. Er zijn geen parken waar kinderen kunnen spelen en er zijn slechts weinig baantjes om de jongeren bezig te houden, mengen mensen van alle leeftijden zich door zijn overvolle stegen. “De levensstandaard stort hier in elkaar”, klaagt de parttime arbeider Othman Abu Omar, gelaten puffend aan een sigaret. “Wij hopen dat op een dag we met die onafhankelijkheid hebben afgerekend. Iedereen zou beter van zichzelf afhangen”, zegt hij.

Hopen om ‘te verdwijnen’
Sommige bewoners klagen erover dat decennia van sponsoring door de Verenigde Naties niet veel meer is gebleken dan wat liefdadigheid, zonder zich in te laten met de onderliggende politieke oorzaak van hun benarde toestand. “Wij hebben gezondheidszorg en de basisdiensten gekregen, maar er is geen eind gekomen aan de crisis”, zegt Habis al-Aisa, een kampbewoner van wie de familie afkomstig is uit Zakariyya, een stad die lag in wat thans centraal Israël is. “Wij zijn vluchtelingen en de V.N. zouden voor onze behoeften en onze situatie totaal verantwoordelijk moeten zijn, omdat onze status een internationale politieke kwestie is”.

De Verenigde Naties erkennen diegenen als vluchtelingen die zich geregistreerd hebben bij de UNRWA nadat zij hun huizen zijn ontvlucht evenals al hun nakomelingen. Zij worden gedekt door V.N.- resoluties en gegund om de diensten van het agentschap te ontvangen zelfs als ze niet in de kampen wonen, maar niet als zij een andere nationaliteit hebben aangenomen of asiel hebben gevraagd in het buitenland. De historisch zwakke en krap bij kas zittende [lees:door en door corrupte] Palestijnse regeringen die Gaza en de West Bank besturen, hebben weinig of niets geïnvesteerd in de infrastructuur van de kampen of subsidies aan hun bewoners verstrekt. Velen blijven in de kampen bij gebrek aan betere opties.

De UNRWA is de enige organisatie van de V.N. die zich aan het vluchtelingenprobleem wijdt van één enkel volk. Zijn woordvoerder, Chris Gunness, zei het geen vastgesteld beleid heeft waar de vluchtelingen naartoe moeten gaan, of hoe de crisis van het Midden-Oosten zou kunnen worden beëindigd. “UNRWA zou niet liever willen dan om te verdwijnen en overbodig zou worden. Het verleent diensten in afwachting van een rechtvaardige en duurzame oplossing van het conflict”, zegt hij.

Het huidige verbeteringsprogramma van het agentschap, dat met 19.5 miljoen euro door de Duitse regering wordt gesubsidieerd, onderstreept de nauwe coördinatie met lokale partijen. Een gloednieuwe kliniek poogt dienstverlening te geven aan lijders van diabetes en hypertensie, waaraan ongeveer een zesde van de vluchtelingen op de West Bank lijdt, waar voordien maar weinig zorg aan werd besteed. De leefomstandigheden zullen worden verbeterd door het stutten van instortende huizen, daken te herstellen en riolering en afvalinzameling te verbeteren.

In een onderwijsprogramma op het niveau van een college, gedubbed als het “Huis van de Wijsheid” naar een bibliotheek in Bagdad ten tijde van de Islamitische gouden eeuw, kiezen jonge kampbewoners hun eigen leerplan en worden bezocht door gastsprekers in kleine Socratische leercirkels. “194, 242, 338,” rammelt de student Alaa al-Homuz in staccato de nummers achter elkaar af, die verwijzen naar de resoluties van de Veiligheidsraad van de V.N. die de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen behandelen in een klas voor internationale recht.

Deze studenten gaan niet akkoord dat het verbeteren van de voorwaarden in de kampen het concept van het “recht op terugkeer” zou aantasten of hun vastbeslotenheid zou afstompen of ondermijnen om terug te keren naar hun voorouderlijke huizen. “Wanneer u beter leeft en aan uw essentiële behoeften wordt voldoen, leidt dit naar een betere manier van denken en tot het vinden van betere strategieën om onze rechten te verkrijgen”, zegt al-Homuz.

Met dank aan Katrien A. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Vluchtenlingenprobleem, VN Watch

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

PA TV teaches kids to make political map
that turns all of Israel into “Palestine”

De Palestijnse omroep [PA TV (Fatah)] zendt regelmatig kinderprogramma’s uit die de kinderen moet helpen zich voor te bereiden op de eeuwige oorlog tegen de Joden en de Jodenstaat. In deze uitzending van 30 maart 2012 wordt hen in het vak Kunst & Handenarbeid door een jong Palestijns meisje voorgedaan hoe ze in een handomdraai een mooie kleurige kaart van Palestina kunnen maken. Met een schaar en papier wordt Palestina op ‘historische basis’ uitgeknipt.

Dat daar Israël helemaal niet meer op voorkomt is geen toeval. Het toekomstige Palestina ‘vervangt’ de Joodse staat compleet. Geen spoor meer te merken van Joden of hun staat. En ja, die tweestatenoplossing waar zoveel om te doen is? Dat is een 1 april grap van de Palestijnen om de westerlingen wat te entertainen en waar ze nog alle dagen smakelijk om moeten om lachen. Geen van de Palestijnen wil dat.

Hieronder volgt de tekst uit het PA-TV kinderprogramma hoe ze een kaart van Palestina moeten maken door Israël volledig weg te knippen van de kaart:

Een Palestijns meisje: “Hallo vrienden, vandaag zullen wij leren hoe we een model van een kaart van Palestina kunnen maken zodat wij doorgaan met ons land Palestina altijd te herinneren… Natuurlijk weten al mijn vrienden hoe zij een kaart van Palestina moeten tekenen. Ziezo, de kaart van Palestina is klaar, in zijn historisch gebied.“

Gearchiveerd onder:Palchampignon

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Economische samenwerking Palestijnen en Joden brengt vrede dichterbij

Guido de Brès-Stichting
Wetenschappelijk Instituut SGP
Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP)
bron: http://www.wi.sgp.nl/

Een oplossing voor het Palestijns-Israëlisch conflict komt alleen dichterbij, wanneer de Palestijnse leiders eerst bewijzen dat ze serieus vrede met Israël willen. Nu spreken ze vaak met dubbele tong. Richting de internationale media in de Engelse taal over vrede. Maar richting de eigen bevolking in het Arabisch over opstand en verzet. Vredesbesprekingen hebben dan geen enkele zin. Dat stellen de SGP-jongeren en het Wetenschappelijk Instituut voor de SGP in hun gezamenlijke publicatie ‘Toekomst voor Israël. Zicht op het conflict tussen Palestijnen en Joden’.

Vanavond [10 mei 2012] wordt deze publicatie aangeboden aan zijne excellentie Haim Divon, ambassadeur van Israël in Nederland, met het oog op de 64-ste verjaardag van Israëls onafhankelijkheid op 14 mei a.s. De debatavond voor jongeren vindt plaats in het Wartburg-college, lokatie Revius in Rotterdam-Zevenkamp. Verder voeren tijdens deze avond het woord: drs. R.M. Naftaniël (directeur CIDI), drs. B. Belder (lid Europees Parlement) en mr. C.G. van der Staaij (fractievoorzitter SGP in de Tweede Kamer).

SGP-jongeren en WI-SGP benadrukken dat Westerse – en andere – politici onverstandig bezig zijn als zij steun geven aan het eenzijdig uitroepen van een Palestijnse staat. De SGP vindt dat rechtstreekse onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen de enige manier zijn om te komen tot een duurzame oplossing van het slepende Israëlisch-Palestijnse conflict.

Meer (economische) samenwerking van onderop nodig
Een tweestatenoplossing kan niet van buitenaf opgedrongen worden. Het is belangrijk dat er door een beweging van onderop meer uitzicht komt op een betere onderlinge verstandhouding. Economische en humanitaire samenwerking tussen Joden en Palestijnen dragen daaraan bij. Daarom moet er een eind komen aan de Palestijnse boycot van Israël. Concreet betekent dit: afschaffing van het verbod om handel met Joden te drijven en afschaffing van het verbod om voor Joden te werken. De internationale gemeenschap moet haar financiële steun aan de Palestijnen verbinden aan de voorwaarde dat de Palestijnse Autoriteit de economische samenwerking tussen Arabieren en Joden niet langer frustreert of boycot, zo stelt de SGP-nota ‘Toekomst voor Israël’.

Terrorisme niet stimuleren, maar effectief bestrijden
Een andere essentiële voorwaarde is dat de Palestijnse Autoriteit terroristische activiteiten niet stimuleert, maar effectief bestrijdt. Ze moet stoppen met het geven van riante salarissen aan Palestijnen die in Israëlische gevangenissen zitten wegens terroristische aanslagen. Terroristen mogen niet langer als helden worden vereerd. Dus geen straten en pleinen vernoemen naar zelfmoordterroristen en de nabestaanden van terroristen niet meer belonen.

Internationale financiële steun aan Palestijnen astronomisch hoog
De Palestijnen ontvangen exorbitant veel financiële steun, zo’n 1,5 miljard dollar per jaar – circa éénderde van hun BBP. De SGP bepleit dat, zolang de Palestijnse Autoriteit geen concrete en effectieve maatregelen tegen terroristische activiteiten neemt, de Nederlandse regering alsook de Europese Unie hun subsidies aan de Palestijnen opschorten. Verder moet het internationale toezicht op de besteding van de gelden substantieel worden verbeterd. Ook mag er geen (indirecte) financiële steun worden gegeven aan terroristische organisaties, zoals Hamas. Dat het Palestijnse volk nauwelijks profiteert van de omvangrijke internationale subsidiestroom, is eerst en vooral te wijten aan de Palestijnse leiders.

Westbank: geen bezet, maar betwist gebied
Israël heeft het recht zijn burgers te beschermen tegen terroristische aanslagen van Palestijnen. De bouw van de zogenoemde veiligheidsbarrière is daarom gerechtvaardigd, zo stelt de SGP. Van een onrechtmatige bezetting van de Westelijke Jordaanoever is geen sprake. Israël heeft immers recht op veilige en erkende grenzen. Deze grenzen dienen in een vredesakkoord met de Palestijnen te worden vastgesteld. Zolang daarvan geen sprake is, gaat het niet om bezette, maar om betwiste gebieden. Joden hebben legitieme aanspraken om op de Westbank te wonen. De rechten die het Joodse volk door het Palestina-mandaat (bij besluit Volkenbond in 1922) heeft verkregen, dienen namelijk nog steeds te worden gerespecteerd. Daarbij komt dat het niet wenselijk is om Joden het recht te ontzeggen zich te vestigen in het hart van het Bijbelse Israël.

Israël apartheidsstaat?
Arabische minderheden hebben in Israël meer rechten en vrijheden dan (christelijke) minderheden in Arabische staten. Dat Israël een Joodse staat is, heeft niets met racisme of discriminatie te maken. Israël heeft het recht om de Joodse identiteit veilig te stellen. Het VN-delingsplan van 1947 beoogde immers nadrukkelijk een Joodse en een Palestijnse staat mogelijk te maken. De Palestijnen dienen daarom Israël te erkennen als Joodse staat. Het gegeven dat zij geen enkele Jood in Palestina dulden, en tegelijk Israel betichten van discriminatie en apartheidspolitiek is de wereld op z’n kop. De SGP adviseert westerse media en journalisten om veel waakzamer te zijn voor deze ‘cognitieve’ oorlogsvoering.

Bestelinformatie – De nota ‘Toekomst voor Israël. Zicht op het conflict tussen Palestijnen en Joden’ (ISBN 97890-78323-18-1) telt 124 pagina’s, kost € 12,50 (excl. verzendkosten) en is te bestellen via e-mail wi@sgp.nl of via telefoon 0182-696902.

Gearchiveerd onder:Nederland, Vredesproces

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

door Palestinian Media Watch / PMW [bron]

Naar aanleiding van de 24ste verjaardag van het overlijden van de terroristenleider Abu Jihad, zond de ‘gematigde’ Palestijnse openbare omroep Palestinian TV (Al Fatah) op 16 april 2012 een reeks documentaires uit om de ‘heldendaden’ van deze terrorist te verheerlijken. Abu Jihad was medeoprichter van Al Fatah en rechterhand van wijlen Yasser Arafat, opgevolgd door de ‘gematigde’ leider Mahmoud Abbas. Abu Jihad, nom de guerre van Khalil al-Wazir, werd op zijn beurt op 16 april 1988 ‘gematigd’ door het IDF en de Israëlische veiligheidsdiensten.

Gisteren plaatste ik hier al een eerste hommage. Op bijgaande video hoor je hoe Abu Jihad zijn plannen ontvouwt om aanslagen te plegen op de Joodse staat en hoe hij in deze documentaire verder opgehemeld wordt door de journalist van dienst. Een zinnig mens begrijpt niet hoe een openbare omroep dergelijke documentaire durft uit te zenden, maar ja, Palestijnen en vrede zijn geen dingen die samengaan. De Palestijnse geweldscultuur maakt hier weer een slechte beurt.

Terrorist Abu Jihad plant terreuraanvallen, in een documentaire te zijner ere van PA-TV:

Abu Jihad: “Na onze aanval op de [Israëlische] hoofdkwartieren zullen wij, als Allah het wil, de straten [van Tel Aviv] afsluiten. In een straat houden wij, bijvoorbeeld, 500 mensen [gegijzeld]. 500 mensen in één keer. Kan iemand over hen onderhandelen? Niemand, zonder uitzondering, is toegestaan er heen te gaan, tenzij hij de ontsteker en de explosieven heeft omgedaan. Op elk moment kan hij iedereen opblazen. Hun gebouw opblazen, of de hele zaak, ongeacht hoeveel mensen er zijn. Onze dolk zal een giftige dolk zijn in het hart van onze vijand, en we zullen zoveel mensen afmaken als mogelijk is. We willen landen op vijandelijk gebied [Israël] en we zullen als een vesting zijn. Wanneer we daar zijn, als Allah het wil, gaan we schieten, schieten op onze vijand. We raken hem in zijn keel en zijn hart met het bloedbad waarover we spraken. We willen het voor Tel Aviv een zwarte dag maken. We zullen het voor Tel Aviv een dag van vernietiging maken, zo Allah het wil. We zullen het voor Tel Aviv een dag maken die herdacht zal worden in de geschiedenis van Tel Aviv, Zwarte Zaterdag, Zwarte Zondag. Tel Aviv zal afgesloten zijn op die dag van bloed en vernietiging.”

Commentator PA-TV: “Het gebeurde dat Abu Jihad een Fatah journaal publiceerde met de naam De Roep van het Leven — Palestina Het eerste nummer, verschenen in oktober 1959, riep op tot een gewapende revolutie om de Zionistische vijand te verdrijven, [Abu Jihad] was het brein achter de gewapende strijd tegen Israël. Hij is het symbool van de Palestijnse gewapende strijd. Abu Jihad viel als martelaar, en symboliseerde de generatie van strijdende commandanten die de weg van het verzet kozen als enige oplossing voor de zaak van de natie. Hij stond bekend als harde strijder en buitengewone commandant, die altijd in staat van oorlog was en nooit de weg kwijt was.”

Gearchiveerd onder:Palestijnse Autoriteit / PLO, Terrorisme

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

De Premium muismat is onze best verkochte muismat en bied de meeste mogelijkheden tegen de snelste levertijd. Deze is standaard rechthoekig, maar kan ook rond of in speciale vormen en maten gemaakt worden. Zo hebben wij muismatten gemaakt in de vorm van een uil, huis en A3 formaat. Muismat.nl, De muismat specialist v Premium muismat, meest verkochte Hardtop precision muismat Textiel muismat

Geplaatst via ip adres: 84.246.6.237

schilderijen, schilderij, schilderijen te koop, schilderijen kopen, schilderijen online, schilderijen acryl http://www.ideeart.nl

Geplaatst via ip adres: 213.10.183.197

Geplaatst via ip adres: 80.127.82.5

Geplaatst via ip adres: 82.113.183.148

Men In White: The Raid on Sabena Flight 571

bron: Israel Defense Forces [IDF]

De kaping van Sabena Vlucht 571
Op 8 mei 1972, was een vliegtuig van Sabena, Vlucht 571, opgestegen vanaf de luchthaven in Wenen (Oostenrijk) en zette koers naar Tel Aviv, Israël. Twintig minuten nadat het vliegtuig was opgestegen werd het gekaapt door vier terroristen van de terreurorganisatie Zwarte September, een aftakking van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). De aanslag was gepland door Ali Hassan Salameh en werd uitgevoerd door twee mannen en twee vrouwen, gewapend met pistolen en stond onder leiding van Ali Taha.

Deze kaping bracht een reeks gebeurtenissen op gang die leidde tot Operatie Isotoop, één van de meest gewaagde reddingsoperaties in de geschiedenis van Israël.

Kapitein Reginald Levy

Vervolgens trachtten de terroristen binnen te breken in de cockpit van het vliegtuig. Reginald Levy, de Britse kapitein van het vliegtuig in dienst van Sabena, hield echter het hoofd koel en poogde hen te kalmeren door hen te amuseren via de luidsprekers in gesprek met de terroristen over van alles en nog wat tot en met over seks.

Inmiddels hadden de terroristen aan boord van het gekaapte vliegtuig hun eisen bekend gemaakt en vroegen de vrijlating van 315 Palestijnse gevangenen die opgesloten zaten in Israëlische gevangenissen. Ze dreigden het vliegtuig met dynamiet op te blazen als aan hun eisen niet werd voldaan.

Kapitein Levy zond kalm signalen uit wat er gaande was die werden opgevangen door Moshe Dayan, de toenmalige Israëlische minister voor Veiligheid. Dayan begon onmiddellijk te onderhandelen met de kapers, terwijl hij simultaan een reddingsoperatie begon te plannen: Operatie Isotoop.

De Sabena vlucht bereikte veilig Tel Aviv en landde op de luchthaven van Lod (tegenwoordig Ben-Goerion luchthaven). Kapitein Levy werd door de kapers naar buiten gestuurd om de wachtende Israëliërs een staal te laten zien van de explosieven die aan boord van het vliegtuig waren, om hen aldus te overtuigen van de ernst van de dreiging. Aan boord van het vliegtuig wachten de passagiers bang af wat er te gebeuren stond. Sommigen huilden, anderen waren volkomen hysterisch.

Elite commando ‘s, vermomd als vliegtuigtechniekers gekleed in witte overalls gaan aan boord van het gekaapte vliegtuig

Een team van 16 elite commando ‘s (in het Hebreeuws: Sayeret Matkal) naderden het aan de grond gezette vliegtuuig in witte overalls, vermomd als vliegtuigtechniekers. Zij konden de terroristen ervan overtuigen dat het vliegtuig toe was aan dringende reparaties en vroegen om het vliegtuig te mogen betreden. De kapers trapten nietsvermoedend in de list.

Binnen de tien minuten nadat de ‘mannen in wit’ aan boord waren gegaan, slaagden de commando ‘s erin de kapers te overmeesteren. De twee mannelijke terroristen werden ter plaatse gedood en namen de twee vrouwelijke terroristen gevangen en konden aldus de geijzelde passagiers bevrijden. De meeste passagiers bleven ongedeerd behalve drie die gewond werden. Eén van hen zal later bezwijken aan haar verwondingen.

Opmerkelijk feit is dat twee van de commando ‘s Ehud Barak en Benjamin Netanjahoe waren, die beiden later premier van Israël zullen worden!

Ehud Barak, de derde als technieker vermomde commando (derde van links met handwapen) verlaat het vliegtuig na de succesvolle afloop van de kaping

De overlevende vrouwelijke terroristen werden later tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld en opgesloten in Israëlische gevangenissen. Veel later werden ze vrijgelaten in een gevangenenruil in navolging van de oorlog in Libanon van 1982.

De terreurgroep Zwarte September was later nog betrokken in verschillende aanslagen waarvan de meest dramatische enkele maanden later plaatsvond tijdens de Olympische Spelen in München toen op 5 en 6 september 1972 elf atleten werden gegijzeld en vermoord. Ook voerde de groep op 1 maart 1973 een aanslag uit in de Soedanese hoofdstad Khartoem, waarbij twee Amerikaanse en een Belgische diplomaat om het leven kwamen.

Op 9 april 1973 werd de groep Zwarte September zwaar aangepakt tijdens Operation Spring of Youth, waarbij eveneens elite Sayeret soldaten waren betrokken die in Beiroet, Libanon. Vermomd als vrouwen drongen zij het hoofdkwartier van de PLO binnen en liquideerden drie topleiders van de PLO. Zij misten op een haar na Yasser Arafat.

Wat gebeurde er nadien met het vliegtuig?
De gekaapte Boeing 707 zelf zal nog vijf jaar lang internationale vluchten uitvoeren voor Sabena tot het uiteindelijk werd verkocht aan… Israël! Het vliegtuig werd grondig onder handen genomen door Israel Aircraft Industries waarna het werd doorverkocht aan de Israëlische Luchtmacht (IAF). Daar zal het nog vele jaren bijzondere spionagevluchten uitvoeren voor de IAF!

Jeruzalem, 1 november 1972. Op het plaatje hierboven wordt de nog piepjonge luitenant Benjamin Netanjahoe, huidig premier van Israël, die tijdens Operatie Isotoop gewond raakte, gefeliciteerd door de toenmalige president van Israël, Zalman Shazar. Tijdens een plechtige ceremonie werden de commando ‘s van de elite eenheid  Sayeret Matkal gelauwerd voor hun moed en onverschrokkenheid tijdens de bevrijding van de gegijzelden van Sabena vlucht 571.

4 mei 2012, 40 jaar later. Premier Benjamin Netanjahoe herdenkt samen met zijn oude makkers de gebeurtenissen met Vlucht 571 van 8 mei 1972. Op die herdenking herhaalde Netanjahoe: “Uiteindelijk zal niemand de Joden verdedigen als de Joden niet eerst zichzelf beschermen. Dat is de belangrijkste regel“.  (foto: Amos Ben-Gershom – bron)

Gearchiveerd onder:België, Defensie, Terrorisme

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

What François Hollande Means for French Jews

door Alina Dain Sharon
bron: The Algemeiner [http://www.algemeiner.com/]

In Frankrijk zijn de verkiezingsresultaten bekend, maar wat betekenen zij voor de locale Joodse gemeenschap?

François Hollande van de Socialistische Partij versloeg de zetelende president Nicolas Sarkozy van de centrumrechtse Unie voor een Volkse Beweging afgelopen zondag met ongeveer 52 procent van de stemming. Hoewel Sarkozy heeft getracht om de socialistische kandidaat van zijn stuk te brengen in een op de televisie uitgezonden 3 uren durend debat slechts enkele dagen voor de verkiezingen, is hij er niet in geslaagd om de comfortabele voorsprong te overwinnen die hij had sinds hij in oktober 2011 genomineerd werd door de Franse socialistische partij.

Volgens het Europese Joodse Congres, heeft Hollande gezegd dat hij “compromisloos de strijd zal aanbinden tegen het antisemitisme” en hij zich tegen om het even wat zal verzetten dat “kan bijdragen tot een klimaat dat de Joden binnen hun eigen land zou isoleren”.

Met betrekking tot het Israelisch-Palestijnse conflict, steunt Hollande het principe van twee naburige en soevereine staten voor Joden en voor Palestijnen. “Zelfs los van de Israelisch-Palestijnse kwestie, moeten wij een kordate houding aannemen tegenover Iran, van wie het kernprogramma een essentieel gevaar vormt voor Israël en voor de wereldvrede”, zei hij.

Nochtans is Dr. Richard Prasquier er niet helemaal gerust in. Prasquier, voorzitter van de CRIF (Conseil Representatif des Institutions Juives de France) de koepelorganisatie van de Franse Joodse gemeenschap, vertelde op 30 april j.l. tijdens een persconferentie in New York die werd bijgewoond door de Joint Media News Service, dat een door Hollande geleide socialistische regering het partijen met sterke anti-Israël sentimenten zou kunnen toelaten meer invloed te verkrijgen in Frankrijk.

“Wat ik weet is dat de nieuwe categorie van Jodenbashing ontsproten is uit het anti-Zionisme, van zij die de Staat Israël stigmatiseren en belasteren”, zei Prasquier. Sarkozy, zei hij, “is een vriend van de Joodse gemeenschap”.

Terwijl Hollande gezegd heeft dat hij zich volledig kant tegen de boycot van Israëlische producten, die hij kapittelde als “onwettig en de zaak van de vrede niet dient”, zou zijn regering de communisten en de Groenen als coalitiepartners binnenhalen. overnemen. Deze partijen zijn gekend om het ondertekenen van het handvest van de Franse campagne voor Boycot, Divestment en Sanctions (BDS) die in 2009 een oproep deed tot boycot van Israëlische goederen zoals de website van de CRIF meldde.

In 2010 leefden er ongeveer 480.000 Joden in Frankrijk, volgens de Jewish Virtual Library. Historisch, zijn de Franse Joden politiek invloedrijk geweest en hebben zich tevens typisch afgestemd op links-liberale opinies. “Zij stemden enthousiast voor de linkerzijde terug tot in 1981, toen zij de socialistische François Mitterrand accepteerden als president van de Franse Republiek,” vertelde Joseph Sungolowsky, professor in Franse en Joodse Studies aan de Universiteit van Queens, de Universiteit van New York City, tegenover Joint Media News Service. “Maar met de toename van de deligitimizering van Israël en voorkomende anti-Zionistische en herhaalde antisemitische incidenten, keerden de Franse Joden zich naar rechts en stemden in 2007 voor Nicolas Sarkozy.”

De Joodse steun voor Sarkozy kan ook nog door een andere factor worden verklaard. Volgens Ethan Katz, een historicus aan de Universiteit van Cincinnati, heeft Frankrijk vijf eerste ministers van Joodse afkomst gehad, hoewel sommigen van hen het Christelijk geloof beleden. De eerste was Léon Blum in de jaren 1930 en de meest recente was Laurent Fabius in de jaren 1980. Deze individuen hebben zich vrij bewogen doorheen het politieke spectrum, van Blum, één van de symbolische figuren in de geschiedenis van de Franse linkerzijde, tot aan Michel Debré die premier was onder Charles de Gaulle en zich sterk met de rechterzijde associeerde. Nicolas Sarkozy is via zijn moeder eveneens van Joodse afkomst. “Alles bij mekaar genomen, is er een bepaalde manier waarin ik denk dat Sarkozy tot een diepgeworteld niveau van comfort heeft gecreëerd voor vele Franse Joden die zich zorgen maken over hun toekomst”, zei Katz tegenover Joint Media News Service .

Er zijn waarschijnlijk sommige Joden in de geschiedenis actief geweest in de politieke linkerzijde en die zich ongetwijfeld ongemakkelijk zouden gevoeld hebben met de gebruikte anti-immigrantenretoriek van Sarkozy. Nochtans “heb ik met Joden gesproken die, ondanks het feit dat ze zich ongemakkelijk voelden door zijn xenofobische retoriek, toch voor Sarkozy zouden stemmen omdat zij meer bang zijn van van wat zij zien als een dreiging van de Islam dan dat ze zich ongemakkelijk voelen”, voegde Katz eraan toe.

Totdat zij in de eerste verkiezingsronde werd gediskwalificeerd, trok Marine Le Pen van de uiterst rechtse Franse partij Front National, Joodse kiezers aan. Historisch, is de partij gekend voor zijn antisemitisch politiek platform, maar Le Pen heeft zich van dat platform op afstand gehouden en haar partij verzamelde een meer dan gewoonlijke 18 procent van de algemene stemming in de eerste ronde.

De geest van Mohammed Merah spookt doorheen heel Frankrijk

Voor vele Franse Joden is het moeilijk om “te vergeten dat het Front National een extreemrechtse partij is die door een antisemiet werd opgericht”, zei Sungolowsky. Nochtans, argumenteert Katz, is de partij weggeschoven van het zich concentreren op het antisemitisme zelfs toen Jean-Marie Le Pen nog in controle was. “Wanneer u zijn retoriek bekijkt, zult u zien dat hij de Joden steeds minder vermeldde en zich meer en meer op de dreiging van de Islam concentreerde”, zei Katz.

Er zijn waarschijnlijk sommige Joden, die deze zorg delen en naar de moslims zien, eerder dan naar de christen rechtsextremisten, als belangrijkste bron van antisemitisme in Frankrijk, en alzo tot aan een punt zijn gekomen om te stemmen op het Front National. In 2007, stemde ongeveer vijf percent van de Joden voor die partij.

Michel Thooris, een vroegere werknemer van CRIF die voor het Front National opkomt voor de aanstaande parlementsverkiezingen, vertelde aan Haaretz dat “mijn geloof is dat het natuurlijk is om je naar [Marine] Le Pen te wenden wanneer u Joods bent. Zij bestrijdt de misdaad en het Islamisme en dat betekent dat zij de Joden verdedigt”.

Als columnist van het Israëlische dagblad Israel Hayom, schreef Bismut Boaz enkele dagen vóór de verkiezingen: “Sarkozy begreep dat de 6.4 miljoen Franse burgers die voor het Front National stemden, een beslissende factor zouden spelen tijdens de verkiezingen… Derhalve heeft Sarkozy beslist om Marine Le Pen uit de weg te gaan en zich rechtstreeks te richten tot haar kiezers door een zeer rechtse toon aan te slaan”.

Sarkozy had ook positie genomen tegen de “ongecontroleerde immigratie en illegale immigratie”, vertelde Prasquier tegenover Joint Media News Service. Na de slachting in Toulouse in maart jongstleden, waarin de islamitische extremist Mohammad Merah drie kinderen en een rabbijn vermoordde in een Joodse school, gaf opdracht Sarkozy tot het opleiden en aanhouden van verscheidene vermeende terroristen en mensen met vermeende banden met het terrorisme.

Hoe het de Joodse gemeenschap van Frankrijk in de toekomst zal vergaan, of welke positie de nieuwe president met betrekking tot het Israelisch-Palestijnse conflict zal aannemen, laat zich voorlopig nog raden. De verslagen Sarkozy “kan enkel zichzelf daarvoor de schuld geven… Hij wordt thans beschouwd als de president van de rijken, zelfs van de extreem rijken… Noch is zijn persoonlijk leven erg presidentieel geweest,” schreef Bismut in Israël Hayom.

Katz gelooft dat het zeer goed mogelijk is dat Hollande minder pro-Israël zal zijn dan Sarkozy was, maar “indien Hollande schrander is, dan zal hij al tijdens de eerste maanden dat hij in zijn kantoor zetelt, naar de Joodse gemeenschap toe werken”.

Dr. Richard Prasquier (rechts), voorzitter van de CRIF (Conseil Representatif des Institutions Juives de France), zit hier naast Malcolm Hoenlein, afgevaardigde van de Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations. Prasquier besprak onderwerpen die de Frans-Joodse gemeenschap aanbelangen met de Amerikaanse media op het Franse Consulaat in New York op 30 april 2012 (foto: Maxine Dovere).

François Hollande zal op 15 mei aanstaande de eed afleggen als de nieuwe president van Frankrijk. Een maand later worden de Franse parlementsverkiezingen gehouden die gespreid zal zijn over twee rondes op 10 en 17 juni 2012.

De vroegere premier Laurent Fabius (plaatje rechts), de zoon van een Joodse kunsthandelaar, wordt getipt als mogelijke Minister van Buitenlandse Zaken in een toekomstige regering. Hollande stuurde hem vorige maand naar Israël om de leiders van Israël te ontmoeten. Fabius vertelde tegenover de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe dat Hollande naar verluidt de harde lijn van Frankrijk van Nicolas Sarkozy ten aanzien van Iran in de Europese Unie zou voortzetten.

Betreffende de Palestijnen, uitte Fabius verzet tegen de bouw in de nederzettingen en verzocht Israël om het vredesproces vooruit te laten gaan. Hollande zelf heeft Israël nooit bezocht en, bemoeide zich in het algemeen, nooit met met buitenlands beleid tijdens zijn politieke carrière. Hij vertelde aan een Frans-Joodse nieuwswebsite dat hij van plan is om Israël te bezoeken nadat hij verkozen zou worden.

Op maandag telefoneerde Netanjahoe naar Hollande om hem persoonlijk geluk te wensen. In een verklaring, zei de Israëlische Eerste minister dat “De relaties tussen Israël en Frankrijk altijd vriendschappelijk waren en dat zo zal blijven. Ik verheug me op een ontmoeting met hem om deze belangrijke verhouding voort te zetten, zowel bilateraal als internationaal belangrijk”. [bron: EJP Press]

The Algemeiner http://www.algemeiner.com/ is de snelst groeiende Joodse nieuwskrant in Amerika. Een prima nieuwsbron met commentaren en analyses aangaande Israël en de Joodse gemeenschappen over de hele wereld. Eveneens te volgen via Facebook en Twitter.

Gearchiveerd onder:Frankrijk

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Maar dat is enkel zand strooien in de ogen van de Westerse opiniemakers en politici, die per definitie gekant zijn tegen het binnen- én buitenlandse beleid van Israël. Het Westen blijft doofstom voor de Israëlische argumenten en onverminderd hameren op de oprichting van een Palestijnse staat ook al zou dat voor gevolg hebben dat de Joodse staat wordt vernietigd. De Palestijnse hongerstakers zijn op heel wat anders uit, zoals Jonathan S. Tobin hieronder helder toelicht.

Hunger Strikers’ Goal is Not Peace

door Jonathan S. Tobin
http://www.commentarymagazine.com/

Decennialang hebben buitenlandse koorleiders voor de Palestijnen gezocht naar een manier om diegenen die streden tegen Israël, af te beelden als potentiële discipelen van Gandhi net zoals zij tot doel hadden om de Joden af te beelden als vervangers voor de rol van koloniale onderdrukkers. Maar met dit scenario zijn er altijd twee belangrijke problemen geweest.

Het eerste is het feit dat de meeste Palestijnen het geweld tegen Israëliërs niet enkel zien als een gewettigde tactiek maar bekijken als iets dat integraal deel uitmaakt van hun nationale identiteit. Het tweede is dat, zelfs als zij een niet-gewelddadige politiek moesten aannemen, het Palestijnse doel niet is om hun eigen staat in vrede te laten bestaan naast Israël maar een einde willen maken aan de Joodse staat en die vervangen door een staat die door de Arabieren zal bestuurd worden.

Deze hinderpalen voor de verwezenlijking van een beweging van Palestijnse Gandhis, blijven bestaan. Maar dat weerhield The New York Times er niet van om terug te keren naar hun vertrouwde thema door vandaag uit te pakken met een stunt van Jodi Rudoren, chef van het Israël bureau, waarin de hongerstaking van een aantal veiligheidsgevangenen wordt aangegrepen om een discussie te beginnen over een mogelijke wijziging in de tactiek die door Palestijnen wordt gebruikt. Sinds het vredesproces “muurvast” zit, merkt zij op, en de “interne Palestijnse politiek op drift is geslagen”, hopen de activisten “de hongerstaking te kunnen gebruiken als een potentiële katalysator om een Arabische Lente-getinte opstand naar de West Bank over te brengen”.

Maar de vraag die Rudoren er niet in slaagt om te stellen is wat de hongerstakers en/of hun aanhangers denken wat er zal voortkomen van wat zij hopen dat een nieuwe intifada zal worden? Zien zij het als een weg naar een Palestijnse staat of iets anders? Als het doel een staat is, dan hoeven zij zich geen zorgen te maken over niet-geweldadig verzet of geweld. Wat zij moeten doen is hun leiders op te dragen om met Israël te onderhandelen.

Het vredesproces blijft muurvast” zitten om één belangrijke reden: de Palestijnen zullen niet onderhandelen tenzij Israël vooraf zal garanderen dat zij op elk territoriaal dispuut zullen toegeven. Maar ook dan bestaat er geen enkele garantie of eender welke waarschijnlijkheid ook, dat de leiding van de Palestijnse Autoriteit zoals die momenteel is samengesteld, laat staan dat een eenheid met Hamas ooit echt gerealiseerd wordt, in staat zou zijn om de legitimiteit van een Joodse staat te kunnen erkennen om het even waar zijn grenzen zouden worden getrokken.

Een nieuwe intifada, of die nu wordt geleid door mensen die stenen en molotovcocktails werpen of enkel gewone demonstranten zijn, is geen substituut voor een belofte van de kant van de Palestijnen om in vrede met hun Joodse buren te leven. Met zelfs een zogenaamde rechtse regering in Israël, die vermoedelijk bereid is om een tweestatenoplossing te accepteren, is de tijd reeds lang verstreken om stunts uit te halen waarvan het enige doel is om de Israëliërs in verwarring te brengen of te intimideren.

En zoals verwacht kon worden, lieten de zogenaamde geweldloze Palestijnen ook Jodi Rudoren even in hun kaarten kijken:

Op donderdag marcheerden 300 vrouwen naar het Al Manaraplein in Ramallah, slogans scanderend zoals “Ja aan de hongerstaking, geen onderwerping” en ook “Weg met die olijftakken, lang leve het geweer”.

Is er dan nog een andere manier om zulk een slogan te interpreteren, die oproept om een einde te maken aan de vrede en in plaats daarvan “het geweer” te gebruiken, anders dan als een regelrechte oproep om aanslagen te plegen tegen Israël?

De opgevoerde hongerstaker, een zekere Thaer Halahleh, wordt beschreven als een sympathieke kerel. Ons wordt verteld dat hij zijn “politieke activiteiten heeft gestopt” kort nadat hij in 2009 in het huwelijk trad. Maar de Palestijnse definitie kennende van dergelijke uitdrukking, zou een meer ervaren waarnemer dan Mej. Rudoren eruit kunnen geconcludeerd hebben dat dit simpelweg betekende dat hij een terrorist was.

Omdat mensen zich zelden terugtrekken uit dergelijke activiteiten, is de verdenking van Israëlische autoriteiten dat hij niet onschuldig was, wel begrijpelijk. Terwijl het beleid van administratieve detentie kan resulteren in lange periodes van opsluiting zonder proces, tegengesteld mag lijken aan het Amerikaanse rechtsgevoelen, zou men hen er moeten op wijzen dat dit ook het geval is met de gebruikelijke uitdrukking van Palestijnse “politiek” die terrorisme is.

Zoals door de terugkeer naar het geweld door Palestijnen die vrijkwamen nadat ze werden ingeruild voor Gilad Shalit treffend wordt geïllustreerd, is het idee van iemand zoals  Halahleh naar huis te zenden en die zich dan niet meer met het geweld zal inlaten, ofwel naïef dan wel bedrieglijk is.

Nochtans geeft dit artikel een nauwkeurig portret van de moeilijkheden waarmee sommigen te maken hebben die een nieuwe intifada willen uitlokken of beginnen. Hun grootste probleem is de apathie onder de Palestijnse bevolking die begrijpt dat dit nieuwste plan voor confrontatie hun leven niet zal verbeteren en niet zal leiden tot zelfbeschikking.

Ondanks de hinderpalen die de imperatieven van de Palestijnse politieke cultuur van de Palestijnse samenleving leiden naar het pad van de vrede, zullen sommigen misschien beginnen in te zien dat het verheerlijken van zij die kiezen voor het pad van het geweld en de erkenning van gemeenschappelijke rechten naast de ontkenning van hetzelfde voor de Joden, uiteindelijk een doodlopende straat is.

Met dank aan Love of the Land voor de hint.

Gearchiveerd onder:Palestijnse Autoriteit / PLO

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Hierboven vlaggen van Tunesië en Algerije met daarboven portret van François Hollande, het Franse volk heeft ..eh… gekozen

Kijk eens door wie François Hollande wordt bejubeld!

Taferelen op 6 mei 2012 op de Place de la Bastille te Parijs naar aanleiding van de verkiezingsoverwinning van François Hollande

François Hollande verkeert in goed gezelschap. Van L naar R: Marokkaanse vlag, portret van François Hollande, boven hem vlag van Tunesië, onder hem Egyptische vlag en vlag uit Algerije

Ook de Franse vrouwen waren dol gelukkig en zwaaiden zowaar met…. de Franse vlag!

Met dank aan E.J. Bron voor de hint.

Gearchiveerd onder:Frankrijk

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

In het mei nummer van Joods Actueel wordt in het artikel “Ludo Van Campenhout over zijn overstap naar de N-VA“, alias de poulain van de halve Joodse gemeenschap van Antwerpen, Ludo Van Campenhout, uitgebreid geïnterviewd over zijn overstap van de Open VLD naar de N-VA. Hierin krijgt het Antwerpse gemeenteraadslid maar liefst VIJF pagina’s om het anti-Israëlgehalte van de partij te bagatelliseren en te vertellen hoeveel hij van de Joden en van Israël houdt.

Los van het feit dat de N-VA van Bart De Wever intussen toch maar wel mee de resolutie heeft goedgekeurd die de status van de afgevaardigde voor Palestina verheft tot die van ambassadeur, een de facto zoveelste poging om de nepstaat Palestina, zonder land, zonder grenzen met een uitgevonden volk, te willen legaliseren ten koste van de Joodse staat Israël:

“De heer Piet De Bruyn [van de Nieuw-Vlaamse Alliantie/N-VA] vond het voorstel een belangrijke aanmoediging van de Palestijnse entiteit op de weg naar een volwaardig lidmaatschap van de Verenigde Naties. De N-VA steunt dus ook de resolutie.”

Volgens de laatste kiespeilingen stevent de N-VA af op een kletterende overwinning in de Stad Antwerpen tijdens de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012. Bart De Wever wordt zo goed als zeker de nieuwe burgemeester van de Sinjorenstad met een bevolking van ruim een half miljoen mensen. Er wordt hardop gespeculeerd om een coalitie te vormen tussen de N-VA (26 zetels) met Bart De Wever als burgemeester, samen met SP.a en CD&V (goed voor 15 zetels en die nu ook samen besturen) waardoor deze coalitie een comfortabele meerderheid zou hebben van 41 op 55 zetels. Een centrum-rechts gemeentebestuur dus.

Echter, een andere, zelfs 2-partijen coalitie, zou ook kunnen worden samengesteld: N-VA met SP.a, of N-VA met Open VLD of N-VA met CD&V. Volgens de peilingen zou de SP.a dus volkomen uitgerangeerd kunnen worden en dat zou dan voor het eerst zijn sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog! Groen, Vlaams Belang en wellicht ook de Open VLD vallen nagenoeg zeker buiten de prijzen.

Dus, vandaar de overstap van Ludo Van Campenhout (45 jaar) van Open VLD naar N-VA in de hoop om nog een rol te kunnen spelen in het nieuwe gemeentebestuur. Naar verluidt zou hij opkomen als lijstduwer op de N-VA lijst en hij maakt mijns inziens een reële kans om verkozen te worden. Echter, het zal dringen worden voor socialisten en christen-democraten om nog een interessant mandaat te bemachtigen in het nieuwe Antwerps gemeentebestuur en we zijn uiteraard benieuwd hoe de lijsten verder zullen worden samengesteld. Dat wordt nog spannend. Afwachten maar.

Wat betekenen Bart De Wever en N-VA voor de Joden en voor Israël? Weinig goeds…

De niet zo kosjere N-VA
Uit een recent onderzoek bleek dat het Antwerps stadsbestuur en het plaatselijk politiekorps zich tijdens de Tweede Wereldoorlog schuldig had gemaakt door hand- en spandiensten te leveren aan de Duitse bezetter bij het opsporen en arresteren van Antwerpse Joden. Echter, dit onderzoek werd deze keer grondig uitgevoerd en gedocumenteerd door Soma en in mei 2007 door Rudi Doorslaer en zijn team onderzoekers gepubliceerd in een lijvig boek getiteld als “Gewillig België – Overheid en Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog“. In feite was dat voor de kenners niks nieuws want bijvoorbeeld historicus Sylvain Brachfeld had reeds jaren voordien de kat de bel aangehouden, maar werd toen flagrant genegeerd.

Burgemeester Patrick Janssens zag de ernst van de zaak in en besloot niet langer te ontkennen en schuld te bekennen. In een videotoespraak verontschuldigde hij zich tegenover de Antwerpse Joodse gemeenschap voor de fouten van het toenmalige gemeentebestuur en het politiekorps van Antwerpen:

“We kunnen vandaag dan ook niet anders dan erkennen dat het stadsbestuur en de politie in die dramatische dagen van de zomer van 1942 een actieve rol hebben gespeeld in de vervolging en arrestatie van de Antwerpse Joden. [..] Daarvoor bied ik u, namens het college, mijn excuses aan, als burgemeester van deze stad en als verantwoordelijke voor het politiekorps.”

Dat was helemaal niet naar de zin van Bart De Wever die eind oktober 2007 de verontschuldigingen van Patrick Janssens na meer dan zestig jaar aan de Joodse gemeenschap “gratuit”. Joods Actueel schrijft hierover in het november nummer van 2007: “De volgende dag verklaart N-VA voorzitter Bart De Wever in de pers dat de excuses helemaal niet nodig waren, dat de Joodse gemeenschap de Holocaust misbruikt en dat het gedrag van Israël aan een duister verleden doet denken.”

De Joodse gemeenschap reageerde diep geschokt. Het Forum der Joodse Organisaties en in het bijzonder Joods Actueel haalden ongemeen scherp uit naar Bart De Wever: “De Wever spuwt ons in het gezicht“, sprak Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel. “De Wever vindt dat Janssens de Holocaust misbruikt in zijn strijd tegen het Vlaams Belang, terwijl Israël in Palestina “technieken gebruikt die me aan dat duistere verleden doen terugdenken”. “Hoe kan een toppoliticus zoiets zeggen?“, vroeg Freilich zich terecht af. “Ik wil wel eens weten wat Yves Leterme hiervan denkt.” De Wever verontschuldigde zich reeds de volgende dag met een nietszeggende boutade: “Als door de perceptie die aan mijn woorden is gegeven, de Joodse gemeenschap gekwetst is, heb ik mij daar voor verontschuldigd“.

Het Forum der Joodse Organisaties nam daar allerminst genoegen mee. Volgens Pinkas Kornfield, ondervoorzitter van het Forum, schoot de tekst van De Wever op cruciale punten tekort: “Veel van de overeengekomen punten worden niet in de uiteindelijke verklaring van De Wever vermeld. Bij onze ontmoeting gaf hij aan dat hij nooit heeft gezegd dat de Joden de Holocaust misbruiken. Volgens hem waren zijn woorden verdraaid. Hij zou dat in zijn publieke verklaring corrigeren. Maar in zijn opiniestuk is daar niets van terug te vinden. Bovendien zou De Wever beloofd hebben om afstand te nemen van zijn verwijzing naar de bezetting van de Palestijnse gebieden. Ook dat heeft hij niet rechtgezet.”

Sindsdien bewaart Bart De Wever het stilzwijgen omtrent die slip-of-the-tongue van toen. Hij heeft nooit rechtzetting gegeven voor zijn uitspraken. Hij wordt aan het ‘nare voorval’ niet graag herinnerd en hoedt zich sindsdien angstvallig om nog ‘betwiste’ uitspraken te doen over de Joden van Antwerpen. Maar Israëlbashen daar blijft de N-VA en zijn dienaren absolute meesters in.

Antwerpen, 7 mei 2012: Shoah herdenking. Voorste rij (van links naar rechts): Antwerps schepen Philip Heylen (CD&V), Bruno Tobback (voorzitter SP.a) en Antwerps schepen en volksvertegenwoordiger Robert Voorhamme (SP.a) en helemaal rechts Antwerps schepen Ludo Van Campenhout (N-VA) [Foto: John Moustiaux/Joods Actueel]

N-VA: Viva Palestina!
In 2008 onderschreef de N-VA de actiecampagne van het Actieplatform Palestina “60 jaar ontheemd, 40 jaar bezet”: “Het partijbestuur van de N-VA onderschreef vanmorgen ook de oproep van het Actieplatform Palestina: “60 jaar ontheemd, 40 jaar bezet!” die moet uitmonden in een aantal acties tijdens de volgende maanden. De N-VA wil hiermee uitdrukkelijk het zelfbeschikkingsrecht van het Palestijnse volk ondersteunen,” klonk het toen en in 2009 veroordeelde de N-VA de Israëlische Gaza-oorlog (27 dec 2008- 18 jan 2009).

Ludo Van Campenhout naar de N-VA
In 2010 volgt een onnatuurlijke ommezwaai bij Joods Actueel en Michael Freilich, de ‘officieuze’ woordvoerder van de Joodse gemeenschap van Antwerpen. Freilich had duidelijk het spuugsel van Bart De Wever van zijn gezicht geveegd en onder zijn impuls gaat “Operatie N-VA Witwassen“ van start. Wat was er gebeurd? In oktober 2010 nam Antwerps schepen voor Stadsontwikkeling, Diamant en Sport, Ludo Van Campenhout, ontslag bij de Open VLD en stapte in september 2011 over naar de N-VA. Van Campenhout is inderdaad en zonder twijfel een ware vriend van Israël en een graag geziene gast in Joodse middens en organisaties.

Echter, zijn overstap was schokkend maar niet geheel onvoorspelbaar. Bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen maakt hij geen schijn van kans om nog te zetelen in de Antwerpse gemeenteraad doordat de N-VA ook hier de grootste formatie zal geworden zijn. Het behoud van de macht, positie èn de centen lieten de 44-jarige Ludo Van Campenhout, de grote vriend van Israël en van een belangrijk deel van de Antwerpse Joden, geen enkele keuze over dan over te stappen.

Aldus  wordt de poulain van een deel de Antwerpse Joodse gemeenschap Ludo Van Campenhout lijstduwer voor de N-VA in Antwerpen voor de aanstaande provincie- en gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012, enkel en alleen in de hoop op die manier zijn postje veilig te stellen voor de toekomst. Uiteraard geniet hij de steun van de halve Joodse gemeenschap van Antwerpen die hem zijn overstap meteen vergeeft en Ludo blindelings en kritiekloos achterna loopt en dat is toch ook mooi meegenomen.

Israëlbashende N-VA’rs
Intussen blijven verschillende N-VA’rs roet in het eten gooien van de “N-VA witwasserij” door Joods Actueel. Naar aanleiding van de voorbereidingen voor het 2de Free Gaza Flotilla naar Gaza van juli 2011, interpelleert N-VA-kamerlid Els Demol de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Vanackere wat zijn reactie was op de vraag van Israël om het vertrek van de Gazaflotilla te voorkomen en citeerde zij hierbij de Israëlische UNO-ambassadeur die het had over een actie van “extremistische en terroristische organisaties”.

Joods Actueel veegt een en ander handig onder de mat en beantwoordt ten bewijze dat alles wel snor zit bij de N-VA, een ander prominent N-VA kopstuk, Jan Jambon, voorzitter van de N-VA fractie in de Kamer, die het Gaza Flotilla veroordeelt zeggende: “Wij zien dergelijke actie als een vorm terrorisme en veroordelen dit ten stelligste”. Zijn hierdoor de plooien weer glad gestreken voor de N-VA en voor Michael Freilich en zijn Joods Actueel? Helemaal niet. Frieda Brepoels, Europees parlementslid voor de N-VA, was duidelijk niet gelukkig was met de stellingname, lees: schijnbare tegenspraak tussen Els Demol en Jambon en verklaarde op 30 juni 2011 dat de N-VA “de Israëlische blokkade van Gaza als illegitiem en onrechtvaardig beschouwt“. Maar dat was niet eens de zwaarste klap voor Freilich…

Hoofddoeken en kosjer slachten
Onlangs ijverde N-VA ‘r Flor Van Noppen voor de afschaffing van koosjer slachten en diende een wetsvoorstel in die zin in de Kamer. In een interview met Joods Actueel werd Van Noppen gevraagd of de Joodse slacht niet het slachtoffer dreigt te worden van problemen bij de Halal-slacht. En dat net als het keppeltje het slachtoffer werd van het verbod op het dragen van religieuze symbolen, waar de hoofddoek bij moslims gezien werd als een symbool van onderdrukking van de vrouw.

Van Noppen reageerde spontaan met:

“De hoofddoek symbool van de onderdrukking van de vrouw? Hier liepen de meeste vrouwen vijftig jaar geleden ook met een hoofddoek. Ik heb geen enkel probleem met de hoofddoek, trouwens dat is een probleem dat wegebt, wie praat er nu nog over een hoofddoek.”

Wel ja…

Echter Joods Actueel wil van geen wijken weten. De bestuurszetel van de Antwerpse vriend van de Joden, Ludo Van Campenhout, via de partij N-VA van Bart De Wever moet veilig gesteld worden en de straat daar naartoe moet – kosten wat het kosten moet – schoongeveegd worden. In het meinummer van 2012 van Joods Actueel besteedt Michael Freilich maar liefst vijf pagina’s aan Ludo Van Campenhout. Een halve bladzijde ware beslist en verdiend interessant interview geweest met de schepen, maar vijf pagina’s heten wij een “statement“. De verkiezingen komen snel aanzetten en Van Campenhout wordt aldus gepiloteerd naar de voorste rijen. Niets anders dan pure verkiezingspropaganda.

Zoals bekend is de N-VA, net zoals overigens het gros van de andere Belgische politieke partijen en de Belgische regering in het bijzonder, vóór de twee-statenoplossing… ook al zijn de Palestijnen daar zélf op tegen! In het artikel van JA krijgt Van Campenhout ruimschoots de gelegenheid om te reageren en het anti-Israëlgehalte van de N-VA te bagatelliseren en te verontschuldigen, maar dat lukt hem toch niet zo best:

“Ik heb daarover met Bart De Wever een aantal gesprekken gevoerd en moet zeggen dat de standpunten ‘genuanceerd’ zijn. Maar een nationalistisch standpunt ondersteunt ook het zelfbeschikkingsrecht van een ander volk, vandaar dat veel N-VA’rs sympathiseren met de Palestijnse zaak. Toch is er sprake van een zekere nuance en ik heb maar weinig leden ontmoet voor wie het Palestijnse zelfbeschikkingsrecht ook betekent dat ze tegen Israël gekant zijn. [..] Ik zal mijn eigen standpunt kenbaar maken en blijven verdedigen binnen mijn partij.”

De capriolen van André Gantman
Intussen lijkt Ludo Van Campenhout versterking te krijgen. Zo blijkt uit alweer een bericht in Joods Actueel [!], dat André Gantman, voormalig lid van de Open VLD, een plaats zou krijgen in de raad van bestuur van de Vlaamse Opera namens… de N-VA! Gantman geeft toe dat die mogelijkheid bestaat en zei in een reactie tegenover Joods Actueel: “Op basis van welke informatie de journalist van De Morgen met stelligheid de conclusie trekt dat ik die plaats krijg is mij in elk geval niet duidelijk. Ikzelf heb van niemand van N-VA en al evenmin van het kabinet van minister Geert Bourgeois een bevestiging van een aanstelling gekregen”.

En wie is dan weer Geert Bourgeois vraagt u? Dat is de vice-minister-president van de Vlaamse Regering en Vlaams minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en de Vlaamse Rand. Bourgeois verklaarde een tijd geleden “dat de geweldspiraal in het Midden-Oosten enkel kan worden doorbroken door de oprichting van een Palestijnse staat.“ In een mededeling luidde het dat de N-VA “vanuit haar democratisch volksnationalisme en haar internationale solidariteit met verdrukte volkeren” het opneemt voor de Palestijnen. Bourgeois laakte het “schandelijk onrecht dat het Palestijnse volk nu al decennialang overkomt en vandaag terug een culminatiepunt bereikt“.

“Beide volkeren hebben recht op zelfbeschikking“, zei hij. Bourgeois wil dat het Belgisch EU-voorzitterschap de hermetische afsluiting van de Palestijnse gebieden veroordeelt als een collectieve strafmaatregel die in strijd is met het internationaal recht:

“De spiraal van geweld wordt rechtstreeks gevoed door de Israëlische regering. Zij bedient zich van verwerpelijke oorlogsmethoden, zoals de beschieting van onschuldige burgers en een langzame uithongering van het Palestijnse volk. De Israëlische staat misbruikt haar onmiskenbaar recht op veiligheid om het Palestijnse volk in een dodelijke wurggreep te houden.”

N-VA is een vijand van Israël en een onbetrouwbare vriend
Het bovenstaande in acht genomen, moet het intussen voor elke vriend van Israël duidelijk zijn geworden, dat de N-VA door haar anti-Israëlische politieke visie, een permanente bedreiging vormt voor het bestaansrecht en de veiligheid van de Joodse staat. En de ‘verspreking die er geen was’ door Bart De Wever over de Shoah en de medeplichtigheid van het Antwerpse gemeentebestuur en de politie, zijn en blijven onvergeeflijk.

De N-VA-eisen dat Israël zich moet terugtrekken naar de bestandslijnen van voor de Zesdaagse Oorlog van 1967, haar pleidooi voor de terugkeer van de Pal-Arabische vluchtelingen, ontruiming en afbraak van de Joodse gemeenschappen in Judea & Samaria en de ontruiming van Oost-Jeruzalem [Jeruzalem stad zèlf dus!], zal een reusachtige volksverhuizing van meer dan 1 miljoen Joden op gang brengen en een massale Jodenvervolging die we niet meer gezien hebben sinds de jaren 1930 in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog en zoals ook gebeurde tussen 1948 en 1970 toen 850.000 Joden uit het Midden-Oosten werden verdreven.

De facto impliceert dit toegeven aan de eisen van de N-VA het einde van de Joodse staat. Israël is een ‘vriend’ zoals de N-VA beter kwijt dan rijk. Benieuwd hoe Antwerps schepen Ludo Van Campenhout zich kan verenigen met deze standpunten van zijn nieuwe partij de N-VA. Of hij misschien nog het verschil kan maken valt mijns inziens ten zeerste te betwijfelen. Ludo is een harde werker, maar mist het nodige charisma om genoeg mensen op andere ideeën te brengen en daar kan Michael Freilich en zijn Joods Actueel maar weinig aan doen tenzij zijn vingers aan verbranden…

Brabosh.com, Antwerpen 8 mei 2012…

… de dag dat nazi-Duitsland de oorlog verloor en de vrede werd betekend. Na 12 jaren nazipolitiek van Jodenvervolging, was na zes miljoen doden eindelijk een einde aan de Jodenslachting een einde gekomen. Nooit meer opnieuw! Het enige correcte antwoord op de Shoah is de stichting van de Joodse staat Israël geweest op 14 mei 1948. De strijdbare Jood was opgestaan en zal nooit meer knielen en zich onderdanig schikken naar zijn onderdrukkers en potentiële moordenaars.

Gearchiveerd onder:Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Over gevluchte Nazi’s, het Rode Kruis en de KLM

door Gerard de Boer
bron: http://gerard45.bloggertje.nl/

Tenminste tien Nazi-kopstukken zijn na de Tweede Wereldoorlog naar Zuid-Amerika gevlucht met paspoorten van het Internationale Rode Kruis te Genève. Het gaat onder meer om Adolf Eichman, Josef Mengele, Franz Stangl, Klaus Barbie en Erich Priebke. Tot en met 1948 zijn er door het Internationale Rode Kruis niet minder dan 63.750 reisdocumenten aan Nazi’s afgegeven, die zonder meer door Argentinië als officiële documenten werden erkend.

Zo verkreeg Adolf Eichmann zijn paspoort op 1 juni 1950 onder de valse naam Riccardo Klement, geboren te Bolzano. Op 17 juni 1950 zat hij al op de boot naar Argentinië. Hierboven het paspoort van Adolf Eichmann, alias Riccardo Klement. Met de stempels van het Rode Kruis.

Hierboven zien we Adolf Eichmann (met hoed) in 1950 aan boord van het s.s. Giovanni C op weg naar Argentinië. De mannen naast hem zijn mensen van de Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen – ODESSA (vertaling: ‘Organisatie van voormalige SS-leden’). Kort na de oorlog heeft ODESSA vele duizenden nazi’s naar Zuid-Amerika helpen vluchten. De reis ging meestal per boot vanuit de Italiaanse havensteden Genua en Rome, maar ook per vliegtuig vanuit Zürich. Met de KLM!

Klik HIER voor een Netwerk-documentaire uit 2007 over de Nazi-vluchten van de KLM en de eventuele betrokkenheid van prins Bernhard, die toen commissaris was bij deze luchtvaartmaatschappij. Toeval of niet, maar één van de KLM-vliegtuigen die de Nazi’s naar Zuid-Amerika vervoerde (de DC6 PH-TPB) droeg de naam ‘Prins Bernhard’.

Gearchiveerd onder:Nederland

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

“Kwaad word ik over antisemitisme op scholen”

door J. Visscher
bron: http://www.refdag.nl/

Met de jaarlijkse „massale” Nationale Doden­herdenking op de Dam in Amsterdam heeft ze niet veel. Liever gaat Elise Friedmann, antisemitismeonderzoeker bij het Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI), naar bijvoorbeeld de bijeenkomst in de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam, vanwaar Joden werden weggevoerd. „Zo’n herdenking is persoonlijker.”

De massaliteit tijdens de dodenherdenking op de Dam staat Friedmann tegen. „Ik ben er nog nooit bij geweest. Ik herinner me dat ik als kind de dodenherdenking op de Dam via tv volgde en dacht: Nu moet ik zeker twee minuten treurig zijn?”

Bezwaren heeft ze bij het „onduidelijke karakter” van de Nationale Dodenherdenking. „Voorheen werden alleen mensen herdacht die het slachtoffer waren van het nationaalsocialisme. Joden, soldaten, slachtoffers van bombardementen, gijzelaars, verzetsmensen. Later kwamen daar ook militairen bij die in andere oorlogen waren gesneuveld. Dat maakt die herdenking diffuus en onduidelijk. Natuurlijk mogen bijvoorbeeld veteranen stilstaan bij hun missies in latere oorlogen. Maar doe dat op aparte herdenkingen.”

Dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei van plan was op 4 mei een gedicht over een lid van de Waffen-SS te laten voorlezen, vindt Friedmann „echt te ver gaan.”„Nota bene een SS’er. Je kunt niet zeggen dat hij een slachtoffer is van het nationaalsocialisme.”

Vader Jaap en zoontje Jules Pinto. Beiden werden vermoord in Auschwitz. Foto familie-archief Friedmann.

Foto’s
Om omgekomen Joden te herdenken, bezoekt Friedmann vrijwel jaarlijks de Auschwitz­herdenking in Amsterdam. „Die is persoonlijker en veel minder grootschalig.” Ook woont ze meestal de jaarlijkse Jom Hasjoaherdenking bij. Op die dag worden wereldwijd de slachtoffers van de Holocaust herdacht. Friedmanns moeder verloor „vrijwel haar hele familie, ooms, tantes, neefs en nichtjes.”

Persoonlijke herinneringen maken de meeste indruk, beklemtoont Friedmann. Ze verwijst naar de tentoonstelling ”In memoriam” in het Amsterdamse Stadsarchief. Daar zijn foto’s te zien van vermoorde Joodse kinderen uit Nederland. „De slachtoffers krijgen een gezicht. Mijn moeder vroeg of ik wilde kijken of er ook foto’s van haar vermoorde lievelingsneefjes Maupie en Jupie bij waren. Die afbeeldingen waren er niet, maar ik ontdekte wel de babyfoto van een ander omgebracht neefje, Jules Pinto. Zo kwam ik erachter dat een ver familielid een fotoboek had gemaakt. Daarin stonden foto’s van mensen die mijn moeder kende. Ze was daar heel blij mee.”

Toenemend antisemitisme
Intussen maakt Friedmann zich zorgen over antisemitisme. Jodenhaat onder bijvoorbeeld allochtone jongeren, maar ook bij autochtone Nederlanders. „Als je de pieken aan antisemitische uitingen na militaire acties van Israël buiten beschouwing laat, is mijn indruk dat het reguliere antisemitisme door de jaren heen sluipenderwijs toeneemt. Denk aan incidenten met de buurman, op school, op het werk. Antisemitisme wordt steeds normaler. Kort na de oorlog was het ondenkbaar dat in een voetbalstadion ”Joden aan het gas!” werd gescandeerd.

Kwaad word ik altijd over antisemitisme op scholen. Een Joodse jongen van een jaar of veertien uit Amsterdam werd al een hele poos door een groepje jongeren gepest. Ze tekenden bijvoorbeeld een hakenkruis op hun arm en hielden die arm onder zijn neus. De leider van de groep pesters dreigde dat hij de jongen dood zou steken voor de ogen van diens moeder. Ik heb geadviseerd aangifte te doen van bedreiging. Aanvankelijk wilde de school de gepeste jongen in een andere klas plaatsen. Daar hebben we tegen geprotesteerd. Uiteindelijk is de pester overgeplaatst. Onlangs nog belde ik met de moeder van de Joodse jongen. Helaas gaat het nog steeds niet goed met hem.”

Vreselijke vergelijking
Friedmann vindt het akelig als in discussies over bijvoorbeeld Wilders het lot van moslims in Nederland wordt vergeleken met de positie van de Joden in de beginjaren van de Tweede Wereld­oorlog. „Een vreselijke vergelijking. Moslims hoeven niet met een gele ster rond te lopen, ze kunnen de tram en het park in. En ze worden al helemaal niet vermoord.” Soms kan een vergelijking met de nazitijd wél nuttig zijn, zegt Friedmann. „Denk aan Srebrenica. Ook daar werden mensen geselecteerd om te worden vermoord. En ook daar stonden mensen die niet ingrepen.”

Nederlandse Joden worden in Westerbork de deportatietrein naar KZ Auschwitz in gestuwd
[bron: http://www1.yadvashem.org/].

In Nederland leefden aan de vooravond van WOII ruim 140.000 Joden. 108.000 van hen, ofte 74 procent, zullen de Holocaust niet overleven. Tussen 15 juni 1942 en 13 september 1944 werden 101.000 Nederlandse Joden via Westerbork met 98 treintransporten afgevoerd naar de vernietigingskampen in het Oosten. Slechts een handvol zal de doodskampen overleven. Op Polen na, kent Nederland verhoudingsgewijze per land de hoogste mortaliteit onder de Europese Joden. Vanwaar deze extreem hoge dodentol in de toch overwegend Christelijke Nederlanden? Hoe heeft deze Judeocide dergelijke dramatische proporties kunnen aannemen?

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat, Nederland

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 82.161.48.14

Houten trappen

• Website: http://www.maatkracht.nl

Recent aangemelde websites:

• Doe het zelf trap
• Metalen trappen
• Netherlands-startpage.com

Deze advertentie is geplaatst door Arjan via ip-adres 62.194.189.139.
Plaatsingscode ]]> http://123directory.nl/houten-trappen/feed/ 0 http://123directory.nl/kunstgras/ http://123directory.nl/kunstgras/#comments Tue, 08 May 2012 12:03:35 +0000 admin http://123directory.nl/kunstgras/ Kunstgras
Leuk kunstgras voor in uw tuintje. Kunstgras

Geplaatst via ip adres: 83.160.127.22

Geplaatst via ip adres: 77.167.127.27

U heeft de juiste airco winkel gevonden. Wij hebben airconditioning van split unit airco’s, mobiele airco, caravan airco maar ook warmtepomp, watergekoelde koeler condensors en nog altijd de unieke airconditioning monoblock en airco coolbuddy deze airco heeft geen buiten unit nodig, voor slaapkamer en woonkamer koeling. Deskundig advies over koeling en koeltechniek : info@aangenaamkoel.nl

• Ga naar de website: Airco shop

Auteur: Arjan, IP adres: 62.194.189.139, Website: http://www.aangenaamkoel.nl

Meer Airconditioner:

• Samson Airconditioners
  Levering, Montage en Onderhoud van Airconditioners.

Emigration of French Jews to Israel increases

bron: Tundra Tabloids [http://tundratabloids.com/]
vertaling E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

Joden en alle minderheden (evenals de meeste populaties) gedijen over het algemeen beter in een systeem dat zich richt op individuele rechten en vrijheid, bescherming van eigendomsrechten en de vrije markt in het algemeen, dan in eentje met ‘groepsrechten’, egalitarisme en de klassieke politiek van de marxistische klassenstrijd en het socialisme.

En ik zou er aan willen toevoegen dat, vooral sinds de verkiezing van een marxistische president die de intentie lijkt te hebben de 5-6 miljoen moslims sussend tevreden te stellen, de Joden inderdaad in de knel zullen komen. Dat is de ongemakkelijke waarheid over het socialisme, de van-de wieg-tot-het-graf overheid, groepsbeleid en het multiculturalisme. Dit type overheidsbeleid bevoordeelt altijd een groep boven een andere, om wat voor reden dan ook. Ik vermoed dat niet slechts 5000 Joden, maar tienduizenden er serieus nadenken om te vertrekken naar veiliger oorden.

Let op: Deze nieuwe president zegt dat hij “de rijken haat” en dat laat de mentaliteit van Links zien, altijd op zoek om een deel van de samenleving te demoniseren en te bestraffen, onderwijl de kiezers belonend die op hen stemmen. Klassenstrijd is “brood en boter voor hen die geloven in veel staatsbemoeienis.

Ben Shapiro hierover op zijn Breitbartblog:

Volgens het Joods Agentschap voor Israël bezochten meer dan 5000 Joden uit heel Frankrijk een beurs in het hart van Parijs over emigreren naar Israël. De beurs werd bijgewoond door de voorzitter van het Joods Agentschap, voormalig lid van de Knesset, Sovjetemigrant en dissident Natan Sharansky. “Ik kan me niet herinneren een dergelijk massaal aantal mensen te hebben gezien dat geïnteresseerd is in ´aliya´ (immigratie) sinds de tijd dat er lange rijen mensen voor de Israëlische ambassade in Moskou stonden”, aldus Sharansky.

De beurs vond op dezelfde dag plaatst als de verkiezing die Sarkozy, een betrouwbare anti-Iran stem in Europa, verdreef uit het centrum van de macht en hem verving door de veel minder betrouwbare François Hollande, een socialist met stevige banden met anti-Israëlische populaties.

De Franse Joodse gemeenschap bestaat uit ongeveer 500.000 mensen. Immigratie van Frankrijk naar Israël is de laatste jaren sterk toegenomen, grotendeels te danken aan de toegenomen, ervaren, antisemitische sentimenten in het land

Gearchiveerd onder:Frankrijk

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Jaarlijkse herdenking Holocaust en Joods Verzet

Antwerpen, 7 mei 2012

Vanavond om 18:00uur herdenkt de Joodse gemeenschap van Antwerpen de Holocaust. Dat zal gebeuren nabij het monument voor de gedeporteerde Joden aan de hoek van de Belgiëlei en de Mercatorstraat. Vicepremier Didier Reynders werd uitgenodigd door het Forum der Joodse Organisaties als gastspreker.

Na het aansteken van 6 symbolische kaarsen door de personaliteiten zal de ceremonie eindigen met het gebed voor de doden, het Kel Malei Rahamim, dat gebracht zal worden door oppervoorzanger Benjamin Muller. [Bron: Joods Actueel]

Alle info op het Facebookprofiel van het Forum:
http://www.facebook.com/groups/45039791445/

Gearchiveerd onder:Actief, Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Wanneer straks de Olympische Spelen 2012 aanvatten in Londen [27 juli t/m 12 augustus 2012], zal het 40 jaar geleden zijn dat tijdens de Olympische Spelen van München op 5 en 6 september 1972 elf 11 Israëlische atleten werden vermoord door de Palestijnse terreurorganisatie Zwarte September.

In deze video vraagt Ankie Spitzer, de weduwe van Andre Spitzer een schermer en één van de vermoorde atleten van toen, om in Londen één minuut stilte te houden ter nagedachtenis van haar man en de 10 anderen. De Nederlands-Israëlische Ankie Spitzer is bij ons ook bekend als Israël correspondente voor de NOS en VRT/Eén.

Tot nog toe weigert het Olympisch Comité in te gaan op haar verzoek. Vandaar dat Ankie Spitzer een petitie heeft georganiseerd om haar verzoek te ondersteunen, petitie die intussen door meer dan 80.000 mensen werd ondertekend. U ook wordt bij deze opgeroepen om deze petitie te ondertekenen, klikken op: http://www.change.org/petitions/

Tijdens de Olympische Spelen in München van 1972 richtte de terreurgroep Zwarte September op 5 en 6 september een bloedbad aan onder de Israëlische sportdelegatie. Elf sportlui werden vermoord: de gewichtheffers Yossef Romano, David Berger en Ze’ev Friedman, jurylid gewichtheffen Yacov Springer, de worstelaars Mark Slavi en Eliezer Halfinn, worstelcoach Moshe Weinberg en worstelscheidsrechter Yossef Gutfreund, atletiekcoach Amitzur Shapira, schiettrainer Kehat Shorr en schermtrainer Andre Spitzer (onderaan helemaal rechts).

I Think of Munich’s Children

door Giulio Meotti [Arutz-7]

Op de dag van de slachting van de Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen te München, liepen de spelen aanvankelijk gewoon verder, ondanks de wetenschap dat op dat ogenblik reeds twee Israëlische atleten waren vermoord en negen anderen gegijzeld werden!

Het Internationale Olympische Comité zal geen minuut stilte inlassen tijdens de Olympics te Londen, ter herdenking van de 11 Israëlische atleten die door Palestijnse terroristen brutaal werden afgeslacht op de Olympische Spelen te München in 1972, de vreselijkste terreuraanslag in de geschiedenis van de sport.

In een video die op YouTube werd gepost (videoclip hierboven), heeft Ankie Spitzer, de weduwe van Andre Spitzer, een emotionele oproep gedaan aan het Olympisch Comité. De Israëlische weduwe verdient het, zij het dat het misschien enkel haar emotionele pijn kan verlichten. Maar het Comité kiest voor eerloosheid, schande en capitulatie tegenover het terrorisme.

De slachting van het Israëlische team is niet enkel een tragedie voor de Joodse Staat of zelfs voor de Olympics maar voor de hele wereld. De Olympische Spelen verloren die dag hun betekenis. De politieke doelstellingen van de Spelen van 1972 moesten het geheugen begraven van de nazi-Olympics van 1936 en de viering worden van het volwassen geworden ‘nieuwe Duitsland’ als lid van de familie van naties.

Het doel speelde duidelijk in de kaart van de Spelen. Rood en zwart, de kleuren van het totalitarisme, waren in München nergens te zien. In plaats daarvan waren de kleuren die werden gebruikt zoals op “een mei ochtend in Beieren’. Aangename kleuren: grasgroen, hemelsblauw, wolkachtig zilver getint met oranjebloesem.

De spelen werden verondersteld om het beste gezicht van post-nazi Duitsland te tonen door het nieuwe beeld voor München te laten zien, een stad nabij KZ Dachau die wordt geïdentificeerd met de Holocaust op zes miljoen Joden. Maar alles liep verkeerd voor het nieuwe München en het nieuwe Duitsland toen de wereld moest toekijken hoe de Joden nogmaals op Duitse bodem moesten lijden.

De Palestijnen schoten Moshe Weinberg neer, toen de worstelcoach probeerde om de andere atleten en coaches te waarschuwen en probeerde om de ingang te versperren. Vervolgens schoten zij gewichtheffer Romano Yossi dood die hen met een keukenmes besprong en lieten hem zwaargewond ter plaatse doodbloeden. Sommige Israëliërs glipten door een achterdeur naar buiten, maar negen werden gegrepen en vastgebonden aan het meubilair. De terroristen eisten de vrijlating van 200 Palestijnen die in Israëlische gevangenissen opgesloten zaten.

De reactie van de Olympische organisatoren op de bezoedeling met geweld van hun Spelen, was een serie van beschamende capitulaties aan terrorisme. Op de dag van de aanval, bleven de spelen aanvankelijk voortduren, ondanks de wetenschap dat twee Israëliërs gedood waren en negen in gijzeling waren genomen.

Toen de volledige omvang van de tragedie bekend werd, werden de spelen slechts voor één dag stilgelegd. De Duitse regering beslisten samen met het Comité onder de slogan “The Games must go on” dat de Spelen verder moesten gaan. De toenmalige voorzitter van het Olympisch Comité, Juan Antonio Samaranch, vertelde aan Anouk Spitzer, de dochter van Ankie en Andre Spitzer, na de spelen van Barcelona van 1992: “Ik beloof u dat wij bij de volgende Spelen iets zullen doen om de Elf van Munchen te eren”.

Kehat Shorr en Andre Spitzer (rechts) tijdens de belegering

Een maand vóór de spelen van Atlanta van 1996, werd haar verteld dat zelfs een ogenblik van stilte de Olympische regel zou overtreden van “nooit politiek te mengen met de Spelen”. Door de vermoorde atleten te weigeren te herinneren, bestendigt het Comité een dodelijke smet op de Olympics in zijn geheel. In Londen zal de travestie verdergaan.

Dat de Palestijnse ambtenaren bezwaar zouden gemaakt hebben tegen zulk een herdenking is al storend genoeg (hun handen zijn bevlekt met Joods bloed). Maar voor het Comité om in dergelijke Orwelliaanse logica te vervallen – met name dat het herinneren van atletenslachtoffers “politiek is” – is totaal onvergeeflijk.

Een grote steen – die vaak met verse bloemen wordt versierd – merkt vandaag de plaats van de aanslag, die nu deel uitmaakt van een privé complex is. De namen van de slachtoffers staan op een herdenkingsplaquette geschreven in het Duits en het Hebreeuws met de plechtige woorden: “Uit eerbetoon aan hun herinnering”.

Toen de lichamen van de Israëlische atleten toekwamen op luchthaven van Lod (thans Ben-Goerion), was er geen fanfare om hen te verwelkomen, enkel diepe stilte en een waardige droefheid. Die hen opwachtten was Moshe Dayan, met een blik van een kibbutznik die zijn arbeid had onderbroken om zijn kinderen te huilen. Er was Yigal Allon, die de strijd was begonnen in het clandestiene Joodse leger op de leeftijd van amper dertien jaar oud.

Er was geen enkele winkel open in het land; het Joodse volk was verenigd in het lijden, net zoals zij dat doorheen hun hele geschiedenis zijn geweest. Terwijl de Arabische ambassadeurs in de Libische hoofdstad Tripoli aanwezig waren om de begrafenis van hun “martelaren” bij te wonen, was de sfeer in Israël compleet verschillend. Na het reciteren van Kaddisj over de graven, keerde het Volk van het Boek naar hun huizen weer. De volgende dag was het begin van het Joodse Nieuwjaar, maar er was geen ruimte voor vreugde.

Het nieuwe jaar was vervuld met gedachten aan de kinderen van de elf slachtoffers. Die kinderen waren, en zijn nog steeds, het waarom van Israël. Wanneer straks de Olympische Storm opnieuw zal uitbarsten in Londen en aldus verder in schande zullen voortleven, zullen mijn gebeden naar deze kinderen gaan. Het Joodse bloed dat 40 jaar geleden werd vergoten zal nooit ophouden met stromen.

Het Israëlische team voor de Olympische Spelen te München in augustus 1972 met bovenaan schermer Andre Spitzer, toenmalige echtgenoot van Ankie Spitzer.

De Israëlische delegatie tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen te München op 26 augustus 1972

Plaatje hierboven: Ankie Spitzer, de vrouw van Andre Spitzer, komt de chaos bekijken die werd achtergelaten in het appartement waar de Palestijnse terroristen van Zwarte September de Israëlische atleten gijzelden. Hier werden op 5 september 1972 twee atleten vermoord. Bemerk de kogelgaten in de muur. Echter, het ergste zal de volgende dag komen…

Op het plaatje hierboven de resten van de helikopter waarmee de terroristen wilden ontkomen en met dat doel negen atleten gijzelden. Echter, kort voor het opstijgen, gooiden de terroristen enkele granaten in het toestel en kwamen alle 9 gegijzelde atleten om het leven. [bron]

De uitvoerders van de aanslag, Palestijnse terroristen van de Zwarte Septembergroep. Bovenste rij: drie terroristen overleefden de aanslag met in het midden de enige nog levende terrorist, Jamal al-Gashey (thans ongeveer 59 jaar oud). Naast hem links Adnan Al-Gashey en rechts Mohammed Safady, die beiden door een commando van de Mossad werden omgebracht. Op de onderste rij, de terroristen die omkwamen tijdens de aanslag (van links naar rechts): aanvoerder Mohammed Massalha (35, alias Issa), zijn rechterhand Yusuf Nazzal (alias Tony), Ahmed Chic Thaa, Afif Ahmed Hamid en Khalid Jawad.

Abu Daoud (met bril)

Het meesterbrein achter de aanslag, Abu Daoud ook gekend als Mohammed Daoud Odeh, overleed op 2 juli 2010 op 73-jarige leeftijd. Daoud was de leider van terreurgroep Zwarte September, een splintergroepering van al-Fatah van de voormalige Palestijnse leider Yasser Arafat, die tot op heden de belangrijkste factie is binnen de PLO, sinds 2004 voorgezeten door Mahmoud Abbas, chef van de PA en al-Fatah.

Naar aanleiding van zijn overlijden werd hij publiek geëerd door Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit, zeggende over Daoud: “Hij wordt gemist. Hij was een van de leidende figuren van Fatah en leefde voor het verzet [tegen de bezetting] en zette zich oprecht en ten koste van zijn eigen gezondheid in voor het heil van zijn volk.“

Abu Daoud schreef in zijn biografie dat het in feite niet de bedoeling was om de atleten om te brengen. Zij wilden de atleten enkel gijzelen om ze in te ruilen voor 234 Arabische gevangenen die opgesloten zaten in Israëlische gevangenissen. Tegelijk eiste het terreurcommando de vrijlating van een aantal Duitse gevangenen, waaronder enkele RAF-leden. Daarnaast wilden ze een vliegtuig en een vrije aftocht in ruil voor de vrijlating van de atleten. De Duitse politie was totaal niet voorbereid op een dergelijke actie.

Herdenkingssteen in München

Gearchiveerd onder:Giulio Meotti, Sport

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Israëlische atlete zingt zelf volkslied na foutje organisatie

door Joods Actueel Blog
http://joodsactueel.be/

In Italië vinden momenteel internationale wedstrijden plaats ter voorbereiding van de paralympics die later dit Olympische jaar worden beslecht. De Israëlische Moran Samuel won de gouden medaille in het roeien. Tot zover niets aan de hand.

Tijdens de medailleuitreiking was het even wachten op de nationale hymne van Israël, het Hatikva (de hoop). Maar toen die begon maakte de jonge atlete duidelijk dat er iets mis was, ze schudde dan ook duchtig van ‘neen’ met haar hoofd: dit was niet het juiste volkslied, liet ze zelfverzekerd weten.

De organisatoren stopten de muziek, verontschuldigden zich en gaven Moran Samuel – op haar vraag – een micro in de handen waarop de zegevierende athlete toonde niet alleen in het roeien sterk te zijn. Met de steun van enkele meegereisde landgenoten in het publiek gaf ze een overtuigende a capella versie weg van het nationale volkslied. Ondertussen is het een YouTube-hit geworden.

Later bleek dat de organisatoren een niet originele versie van het Hatikvah hadden afgespeeld. Eentje van de de bekende Franse zanger, Enrico Macias. Maar in die versie begint het feitelijke volkslied pas een halve minuut na aanvang. In ieder geval, bravo voor de jonge atlete.

Moran Samuel op Facebook: http://www.facebook.com/pages/Moran-samuel/

Gearchiveerd onder:Sport

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Prof. Netanyahu: Jews Should ‘Fight’ for Israel

door Elad Benari [Arutz-7]

Professor Benzion Netanjahoe, de vader van premier Benjamin Netanjahoe die vorige week overleed in de leeftijd van 102 jaar [lees hier op brabosh.com], stond bekend voor zijn rechtse meningen en voor zijn Zionisme. Zijn waarden worden weerspiegeld in de volgende exclusieve en zeldzame video, die Arutz Sheva werd toegezonden door de Zionistische organisatie Im Eshkachech [Behoud Jeruzalem]

Im Eshkachech ijvert voor het behoud van het herenigde Jeruzalem onder Israëlische soevereiniteit. De organisatie gelooft dat door het herscholen van het publiek met nauwkeurige bijgewerkte feiten, Jeruzalem als stad synoniem staat met de identiteit van het Joodse volk, aldus de openbare steun kan herwinnen en verenigd blijven onder Israëlische soevereiniteit.

De video die door de organisatie naar Arutz Sheva werd verzonden is misschien wel het laatste videogesprek dat met Prof. Netanjahoe werd gedaan. Het gesprek werd gevoerd op het einde van 2010 toen Prof. Netanjahoe erin toestemde om lid te worden van de adviesraad van Im Eshkachech [Behoud Jeruzalem]. Chaim Silberstein, stichter en voorzitter van Im Eshkachech interviewden hem en vroegen hem naar zijn gedachten omtrent het behoud van het herenigde Jeruzalem.

Prof. Netanjahoe zegt in de video dat het opgeven van oostelijk Jeruzalem aan de Arabieren “het volk van Israël verzwakt in het Land van Israël.” Eraan toevoegend: “Het verzwakt Israël als het niet het gehele gebied (van de stad) controleert. Het controleert slechts de helft van het gebied en de andere helft wordt aan de Arabieren overgelaten. Dat moedigt hen aan om voor de tweede helft te vechten.“

Wanneer hem door Silberstein wordt gevraagd welke oplossing hij voorstelt wat Jeruzalem betreft, antwoordt Netanjahoe dat de “oplossing is om Joodse mensen aan te werven om te vechten voor het volledige Joodse Jeruzalem”. Silberstein vraagt dan “Vechten op welke wijze dan? Fysische strijd? Door oorlog te voeren, waarbij militaire middelen worden ingezet?” antwoordt Netanjahoe: “Als dat nodig is, dan moet dat door oorlog”.

Netanjahoe zegt ook dat het een opdracht is om mensen over oostelijk Jeruzalem op te leiden en zei dat Im Eshkachech [Behoud Jeruzalem] niet naar de mensen moet gaan die daar al honderd keren zijn geweest. Ga naar de mensen die daar niet eens één keer zijn geweest.”

If I forget thee, O Jerusalem,
let my right hand forget her cunning.
Let my tongue cleave to the roof of my mouth,
if I remember thee not;

Gearchiveerd onder:Jeruzalem

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Volgens de Britse krant The Guardian is Tel Aviv de hoofdstad van Israël

door Pesach Benson [http://honestreporting.com/]

Op 20 april 2012, naar aanleiding van Yom HaShoah (herinneringsdag van de Shoah en het Joodse Verzet) plaatste de Britse krant The Guardian een foto waarop te zien is hoe enkele mensen vanuit de tram naar buiten kijken hoe al het verkeer 2 minuten lang tot stilstand viel. Tot zover nog niks aan de hand:

Echter, vreemd genoeg vond The Guardian het noodzakelijk om een rechtzetting te plaatsen in haar bijlage ‘Corrections and clarifications‘ om alle misverstanden op te klaren wat volgens The Guardian nu wel of niet de hoofdstad van Israël is. Hierin worden de lezers op gewezen dat zij niet de intentie hadden om verkeerdelijk Jeruzalem als de hoofdstad van Israël te heten: “Jerusalem is not the capital of Israel; Tel Aviv is” (Jeruzalem is niet de hoofdstad van Israël; dat is Tel Aviv) – Eyewitness, 20 april 2012, pagina 24.

En het wordt al helemaal te gek als je gaat kijken naar de ‘Style Guide’ van The Guardian (een soort online aanklikbaar verklarend woordenboek) als je klikt op ‘Jerusalem‘ krijg je vervolgens de melding: “Jerusalem is not the capital of Israel; Tel Aviv is (a mistake we have made more than once)” [vertaling: "Jeruzalem is niet de hoofdstad van Israël; dat is Tel Aviv (een fout die we meer dan eens hebben gemaakt)"]

Het zou nog iets anders zijn geweest moest ‘al-Guardian‘ Jeruzalem hebben aangeduid als een ‘betwiste hoofdstad’. Maar zeggen dat Tel Aviv de hoofdstad is, is net zomin de waarheid dan bv. Haïfa, Manchester of New York City dat zouden zijn. Deze ‘correctie’ en ‘style guide’ informatie zijn de zoveelste voorbeelden van redacteuren die hun hoofd in het zand steken.

Het is ook niet voor niets dat The Guardian door Honest Reporting in 2011 werd gelauwerd met de Prijs van de Oneerlijkste Journalist 2011.

Iemand zal de mensen bij The Guardian ooit moeten wijsmaken dat de tijd van het Britse Mandaat Palestina reeds lang geleden voorbij is en dat niemand in de hele wereld Israël heeft te commanderen welke stad het land tot zijn hoofdstad moet maken. Jeruzalem is en blijft de ongedeelde hoofdstad van Israël, tot grote spijt van wie het benijdt.

Gearchiveerd onder:Jeruzalem

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

“Hello Saudi Arabia“

Pat Condell

Sharia heerst over Saoedi-Arabië

In deze videotoespraak haalt bekend internetcommentator Pat Condell ongemeen hard uit naar Saoedi-Arabië. Vooral het compleet aan holebi- en vrouwenrechten wordt scherp op de korrel genomen. Religieuze politie houdt nauwkeurig de mensen in de gaten of ze er niet ‘homoseksueel’ lijken, en vrouwen in Saoedi-Arabië houden zowat het midden tussen menselijke wezens en een veestapel. In de rijkste oliestaat wordt de sharia gehandhaafd. Vrouwen worden voor overspel nog het hoofd afgehakt. Vrouwenbesnijdenis, meerwijverij, u noemt het maar, zijn compleet ingeburgerd.

Saoedi-Arabië staat ook bekend voor de steun aan het internationale terrorisme. Dat 15 van de 19 daders van de aanslag op het World Trade Center op 11 september 2001 in New York Saoedi’s waren, is geen toeval. Ook Osama Bin Laden was een Saoedi. Maar voor de rijke olievoorraden van het koninkrijk gaan het Westen en de Verenigde Staten plat op hun buik. Geen problemen met mensenrechtenschendingen, want wie wil het risico nemen dat de Saoedi’s straks de oliekraan dichtdraaien omdat zij zich niks aantrekken van de mensenrechten? Maar als straks één Israëliër een Gazaan in het gezicht durft te spuwen, staat de hele wereld op z’n kop.

Obama als opper-dhimmie. De G20 Top in Londen, woensdag 1 april 2009. De Amerikaanse president Barack Obama demonstreert hier – met zijn rug naar de camera’s – zijn nieuwe aanpak van het Midden-Oosten. Zoals het een volleerde dhimmie betaamt: eerst diep buigen voor dictator islamist koning Abdoellah van Saoedi-Arabië, de trouwste bondgenoot van de V.S. in het Midden-Oosten. Obama weet waarom hij maar beter héél diep kan buigen voor de Saoedische koning: 15 van de 19 terroristen die het WTC op 9/11 in de as legden, waren Saoedi’s net zoals ook Osama bin Laden dat was.

De Franse president Nicholas Sarkozy staat lachend op de Amerikaanse dhimmie neer te kijken. In zijn verbeelding ziet hij het kopje van Obama al over de vloer rollen. Gelukkig had de Saoedische koning op dat ogenblik geen kromzwaard in zijn handen, want anders zou het één van de kortste carrières van een Amerikaanse president kunnen geweest zijn. Rechts achteraan (met roze das) dhimmie Number One of the World: Ban Ki-Moon. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties tekent altijd present wanneer islamistische leiders en hun dhimmies samen komen.

Janine en Annemie shoppen graag samen in de Colruyt

Pat Condell post met regelmaat monologen op internet, o.a. op zijn eigen website en op YouTube. Zijn monologen zijn ontzettend populair en werden miljoenen keren bekeken. Zo werd zijn videomonoloog No mosque at Ground Zero sinds 4 juni 2010 maar liefst 5.986.377 keer bekeken!

Andere toppers zijn bv: The trouble with Islam [948.848 hits] en Appeasing Islam [1.590.923 hits] en The religion of fear [713.775 hits]. Alle 75 video’s bekijken dat kan hier klikken. In die videomonologen uit hij kritiek op het christendom en religie in het algemeen maar in het bijzonder op de islam. Volgens Condell afficheert de Islam zich ten onrechte als ‘de religie van de vrede’ terwijl de Islam volgens hem juist zeer agressief en onverdraagzaam is. [beeldmateriaal: Islam, a Dangerous Political Ideology]

Andere video’s van Pat Condell op Brabosh.com:

• Pat Condell: verhuis de zetel van de Verenigde Naties naar Teheran of Mekka!
  http://brabosh.com/2012/04/11/pqpct-h69/

• Pat Condell over de ellende met het christendom [video]
  http://brabosh.com/2011/04/20/pqpct-arb/

• De goddeloze kruistocht van Pat Condell tegen de islam
  http://brabosh.com/2010/09/06/de-goddeloze-kruistocht-van-pat-condell-tegen-de-islam/

• Islam, de religie van cultureel terrorisme [Pat Condell video]
  http://brabosh.com/2011/06/17/pqpct-bla/

• Pat Condell over de Noorse killer: Geweld is niet het antwoord [video]
  http://brabosh.com/2011/08/07/pqpct-cet/

• Pat Condell geeft de sharia poster boy alle ruimte [video]
  http://brabosh.com/2011/08/08/pqpct-cfh/

• Pat Condell over de grote Palestijnse leugen [video]
  http://brabosh.com/2011/10/07/pqpct-dg/

• Geïslamiseerde westerlingen als nuttige idioten voor ‘Palestina’ [Pat Condell]
  http://brabosh.com/2011/11/06/pqpct-ebs/

Videokanaal op YouTube van Pat Condell: www.youtube.com/user/patcondell

Gearchiveerd onder:Holebi, Saoedi-Arabië, Vrouwenrechten

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Outdoor Kleding, Outdoor Jack, Waterdichte Jas, Regenkleding, Softshells,
Fleecevest, Baselayers, Wandelsokken. O.a. Icebreaker, SmartWool, Patagonia, Marmot Mountain, Humi Outdoor. Mooie, duurzame Outdoorkleding onli Telefoon nieuws en reviews Dameskleding outdoor Herenkleding outdoor

Geplaatst via ip adres: 213.10.183.197

Geplaatst via ip adres: 86.92.160.108

Geplaatst via ip adres: 82.170.113.213

Geplaatst via ip adres: 86.84.119.70

Geplaatst via ip adres: 62.132.246.122

Israel, Palestinians and Water Libel

door Jack L. Schwartzwald
bron: http://frontpagemag.com/

Op 13 december, 2011, gaf de Franse Assemblée Nationale (het Franse parlement) een 320 pagina’s tellend rapport uit, “La géopolitique de l’eau (Bassin Jordanien)” (Geopolitiek van het Water, Jordaans Bassin), waarvan 20 pagina’s werden besteed aan een zogenaamde “wateroorlog” tussen Israëliërs en Palestijnen.

Met aangebrande termen zoals “Apartheid“ en “bezet water” beschuldigde de auteur van het rapport, Jean Glavany, Israël van het opsouperen van de Palestijnse waterbronnen en het bevoorrechten van 450.000 “kolonialistische” Joodse inwoners, die “ogenschijnlijk meer water verbruiken dan 2.3 miljoen Palestijnen [op de West Bank].“

Het rapport oogstte onmiddellijk lof van Shaddad Attili, de directeur van het departement voor water van de Palestijnse Autoriteit (die gelijkaardige beweringen maakte in 2011 in een editoriaal in The Jerusalem Post). Het tijdschrift Harper verzag het eveneens van een gunstige commentaar, net zoals de altijd-betrouwbare Counterpunch, die de misleidende hypothese voorstelde dat de veiligheidsbarrière van Israël “nauw de lijn volgt van de westelijk gelegen waterhoudende ondergrond” als deel van een sinistere samenzwering om het “Palestijnse” water naar Israël af te leiden.

(Voor de goede orde: (1) de westelijk gelegen waterhoudende bodemlaag betrekt het grootste deel van zijn water onder Israëlisch grondgebied, waar het al sinds de jaren 1920 wordt gehaald; (2) de “lijn” die de veiligheidsbarrière van Israël “nauw volgt” is diegene die would-be Palestijnse terroristen scheidt van hun intentionele Joodse slachtoffers; en (3) de Joden die achter deze barrière wonen, maar voorbij de Groene Lijn van 1949, krijgen hun water uit Israëlische bronnen en niét uit Palestijnse.)

Het leugenachtige Franse rapport is nauwelijks het eerste woord dat over dit onderwerp wordt gezegd. In mei 2008, gaf National Geographic twee neerwaartse duimen voor de levensbelangrijke ontziltingsinstallaties van Israël, erop wijzend dat de fossiele brandstoffen die nodig zijn om hen te laten draaien (daardoor de planeet bedreigen), dat zij water produceren dat “te zuiver” is (daardoor de integriteit van de waterleidingen bedreigen) en dat zij kwetsbaar zijn voor terreuraanslagen (om niet iedereen op slechte gedachten te brengen).

Veel slechter was een “exposé” van The Guardian uit 2009 “Wie zal de kinderen van Gaza redden?“, waarin Victoria Brittain beweerde dat het Israëlische waterbeleid pasgeborenen in Gaza blootstelde aan giftige niveaus van nitraten, waardoor een “uitzonderlijk hoge” toename werd vastgesteld van het “blauwe babysyndroom”. In feite staat het aantal gevallen van het “blauwe babysyndroom” (de dodelijke vorm van de een medische toestand van “methemoglobinemia“) op nulkommannul. (Hoewel milde, niet-dodelijke gevallen van methemoglobinemia in Gaza zijn voorgekomen, zijn de verhoogde nitraatgehaltes die deze veroorzaakten toe te schrijven aan gebrekkige Palestijnse bevruchtingsmethodes en niét het gevolg van het Israëlische waterbeleid.)

Synchroon daarmee werd de “waterlaster” collectief overgenomen en verspreid door Petra Marquardt-Bigman, een blogster op The Jersualem Post, met de hierboven geciteerde verslagen in een de duivel-weet-er-wel-weg-mee houding ten aanzien van de gevestigde feiten. Zich baserend op de documenten van de Palestijnse Water Instantie en de Gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse Water Commissie, hebben Visser en Shaked (Missing Peace) de beschuldigingen van Shaddad Attili compleet weerlegd.

Zo beweerde Attili bijvoorbeeld dat de Israëliërs vier keer meer water per inwoner verbruiken dan de Palestijnen. De lezer zal tot dezelfde conclusie komen, op voorwaarde dat hij de berekeningen van Attili gebruikt, dewelke (a) het Israëlische verbruik per inwoner met bijna 100% overschat (280 kubieke meters jaarlijks tegenover 150); (b) het Palestijnse verbruik onderschat met meer dan 50% (60 tegenover 140) en (c) algemeen de bevolking van Palestina overschat door er 400.000 Palestijnen bij te tellen die in Israël leven (waar zij gebruik maken van Israëlische watervoorziening), alsmede nog eens 400.000 Palestijnen die in het buitenland wonen.

Net zoals met het Franse rapport van de Nationale Assemblée, draaide het er op uit dat Monsieur Glavany systematisch essentiële feiten uit de wegging met een air van zelfvertrouwen die in zijn land niet meer gezien werd sinds de Dreyfus Affaire. Verder interpoleerde hij ter elfder ure een aantal vergiftigde onnauwkeurigheden in het rapport zonder daar zijn medeauteurs vooraf van op de hoogte te brengen, die zijn beweringen afkeurden toen zij de definitieve herziene tekst onder ogen kregen.

Alzo, wat zijn dan precies de feiten? Een nuttig uitgangspunt zou zijn te vermelden dat onder het Jordaanse bestuur voorafgaand aan 1967, slechts 1 op 10 huishoudens op de West Bank aangesloten waren op stromend water en dat vandaag, ten gevolge van het Israëlische waterbeleid, het cijfer zich nabij 96% bevindt (en spoedig zal toenemen tot 98.5%). Ten tweede, zijn het de Palestijnen die Israëlisch water stelen (en niet andersom zoals door Attili en Glavany wordt beweerd), terwijl Israël veel meer volumes water exporteert naar de West Bank dan in de Akkoorden van Oslo werd bepaald. (Israël doet dit hoofdzakelijk om het herhaalde falen te compenseren van de Palestijnse Water Instantie om goedgekeurde waterprojecten te implementeren en te voldoen aan minimale standaarden van onderhoud en veiligheidsprocedures, die resulteren in het verlies van naar schatting 33 procent jaarlijks van de toegewezen Palestijnse waterhoeveelheid.)

Hoofdzakelijk omdat ze geen tijd willen verspelen aan dergelijke mondaine taken zoals het ontwikkelen en onderhouden van zijn watervoorraden, hebben de PWA en zijn directeur een overvloed aan tijd om valse beschuldigingen tegen Israël te produceren. En hoofdzakelijk omdat de Israëliërs geen van al die dingen doen waarvan ze worden beschuldigd, hebben zij overschot van tijd gehad om aan de echte watercrisis in het gebied te werken. Inderdaad hebben zij daaraan gewerkt lang vooraleer Israël een staat werd. Het was met name de Joodse gemeenschap die de moerassen aan de kustvlakte ten tijde van het Britse Mandaat voor Palestina in de jaren 1920 hebben droog gelegd om toegang te krijgen tot de waterbronnen van de westelijk gelegen waterhoudende laag die er benden lag. In 1937 richtte deze zelfde gemeenschap Mekerot op (of het nationaal waterbedrijf).

Vanaf toen, hebben zij het waterprobleem aangevallen vanuit veelvoudige invalshoeken. Bijvoorbeeld de “druppel irrigatie” waarin Israël in de jaren 1960 pionier van was, het bevochtigen van de wortels van platen met een efficiency van bijna 80% (het dubbele van wat met gewone open irrigatie wordt bereikt), en de nieuwere “ondergrondse irrigatie” doen nog beter. Omdat het land meestal dor is, bouwde Israël in 1964 zijn National Water Carrier (afbeelding rechts) om water van de gebieden tijdens hogere neerslag nabij het Meer van Kinneret (Meer van Galilea of Tiberius) naar de uitgedroogde Negev te leiden, waardoor woestijngebieden werden omgezet in productieve landbouwgrond.

Israël recycleert 75% van zijn afvalwater (6x meer dan zijn meest nabije concurrent) en gebruikt het gerecycleerde water voor de landbouw. Zij hebben onbemande vliegtuigjes ontwikkeld die vanuit de lucht waterlekken opsporen in waterleidingen via alarmsystemen op watermeters en een “curapipe” proces ontwikkeld dat “speldeprik” lekken herstelt zelfs nog voor ze ontdekt worden. Hoog-technologische “SmarTap” afsluitkranen verminderen de consumptie van huishoudwater met 30% met patronen die nauwelijks zichtbaar zijn.

Het meest ambitieuze programma van Israël echter, was zijn “Desalination Master Plan” (Hoofdplan voor Ontzilting). In 2000 in werking gesteld, was het doel om toonaangevende ontziltingsinstallaties te bouwen langsheen de kust van de Middellandse Zee om via “omgekeerde osmose” jaarlijks 400 miljoen kubieke meters drinkbaar water te leveren tegen het jaar 2005. (Tegen 2020, wordt een cijfer van 750 miljoen kubieke meters nagestreefd).

De eerste omgekeerde osmose-installatie, toen de grootste van de wereld in die aard, werd in Ashkelon in 2005 geopend met een capaciteit van 100 miljoen kubieke meter drinkbaar water per jaar, aan de kostprijs van 52 centen per kubieke meter. (Het natuurlijk drinkwater kost eigenlijk meer aangezien het nog moet bewerkt worden.) Een tweede installatie werd in 2010 in Hadera in gebruik genomen en wanneer de installaties van Soreq en Ashdod in 2013 zullen openen, zullen de ontziltingsinstallaties van Israël 85% van de consumptie van het huishoudwater van Israël voor zich nemen en zal de staat in een exporteur van water veranderen.

In het buitenland hebben de Israëlische technologiebedrijven meer dan 400 ontziltingsinstallaties in 40 landen gebouwd. India werkt momenteel aan een proefproject dat betrouwt op Israëlische deskundigheid en China heeft met Israël een overeenkomst ondertekend om met gebruik van IDE-technologie een “Groene” ontziltingsinstallatie te bouwen die via verdamping en condensatie ontzilt.

Terwijl de Palestijnen Israël beschuldigen werken de Israëliërs intussen naarstig verder aan innovatieve oplossingen. In de maand maart hield de Palestijnse Water Autoriteit op het Wereld Water Forum een petitie om 450 miljoen dollars in te zamelen om in Gaza een ontziltingsinstallatie te financieren. Binnen de 24 uren bood Israël zijn deskundigheid aan het project te verlenen. Misschien komt er een Israëlisch-Palestijnse “wateroorlog” maar die zal niet begonnen zijn door de schuld van Israël.

Met dank aan Joke Elshout voor de hint.

Jack Schwartzwald is a Clinical Assistant Professor of Medicine at Brown University and author of Nine Lives of Israel (McFarland, 2012).

Freedom Center pamphlets now available on Kindle: Click here.

Gearchiveerd onder:Palestijnse Autoriteit / PLO, Water

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

In hun gedachten fantaseren westerse journalisten en perslui hoe ze zelf keien en halve rotsblokken gooien naar de Joden van Israël. In de beschaafde westerse wereld kan en mag dat niet [meer]. “Sinds WOII en de Holocaust moeten we de Joden van Europa ontzien. Wij vinden dat jammer”, gonst het binnenskamers; ttz: voor de tijd dat het nog zal duren.

“Was ik maar een Palestijn”, hoor ik Han Soete en Christophe Callewaert van DeWerelmorgen.be en Hamasbabe Inge Neefs van de ISM hardop denken, “dan zou ik eindelijk ook weer met stenen naar de Joden kunnen gooien”. Wel ja,  tenslotte zijn het toch maar ‘kwajongens’ onder elkaar niewaar? Of ook: “Vroeger hebben we zelf toch ook kattenkwaad uitgehaald toen we nog jong waren, of was u dat al vergeten?”…

The truth about the conflict

Soldaat die dient op de West Bank zegt dat de Arabische moordzucht het echte obstakel voor vrede is

door Yaniv Blumenfeld [Ynet]

Vorige week keerde ik terug van een maand lange reservedienst in Judea en Samaria; het was mijn eerste standplaats in de gebieden sinds ik mijn verplichte dienst aanvatte als soldaat van het IDF.

Ongetwijfeld lijken de dingen helemaal anders wanneer je een paar ouder jaar bent. De verschillende situaties worden duidelijker en nieuwe conclusies komen te voorschijn. Vergeet alles wat u werd verteld: wegversperringen, controles, vernederingen, Apartheid? Daar is hier helemaal niks van te merken. Ik kreeg te maken met een verschillende werkelijkheid en hieronder vertel ik mijn indrukken.

Elke persoon mag door iets anders worden geschokt, overeenkomstig zijn doctrine, ethiek, waarden en persoonlijke kijk op de wereld. Sommigen zien een morele misdaad in een militaire patrouille die een Palestijn tegenhoudt voor een veiligheidscontrole en worden daardoor diep geschokt. Ik verkoos om door andere dingen te worden geschokt.

Ik was geschokt toen ik me realiseerde dat sommige Israëliërs hun dagelijks werk uitvoeren onder een constante dreiging voor hun leven en dat een Joodse gemeenschap door een omheining moet worden omringd opdat zijn inwoners niet zouden afgeslacht worden. Ik begreep plotseling hoe echt schokkend het is toen ik in de modder in een hinderlaag lag, dichtbij een Joodse gemeenschap aan de vooravond van een vakantie, enkel en alleen om de moord op Joden door de lokale bevolking te verhinderen; natuurlijk is een vakantie een prachtige gelegenheid voor terroristen om de Joden nog wat meer te kwetsen.

Ik was geschokt dat de Joden niet in een wadi mogen wandelen onder hun gemeenschap, dat zij geen omringende dorpen moeten binnengaan omdat zij er niet levend zouden uitkomen, dat hun bewegingsvrijheid beperkt is, dat op bepaalde tijdstippen zij hun gemeenschap niet mogen verlaten en dat zij de constante bedreiging van het stenigen, schieten met scherp en het lynchen onder ogen moeten zien.

Jarenlang moeten wij de leugen aanhoren dat onze aanwezigheid daar een hindernis voor de vrede vormt, terwijl wij met allerhande vreemde verontschuldigingen voor hun moordzuchtig gedrag op de proppen komen. Zij vertellen ons niet over de slachting in de Joodse gemeenschap van Hebron in 1929, ruim 38 jaar vóór Judea en Samaria werden heroverd. Wij worden niet verteld dat tussen 1949 en 1956, meer dan 300 Joodse burgers werd vermoord in ‘Palestijnse’ terreuraanslagen.

Het verhinderen van massaslachting
Niemand vertelt ons dat de Organisatie voor de Bevrijding van Palestina [PLO] in 1964 werd gevormd, drie jaar vóór Judea en Samaria werden heroverd onder het bevel van IDF Stafchef Yitzhak Rabin. Om het even welk grondgebied dat aan de Palestijnen werd overhandigd, wordt tot op vandaag gebruikt om er de terroristische infrastructuur op te bouwen en het recentste voorbeeld – de evacuatie van Gush Katif uit Gaza – toont dat op de meest duidelijke en flagrante wijze aan.

De Palestijnen temperen hun haat voor Israël niet voor de militair aan de controlepost. Dat is uiteraard mijn eigen mening natuurlijk. Zij absorberen de haat die hen wordt ingelepeld door de televisieprogramma ‘s van de Palestijnse Autoriteit en Hamas TV, waar de Joden worden vergeleken met apen en varkens die [af]geslacht mogen worden. Zij worden tot haat aangespoord in hun moskeeën, scholen en door foto’s van martelaren die elke muur en verkeersplein sieren in de steden van Judea en Samaria.

Zij halen hun motivatie om te haten uit Palestijnse culturele pictogrammen, Marwan Barghouti en massamoordenaar Yasser Arafat. Zij worden geïnspireerd door pleinen en voetbalstadions die naar terroristen zijn genoemd; jaren van aansporing en ontmenselijking van Israël hebben hun effect.

Tot mijn spijt, realiseerde ik me dat de vergelijking duidelijk en eenvoudig is: Zonder onze aanwezigheid aldaar, zouden wij getuigen zijn van een massale afslachting van de Joden door de Arabieren, waarbij de rellen van 1929 verbleken als was het slechts kinderspel.

Volgens EU BuZa barones Catherine Ashton zijn dit “Jonge Palestijnen die ondanks alles toch doorgaan met studeren, werken, dromen en hopen op een betere toekomst.” En nog steeds volgens diezelfde Ashton moeten wij gesprekken aanknopen met hun Palestijnse leiders, Mahmoud Abbas en Salam Fayyad, want “Dat zijn mensen die onze waarden nauw in hun harten sluiten. Zij geloven in dezelfde waarden als wij… Ik geloof dat Israël niets beters kan doen dan met hen te onderhandelen.” [bron]

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Judea & Samaria, Vredesproces

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Het is drummen in België om vooraan te staan in het gemeenschappelijk front tegen de Joodse staat Israël. Nagenoeg àlle Belgische politieke partijen (een uitzondering niet te na gesproken), opeenvolgende Belgische regeringen en commissies, Kamer & Senaat, de reguliere media en de openbare omroep, radio en televisie, dozijnen gesubsidieerde pro-Palestijnse vzw’s en ngo’s, individuen, websites & blogs op het internet, auteurs, kunstenaars, universiteitsprofessoren, allen voeren zij campagne tegen het bestaansrecht van de Joodse staat Israël. 

Waar blijft de zogenaamde Israël Lobby van België, die zogenaamd de banken, de media en de pers zou controleren? Die over ontzaglijk veel financiële middelen zou beschikken om dit allemaal te counteren; immense invloed heeft op parlement en politiek en gans dit zootje “Jodenhaters van België NV” zou controleren en sturen? Indien de Israëllobby zou bestaan, waarom halen dan de hierboven genoemde Israëlbashers de ene slag na de andere thuis tegen de Jodenstaat Israël? Als die lobby al zou bestaan, waarom blinkt ze dan in het bijzonder uit door zijn onmacht en inefficiëntie?

Omdat in België geen Israëllobby bestaat. Dat is een boosaardige mythe die enkel leeft in de hoofden van Israëlbashers en in stand wordt gehouden met veel overheidsmiddelen en machtige partij- en vakbond apparatsjiks; die mythe is in zijn essentie antisemitisch en wordt in onze tijd vermomd als Israëlhaat. [Brabosh, 5 mei 2012]

De “Israëllobby”, favoriet onderwerp van Israëlbashers

door Lieve Schacht

bron: Joods Actueel Nr. 64 mei 2012

Er zijn nog zekerheden in deze wereld: de “Israëllobby” blijft tot de verbeelding spreken. Er vloeit wereldwijd nogal wat inkt over dat thema en het blijft her en der een geliefkoosd onderwerp op gespreksavonden. Zo ook enige tijd geleden in de Pianofabriek, een Vlaams culturencentrum in Sint-Gillis, Brussel. Ludo Abicht en Lucas Catherine zijn er als sprekers uitgenodigd voor een filosofische lezing, met als thema “Voorbij het wij – zij denken”. Gespreksonderwerp van de avond is de Israëllobby”, naar het gelijknamig boek van Catherine. Niet erg filosofisch, maar het boek moet nu eenmaal ook verkocht worden.

Eenmaal op dreef, overstelpt Catherine zijn toehoorders met een stortvloed van beschuldigingen. “Israël is een koloniale onderneming, die het internationale recht voortdurend met de voeten treedt en de wereld laat begaan”, zo luidt het. Feiten om deze beweringen te staven komen er niet, slogans des te meer. “Wie zijn die voorstanders van Israël?” – een puur retorische vraag, want Catherine formuleert zelf onmiddellijk het antwoord: “Dat soort mensen is conservatief, Atlantisch gericht, neokoloniaal en islamofoob”. De Israëllobby wordt, aldus Catherine, rechtstreeks gestuurd vanuit Israël, via de belangrijkste ambassades.

België bevindt zich in die categorie door de vooraanstaande plaats van Brussel binnen de Europese Unie. Er worden ook namen genoemd: onder meer Joods Actueel en hoofdredacteur Michael Freilich. “Het zijn obsessieve mensen die vaak lange scheldtirades houden. Zij beïnvloeden politici, zoals bijvoorbeeld Annemie Turtelboom”. Maar de lobby heeft al bij al weinig invloed op de publieke opinie, aldus Catherine. Dat komt volgens hem door de kloof tussen de politiek en de burger.

Volgens Abicht is het lobbywerk wel degelijk succesvol. De stelling:”lsraël kan geen kwaad doen”, wordt op een gecoördineerde manier systematisch en voortdurend herhaald. Abicht ontwaart zelfs de thema’s die door Israël opgelegd worden: ten tijde van Sabra en Shatilla (1982) moest over Anne Frank gesproken worden. Andere thema’s die door Israël naar voren geschoven werden zijn onder meer: de Moefti van Jeruzalem (Amin AI Hoesseini), het Goldstone rapport I en II. En nu is het thema “zoek de antisemieten”.

Dat er heel wat antisemitisme is binnen de Arabische wereld wordt niet ontkend. Catherine heeft daar wel een “originele” verklaring voor. “Het antisemitisme is geïmporteerd in de Arabische wereld vanuit Europa via de christelijke missionarissen, bij gebrek aan eigen traditie”. Een uitspraak die toch wel erg kort door de bocht is. Als zelfverklaarde “Arabier honoris causa” zou Catherine toch moeten weten dat in bepaalde passages van de Koran de Joden “apen en zwijnen” genoemd worden. Abicht ziet Vlaanderen vooral Freilich en Malinsky als de gedoodverfde woordvoerders. Ze zijn volgens Abicht “niet uit het nieuws weg te slaan’:¬

Anti-Israëllobby
De banden tussen Europa en de Arabische wereld liggen volgens Catherine in het verlengde van de economische belangen. Europese maatschappijen hebben belangrijke investeringen gedaan in de infrastructuur en er is de oliewinning. Tot 1956 is er een sterke band tussen de katholieke en conservatieve partijen en de Arabische wereld. Nassers nationalisering van het Suezkanaal maakt hier een einde aan. Vanaf 1973 – na de Yom Kippoer oorlog, waarbij Israël de Arabische aanval succesvol afweert – zet de Arabische Liga het oliewapen in. Daardoor krijgt het Palestijnse vraagstuk meer positieve aandacht in de Westerse wereld. Het Palestijnse probleem wordt door de verschillende Arabische alleenheersers aangewend in functie van de eigen belangen. Het lot van de Palestijnen speelt hierbij nauwelijks een rol.

Israël is voor de Arabische dictators de ideale zondebok, het ideale afleidingsmanoeuvre voor de wantoestanden in eigen land. Er bestaat bijgevolg geen pro-Palestijnse lobby, aldus Catherine. En gelijk heeft hij! Er is volgens Catherine wel één lichtpuntje: de BDS (= Boycot, Divestment, Sanctions). Daarmee heeft hij alweer het gelijk aan zijn kant: er is geen pro-Palestijnse lobby, maar er is des te meer een anti-Israëllobby en de BDS is daar een uitstekend voorbeeld van. Enthousiaste anti- Israëlactivisten vind je in alle politieke partijen. Van de N-VA (Brepoels) tot de SP.a (Vandermaelen, Roegiers, Anciaux, … ) en Groen (Brems): één front tegen Israël. Over het triestige lot van de Arabische (en Palestijnse) volkeren in Libanon, Syrië, Libië of elders wordt er met geen woord gerept. Maar als Israël iets onderneemt tegen de rakettenregen op zijn grondgebied, dan smeken ze met luide stem om actie tegen Israël.

De Boycot, Divestment en Sanctions- campagne is een voorbeeld van dit internationaal georganiseerde lobbywerk. Die BDS is sinds 2005 de officiële Palestijnse strategie. De anti-Israel lobby in de Westerse wereld is er de gretige uitvoerder van, ook in ons land. Op geregelde tijdstippen ondernemen activisten uit verschillende landen in een aantal supermarkten acties om Israëlische producten te boycotten. Het doel gaat veel verder dan de kritiek op het nederzettingsbeleid. Op de BDS website staat klaar en duidelijk te lezen dat het “een mythe is dat Israël binnen de grenzen van voor 1967 een democratie was”. Israël wordt er verder vergeleken met het apartheidssysteem in Zuid-Afrika. De coördinatie van BDS is in handen van Corporate Watch. Dit Britse onderzoeksteam gaat na welke belangen Israëlische bedrijven hebben in het buitenland en brengt de buitenlandse investeringen in Israël in kaart. Op grond hiervan kan er gelobbyd worden om die banden te doorbreken.

In 2011 brengt de Corporate Watch een boek op de markt waarin behalve economische ook sociale en culturele banden van Israël met de Westerse wereld aangeklaagd worden. Zelfs de KKL (Keren Kayemet Le’lsrael) wordt aangepakt. De KKL is een milieuorganisatie, die ontstaan is lang voor Israël gecreëerd werd. De beweging staat voor natuurbehoud en is in het buitenland vooral bekend om de vele boomplantingsacties. Volgens de BDS moet de KKL geboycot worden omdat deze organisatie propaganda voert voor een theocratische staat. Om het de actievoerders helemaal makkelijk te maken, moet het boek zelfs niet aangekocht worden: je kan het zo via je computer downloaden, helemaal gratis. Wil je als actievoerder het optreden van bepaalde muziekgroepen in Israël verhinderen, wil je in een universiteit protesteren tegen de komst van Israëlische gastsprekers, dan kan je bij de Corporate Watch terecht voor ondersteuning.

Eye on Palestine
Er zijn ook jaarlijks terugkerende activiteiten. In het voorjaar is er een heuse Palestina-week in heel wat grote en middelgrote steden. De organisatie is er meestal in handen van NGO’s. Zo organiseert de vzw Vrede nu al voor de derde opeenvolgende keer het filmfestival”Eye on Palestine” in Gent, Antwerpen, Brussel, Leuven en Mechelen. Het programma omvat eenzijdige anti-Israël propaganda, de doelgroep bestaat uit jonge scholieren. De organiserende vzw wordt elk jaar rijkelijk bedeeld met overheidssteun en de steden stellen al te vaak hun culturele centra open voor dergelijke haatcampagnes. En natuurlijk zijn er ook de flotilla’s, dit jaar ook de flytilla, een (niet echt geslaagde) poging om massaal naar de Israëlische luchthaven Ben Goerion af te zakken om er te protesteren. Lucas Catherine en Ludo Abicht – en enkele anderen – van hun kant schrijven er boeken over en bemannen met plezier de talrijke panels in de steeds terugkerende debatten.

Oordeel zelf
Volgens Catherine speelt Joods Actueel een centrale rol in de plaatselijke Israëllobby. Waar vindt hij de criteria terug die hij zelf voorop stelt? Op grond van welke teksten bestempelt hij dit blad als conservatief,¬ Atlantisch gericht, neokoloniaal en islamofoob? De thema’s die Abicht vermeldt, zijn inderdaad in Joods Actueel besproken omdat ze op één of andere wijze actueel waren. Waarom zouden wij daarvoor richtlijnen van de ambassade moeten krijgen? Van onze lezers horen we vaak dat de artikels goed onderbouwd en genuanceerd zijn. De filosofie van het blad is vrij simpel: een tweestatenoplossing en (eindelijk!) vrede op basis van een wederzijdse erkenning. De drijvende kracht van de redactie is een schreeuw om begrip ten aanzien van Israël en terechte verontwaardiging over wantoestanden. Is dat obsessief?

Het is juist dat er geen pro-Palestijnse lobby bestaat. In de Arabische wereld werden de Palestijnse vluchtelingen nooit in de maatschappij geïntegreerd en bleven ze willens nillens in vluchtelingenkampen, zonder elementaire mensenrechten. Toen er enige tijd geleden doden vielen in Palestijnse kampen in Libanon, weerklonken nergens protesten. Er werd evenmin betoogd tegen de vele slachtoffers van de Palestijnse broederstrijd tussen Hamas en AI Fatah. Deze onderwerpen komen ook niet aan bod in de boeken van Catherine of Abicht en er wordt ook nooit over gedebatteerd.

Er bestaat wel een anti-Israëllobby, die in verschillende landen actief is. De leden zijn over de partijgrenzen heen terug te vinden, maar vooral bij links. Er zijn elk jaar opnieuw, op geregelde tijdstippen grootschalige en goed georganiseerde activiteiten. Geld lijkt niet echt een probleem, want nogal wat NGO’s zijn de initiatiefnemers. Zij worden rijkelijk gesubsidieerd: de belastingbetaler betaalt mee. Campagnes worden goed voorbereid: BDS staat hierbij model. Israël wordt gezien als een obstakel voor de vrede. Het land heeft dan ook in de ogen van anti-Israël activisten geen bestaansrecht, het kan het best zo rap mogelijk verdwijnen. Het is een zeer ongenuanceerd standpunt.

Tot slot een bemerking in de rand: waarom de Pianofabriek Catherine en Abicht uitgenodigd heeft onder de rubriek “Voorbij het wij – zij denken”, zal voor mij altijd wel een raadsel blijven.

Plaatje hiernaast: De jaarlijkse “Eye on Palestine” campagne, Palestijnse vrouwen schieten voor vrede …

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat, België

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

First we take Manhattan and then we take Berlin Brussels.
I’m guided by a signal in the heavens.
I’m guided by this birthmark on my skin.
I’m guided by the beauty of our weapons.
First we take Manhattan, then we take Berlin Brussels.

België gaat de  status van Palestijnse vertegenwoordiging in België opkrikken

Andermaal een blamage voor de Belgische staat m.b.t. Israël. De Belgische senaat keurde gisteren – donderdag 3 mei 2012 – een resolutie goed die de status van de Palestijnse vertegenwoordiging in België verhoogt, met inbegrip van de bijhorende diplomatieke voorrechten “tot het niveau dat vergelijkbaar is met datgene dat thans bij de meeste van onze Europese partners geldt“.

Bij gebrek aan een eigen staat beschikt de Palestijnse Autoriteit in ons land niet over een volwaardige diplomatieke zending, maar slechts over een “Algemene Palestijnse Afvaardiging”. De leden van de afvaardiging beschikken weliswaar over speciale identiteitskaarten en diplomatieke nummerplaten, maar er is dus geen sprake van een echte “ambassadeur”.

België achtte dus de tijd rijp om de status van de Palestijnse vertegenwoordiging te verhogen, omdat tal van Europese landen hen vooraf gingen zoals Frankrijk, Duitsland, Spanje, Ierland, Portugal, het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen. Bovendien zijn de Verenigde Naties, het Internationaal Muntfonds en de Wereldbank van oordeel dat de Palestijnse Autoriteit wel degelijk klaar is om een eventuele staat Palestina te besturen.

De bewuste resolutie werd ingediend door de senatoren Marie Arena van de Waalse socialistische partij [Parti Socialiste/PS] van de Belgische premier Elio Di Rupo en door Vanessa Matz, lid van de Waalse christen-democraten [Centre Démocrate Humaniste/cdH]

N-VA steunt de resolutie

Socialist Bert Anciaux is nog steeds erg trots op zijn Arafatsjaaltje

Gekend Israëlbasher Bert Anciaux van de Vlaamse socialisten [SP.a] leidde de resolutie in in de Senaat waarin hij verwees naar het feit dat de Senaat op 14 juli 2011 zonder één tegenstem een resolutie heeft aangenomen waarin de Belgische regering wordt verzocht om in navolging van een groot aantal andere staten de Palestijnse Staat zo spoedig mogelijk te erkennen. België heeft de Palestijnse vertegenwoordiging sinds 6 februari 1993 de status van Algemene Palestijnse Afvaardiging toegekend.

“De dames Arena en Matz hebben de bespreking goed voorbereid en op basis van het voorstel van mevrouw Arena werden een aantal amendementen ingediend. We kunnen dus spreken van een gemeenschappelijk gedragen voorstel. Ikzelf heb mij ook aangesloten bij dat gemeenschappelijk voorstel. [..]

“De heer Piet De Bruyn [van de Nieuw-Vlaamse Alliantie/N-VA] vond het voorstel een belangrijke aanmoediging van de Palestijnse entiteit op de weg naar een volwaardig lidmaatschap van de Verenigde Naties. De N-VA steunt dus ook de resolutie.”

De resolutie kreeg aldus quasi unaniem groen licht van de senatoren. Enkel ex-Vlaams Belanger Jurgen Ceder onthield zich en zijn voormalige partijgenoten stemden tegen.

Aldus wordt de kans reëel dat we binnen afzienbare tijd een vertegenwoordiger van de Gazaanse terreurgroep Hamas, in België moeten begroeten als gewettigd Ambassadeur van Palestina. Ondanks het feit dat Hamas internationaal op de lijst van terreurorganisaties staat, met inbegrip van België. Op voorwaarde dat de telkens uitgestelde verkiezingen in de Palestijnse Autoriteit er ooit zullen komen en het verzoeningsakkoord tussen beide Palestijnse terreurfacties, Al Fatah (Abbas) op de West Bank en Hamas (Meshaal/Haniyeh) in Gaza, ooit gestalte krijgt. Peilingen geven een voorsprong voor Hamas.

Bovendien is Palestina niet eens een staat bestemd voor een volk dat uitgevonden werd. Zelfs de grenzen van die staat werden nooit vastgelegd en maken deel uit van vredesonderhandelingen met Israël, waaraan de Palestijnen niet eens meer aan willen herbeginnen. De Palestijnen eisen bovendien grondgebied op van de Joodse staat, waar thans honderdduizenden Israëliërs wonen die volgens de PA moeten oprotten en wil het ook het oude antieke Jeruzalem als hoofdstad, terwijl de Joden zich moeten tevreden stellen met de buitenwijken (ten westen van het stadscentrum).

Doha, Qatar, 6 februari 2012. Mahmoud Abbas (Al Fatah) en Khaled Meshaal (Hamas) reiken elkaar de hand. Het eenheidsakkoord is een feit. De wapenbroeders zijn het weer eens geworden. En nu… samen Israël vernietigen en de Joden uitdrijven!

Met dank aan Tanguy V. voor de hint.

Gearchiveerd onder:België, Palchampignon

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

German firm to Israeli client: Jews are a disease

Fabrikant in Neurenberg zend antisemitische email naar eigenaresse van speelgoedwinkel in Tel Aviv nadat een transactie verzuurde

door Gil Shefler [J-Post]

Eti Doron wilde speelgoed aankopen van een bedrijf in Duitsland voor haar winkel in Tel Aviv, maar toen de overeenkomst afsprong begon zij antisemitische brieven te ontvangen. Doron zond de Jerusalem Post enkele emails toe waarin Walter Adler, die zich die identificeert als de oprichter van Hoff-Interieur, een fabrikant in Neurenberg, de Joden “een ziekte” noemt en de Duitse dichter Günther Grass prijst voor zijn uitspraken waarin hij Israël een gevaar voor de wereldvrede noemt.

Walter Adler schreef onder meer het volgende in een e-mail:

“Wij zien dat u besloten heeft om een echte Jood te zijn, niet alleen een leugenaar maar ook een bedrieger.” [..]

“Uw onbehoorlijk gedrag heeft ons een groot verlies berokkend. Wij moeten herinneren aan een aforisme dat honderden jaren in Europa leefde, dat sommige mensen van uw soort een pest zijn voor de mensheid. Wij hebben nooit gedacht dat dit waar is, maar u bevestigt dit.”

De brieven, die werden verzonden van het emailadres van Hoff-Interieur, vervolgen met ‘de grote’ Grass te loven voor zijn uitspraak dat Israël de ‘world piece‘ [sic] in gevaar brengt en betreurt de ‘martelingen en moorden’ die door Israël tegen de Palestijnen worden uitgevoerd. De auteur beëindigde zijn brief met een dreigement om Eti Doron te laten arresteren wanneer zij in de omgeving van bedrijfs-gebouwen durft te komen.

Speelgoed dat ook in Gaza veel succes zou hebben

Doron vertelde dat zij diep geschokt was door de brief, vooral omdat ze zei dat er nooit goederen werden verhandeld en de voorgestelde bedrijfstransactie maar klein was. “Ten eerste ben ik hen helemaal niks verschuldigd”, zei ze. “Ik zag hun producten op een speelgoedmarkt en probeerde een bestelling te plaatsen ter waarde van 600 euro maar zij konden betaling via een kredietkaart ontvangen en ik trok me terug. Ik ontving nooit om het even wat van hen. In elk geval, is er niets dat dit soort antwoord kan rechtvaardigen”.

Talrijke emails die naar Hoff-Interieur werden verzonden bleven onbeantwoord. Een antwoordapparaat van het bedrijf vertelde dat het voor vakantie tot 7 mei gesloten is. De Duits-Israëlische Kamer voor Handel en Industrie adviseerde Eti Doron om Hoff-Interieur te vervolgen.

“Wij zijn zelfs niet eens geïnteresseerd in het bedrijfsaspect van de overeenkomst; dit is de meest antisemitische en afschuwelijkste reactie die men zich kan inbeelden omtrent alle stereotypen die over Joden de ronde doen”, antwoordde CEO Grisha Alroi-Arloser. “Wanneer u tegenwoordig de blogs in Duitsland bekijkt nadat Günther Grass zijn uitspraken deed, dan bestaat er wel degelijk een echt probleem, een diepgewortelde kwestie die van antwoord moet worden bediend”.

Het kantoor van Arno Hamburger, het hoofd van de Joodse gemeenschap in Neurenberg zei woensdag dat hij de antisemitische uitspraken zou onderzoeken.

[Hoff-Interieur, een bedrijf in wooninrichting, kunst- en geschenkartikelen heeft ook een filiaal in Amersfoort, Nederland; Brabosh.com]

Leuk speelgoed voor de allerkleinsten….

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat, Duitsland

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

The Launching of the Submarine INS Tanin

door Gabe Kahn en Gil Ronen [Arutz-7]

Het IDF heeft gisteren, donderdag 3 mei 2012, een nieuwe onderzeeboot in de vaart gebracht. De INS Tanin (hebreeuws voor ‘krokodil’) is reeds de vierde onderzeeër van de Dolphin-klasse die de Israëlische Marine in dienst neemt. De ceremonie, die werd gehouden op de scheepswerven in de Duitse havenstad Kiel nabij Hamburg, past in het zelfverdedigings programma van het IDF dat al geruime tijd werkt om een afscrhikkingsmacht te worden op de zeeën.

Majoor-generaal Ram Rothberg, commandant van de Marine, zei bij de te water lating van de onderzeeër: “Wij lanceren vandaag de Tanin, die de vierde onderzeeër is van Israël. Deze capaciteit is van zeer kritisch belang voor de staat Israël. Het hangt van de technologische capaciteit, maar eerst en vooral van de capaciteit van de mensen, bevelhebbers en vechters, af om gebruik te maken van de meeste capaciteiten van dit schip om uiteindelijk vrede naar de Staat Israël te brengen.”

Directeur van het Ministerie van Defensie Majoor-generaal-op-rust Udi Shani: “Ik moet de Duitse regering groeten voor de echt grootschalige hulp die zij ons in dit project en anderen hebben gegeven.”

Rapporten beweren dat Israëlische experts de Dolphin onderzeeër hebben aangepast met 650 mm lanceerbuizen waardoor het mogelijk wordt om missiles te lanceren die uitgerust zijn met kernkoppen. Dergelijke missiles zouden Israël – dat een tweeslachtig beleid handhaaft inzake nucleaire capaciteit – de capaciteit geven van een tweede aanval ter afschrikking.

De nieuwe Dolphin-onderzeeër heeft ook de laatste aandrijvingssystemen en andere technologische verbeteringen, die het mogelijk maken om voor langere tijd onder water te opereren dan zijn meeste concurrenten.

Een bemanning van het IDF voor de nieuwe onderzeeër werd reeds opgeleid in Israëlische en Duitse faciliteiten, die nu in de fase is om een reeks onderzoekscruises uit te voeren om de systemen van de Dolphin aldus grondig uit te testen. Naar verluidt zal de onderzeeër begin 2013 in operationele dienst worden genomen. De Dolphins, die gebaseerd zijn op de Duitse A212 onderzeeër, wegen 1.900 ton en zijn telkens uitgerust met tien lanceerinrichtingen voor torpedoraketten.

Israël heeft in Berlijn reeds een vijfde onderzeeër van de Dolphin-klasse besteld en een optie genomen op een zesde. “Deze zesde waarover wij hier spreken is een optie waarover we nog een beslissing moeten nemen in het verlengde van de bouw van de vierde en vijfde onderzeeër”, vertelde een veiligheidsambtenaar van het Israëlisch ministerie van Defensie.

“Zijn systemen zullen ons toelaten om twee weken onder water te blijven zonder naar de oppervlakte te moeten komen, bijna zoals een mini-duikboot, maar wel zonder het lawaai dat een kernonderzeeër produceert en dat zijn overleving in gevaar brengt”. De aankoop van meerdere opgewaardeerde Dolphin-klasse onderzeeërs, maken deel uit een doorgedreven intentie van Ehud Barak, Israël ‘s Minister van Defensie, om meer strategische systemen te verwerven die Israël ‘s strijdmacht tot op het ‘derde niveau’ moeten brengen, dat wil zeggen in de Perzische Golf.

Gearchiveerd onder:Defensie

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Hassan Musa, voorzitter van de Oostenrijkse Islamitische Raad, heeft de Palestijnen opgeroepen om meer Israëlische soldaten te ontvoeren en te gijzelen. Hij deed die oproep toen hij op bezoek was in de Gazastrook. De oproep werd op 20 april 2012 door de Iraanse TV zender Press TV uitgezonden. De Islamitische Raad van Oostenrijk [Islamic Council of Austria] vertegenwoordigt de moslims die in Oostenrijk leven ten aanzien van de Oostenrijkse Republiek en werd opgericht in 1979 op basis van de Islamitische wet die teruggaat tot 1912.

Hassan Musa:

“Honderden Gilad Shalit ‘s moeten gevangen worden genomen om de vrijlating van alle Palestijnse gevangenen te bereiken. De Palestijnse facties moeten alle middelen inzetten, met inbegrip van geweld, om hun Palestijnse rechten te herwinnen, omdat de vijand alleen geweld begrijpt. Als advocaat, weet ik dat voor de mensen die leven onder de bezetting, het verzet een wettelijk recht is om zichzelf daartegen te verdedigen”.

Het TV document werd door Memri TV geopenbaard en in het Engels ondertiteld en door Brabosh naar het Nederlands.

Met dank aan E.J. Bron voor de hint.

Gearchiveerd onder:Gaza conflict, Oostenrijk

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 84.27.107.53

Geplaatst via ip adres: 83.81.4.198

Geplaatst via ip adres: 87.210.42.31

Geplaatst via ip adres: 82.74.245.210

Rosenmontagszug im Deutschland

Atomprogramm zündet sich hier Irans Präsident Ahmadinedschad an

“Als de rede compleet zoek is, is humor dikwijls het meest efficiënte wapen”

Op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 25 september 2007 in New York, maakte de Iraanse president Ahmadinejad zich onsterfelijk belachelijk toen hij doodleuk verklaarde : “Wij hebben geen homoseksuelen in Iran”. Dat klopt, de man had gelijk. Hij heeft ze nagenoeg allemaal laten vermoorden en ophangen, tenminste toch diegenen die hij heeft kunnen laten opsporen. Volgens mensenrechtenorganisaties zijn er in Iran sinds de ayatollahs in 1979 aan de macht kwamen, meer dan 4.000 homo’s en lesbiennes om het leven gebracht.

De volgende beelden komen van diverse karnavaloptochten van de Duitse holebiweging. Plaatjes van kleurige praalwagens uit Keulen, Dusseldorf e.a. grote Duitse steden. Zo te merken is president Mahmoud Ahamadinejad terecht de permanente kop van jut in de holebiwereld. Ook de islamiseringsrazernij in het Midden-Oosten komt aan bod. In Hamastan, de islamistische enclave Gaza in het zuiden van Israël en in de Palestijnse Autoriteit op de Westbank is het niet veel beter gesteld met de mensenrechten van vrouwen en holebi ‘s.

Wat een verschil toch weer met Israël, de enige democratie in het Midden-Oosten! In Israël hebben holebi’s al sinds 1988 gelijke rechten. Sinds 1994 kunnen holebi’s legaal samenwonen en een samenlevingscontract afsluiten, sinds 1998 worden holebi-optochten [Gay Pride Parades] gehouden zowel in Tel Aviv als in Jeruzalem en sinds 2005 mogen holebikoppels kinderen adopteren. Homo’s vervullen ook hun legerdienst en kunnen zelfs zetelen als rechter. Echter, in de landen van het Midden-Oosten worden holebi ‘s zwaar vervolgd en zelfs vermoord.

Ahmadinejad toont de wereld dat zijn kernenergieplannen vredelievend van aard zijn

Ahmadinejad toont zijn fallus aan de wereld: WOW! Groot hé?!


Ahmadinejad laat tegenover ex-president Bush zijn spierballen rollen

Hitleriaanse Ahmadinejad vlucht weg van de Arabische Lente in Egypte, Tunesië, Libië...

Ahmadinejad demonstreert zijn atoomprogramma aan de Verenigde Naties

Ahmadinejad sleept zijn Paard van Troje de V.S. binnen

Onnozele Europeanen en Amerikanen trachten nucleair Iran te vangen met een vlindernet

Vrouwen in Islamistan: van burqa tot vuilniszak

De Arabische Lente opgeslokt door de islamiseringsrazernij

Zoals het vroeger was en zoals het nu is: We hebben niets geleerd

Gearchiveerd onder:Holebi, Iran

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Kijk hier verder deel 2 – deel 3 – deel 4 en deel 5

De Mossad methode
7 zaken die u moet weten over de Israëlische geheime dienst

door Brainflame [http://www.express.be/]

Wat is de Mossad?
Mossad betekent in het Hebreeuws ‘instituut’ (Ha-Mossad le-Modiin ule-Tafkidim Meyuhadim – Instituut voor Informatie-inwinning en Speciale Taken) en de Israëlische organisatie doet zich graag voor als een traditionele veiligheidsdienst, net als de Amerikaanse CIA of de Britse MI6 dat zijn. Op de website van de Mossad staan als doelstellingen vermeld: het verzamelen van strategische, politieke en operationele informatie en het voorkomen van terroristische aanslagen. Maar sinds het prille begin werd de organisatie ingezet om de Joodse staat te beschermen na zijn controversiële en emotionele stichting in de nadagen van de Holocaust.

Wat doet de Mossad?
Meir Dagan, de huidige directeur van de Israëlische veiligheidsdienst Mossad heeft op zijn werktafel een foto van zijn grootvader. Die staat op het punt te worden doodgeschoten door een Nazi. De wortels van de Mossad liggen net daar. Oorspronkelijk een zionistische groepering die joden in Brits Palestina smokkelde werd de huidige Mossad gesticht in 1949 met als enig doel de vijanden van de Joodse staat op te jagen en om te brengen en dat tot ver buiten de eigen landsgrenzen.

Wie wordt door de Mossad geviseerd?
Onmiddellijk na het beëindigen van Wereldoorlog II werd de jacht op ex-Nazi’s geopend. De Mossad heeft enkele zeer spectaculaire, legendarisch geworden acties op haar naam staan, waaronder de gevangenneming van Adolf Eichman in Buenos Aires in 1960. In 1981 slaagde de Mossad er in de Iraakse kernreactor Osirak te bombarderen. Maar de Mossad raakte vooral bekend in de nasleep van de Olympische Spelen van Munchen in 1972, toen Palestijnse terroristen 11 Israëlische atleten afslachtten (foto). De Israëlische premier Golda Meïr reageerde hierop door de Mossad de opdracht te geven elk lid van de Palestijnse terreurorganisatie Zwarte September te liquideren.

Adolf Eichmann, uitvoerder van de Endlösung en berucht als de SS'r 'die de treinen naar Auschwitz liet rijden', werd op 11 mei 1960 opgepakt in Argentinië door agenten van de Israëlische geheime diensten Mossad en Shin Bet en brachten hem naar Israël, waar hij vervolgens werd berecht. Op 15 december 1961 werd Eichmann schuldig bevonden aan oorlogsmisdaden, ter dood veroordeeld en op 1 juni 1962 opgehangen in de gevangenis van Ramla, Israël.

Wat gebeurde na München 1972?
Na de gebeurtenissen van München, gaf premier Meir haar fiat om de verantwoordelijke terroristen te vinden en om te brengen, waar ze zich ook bevonden. Bij deze operatie -codenaam Wrath of God (God’s toorn), werden 11 Palestijnse terroristen omgebracht in Rome, Cyprus, Parijs, Athene en Beiroet. Die operatie lag aan de basis voor het etiket van efficiëntie, meedogenloosheid en het disrespect voor vreemde regeringen dat de Mossad sinds dan met zich meedraagt. Ook daarna nog zou de Mossad tientallen moorden hebben beraamd en uitgevoerd.

Is het ombrengen van vijanden de Mossads belangrijkste reden van bestaan?
In tegendeel, over de jaren heen heeft de organisatie talloze levens gered. Zo werden 102 gijzelaars bevrijd tijdens de Operatie Entebbe, een succesvolle bliksemaanval van de Israëlische commando’s op een gekaapt vliegtuig te Entebbe (Oeganda) in 1976. In 1992 hielp de Mossad joden te bevrijden tijdens de bezetting van Sarajevo. Meer recent, wordt de Mossad ervan verdacht de hand te hebben in verschillende acties om het Iraanse nucleaire programma te verstoren, waaronder de moord op een Iraans wetenschapper en de brandstichting in twee laboratoria.

Wat is het palmares van de Mossad?
Dat is eerder gemengd. De organisatie heeft ook een aantal serieuze tactische en strategische blunders begaan. Zo zou de organisatie de Jom Kippoeroorlog in 1973, noch de Iraanse Revolutie in 1979 hebben zien aankomen. Ook de twee Palestijnse Intifada’s werden verkeerd ingeschat.

In 1973 vermoordde de Mossad in het Noorse Lillehammer een Noors-Marokkaanse kelner voor de ogen van diens zwangere vrouw. De Mossad had het slachtoffer Ahmed Boushiki verward met de terrorist Ali Hassan Salameh die volgens Israël verantwoordelijk was voor de moorden tijdens de Olympische Spelen van München.

In 1997 voerde de Mossad een moordpoging uit op Hamasleider Khaled Mashal. Tien Mossad-agenten gingen met Canadese paspoorten Jordanië binnen, waar Mashal woonde, en injecteerden hem met een giftige substantie in zijn oor. De Jordaniërs kregen lucht van de ganse zaak en slaagden er in 2 Mossad-agenten gevangen te nemen. Toen het incident wereldwijd steeds meer aandacht kreeg, bemiddelde de Amerikaanse president Clinton in het conflict en gaf de Israëlische premier Netanyahu een tegengif aan de Jordaanse autoriteiten. De 2 gevangen genomen Mossadagenten werden later door Jordanië bevrijd in ruil voor de vrijlating van Sheikh Ahmed Yassin, de oprichter en spirituele leider van Hamas. Die werd in de ochtend van 22 maart 2004 door het Israëlische leger gedood met drie raketten die werden afgeschoten vanuit een gevechtshelikopter op het moment dat hij een moskee verliet.

Wat is Kidon?
Kidon betekent ‘bajonet’ in het Hebreeuws en wordt verondersteld de kidnapping- en moord-elite-eenheid van de Mossad te zijn of ‘een mini-Mossad binnen de Mossad’. Volgens Gordon Thomas, auteur van het boek ‘De Spionnen van Gideon, de Geheime Geschiedenis van de Mossad’, zijn Kidons geliefkoosde executiemethodes de elektrocutie, het wurgen met draad, het plaatsen van precisiebommen in auto’s en mobiele telefoons en het ombrengen met vergif dat wordt geproduceerd in geheime laboratoria in het Mossadhoofdkwartier in Tel Aviv. Volgens Thomas omvat Kidon niet meer dan een paar tientallen medewerkers omdat de organisatie op het terrein kan rekenen op de brede steun van duizenden sayanim, bereidwillige onderdanen van vreemde landen die zich graag inzetten voor de Joodse staat. Een sayan huurt een wagen of overhandigt geld aan een kidon, schrijft Thomas, zonder daarover één enkele vraag te stellen.

Gearchiveerd onder:Defensie

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Op De Wereldmorgen verscheen een kritisch stuk (een rariteit!) getiteld ‘Palestijnse Autoriteit snoert journalisten de mond‘ van Jillian Kestler-D’Amours, waarin terecht de censuur wordt aangeklaagd die Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, naar eigen willekeur op eigen volk toepast. Al die Palestijnen, journalisten en individuen die kritiek uitoefenen op hem en/of zijn beleid en via internet hun ongenoegen uit via Twitter, Facebook, YouTube, blogs en websites, gaat voor de bijl. Alles wordt onherroepelijk afgesloten. Lees er ook over op deze blog: Persvrijheid en vrije meningsuiting verder aan banden gelegd in ‘Palestina’.

En daar blijft het niet eens bij. Kritikasters op het regime worden gearresteerd en achter de tralies gegooid. En neem het maar van me aan: de Palestijnse gevangenissen zijn niet te vergelijken met de luxe-salons van de Israëliërs waar de Palestijnse terroristen gepamperd en vetgemest worden tot ze dik 100 kilogram wegen en verveeld in slaap dommelen.

Een gekende Israëlbasher op het internet en ver daarbuiten is Frank Roels [ATTAC Vlaanderen, De Wereldmorgen.be enz.]. Frank is een emeritus hoogleraar aan de universiteit van Gent, dus niet zomaar de eerste de beste linkse knul. Een verstandig man dus maar met de wijsheid ter grootte van een kersenpit en een hart vervuld met zoveel Jodenhaat – gemaskeerd als Israëlhaat – waar je een hele aula mee kan vullen. ‘Israëlbashen op universitair niveau’, heet zoiets en ook: Studenten opvoeden in Jodenhaat. Jonge mensen op het spoor brengen van de waarheid, niét om ze te openbaren en te koesteren maar om ze te vernietigen nog voor ze openbaar wordt gemaakt. Net hetzelfde dus als wat Abbas doet met de vrije meningsuiting in de PA.

De hoogleraar reageerde als volgt op het artikel:

Frank Roels, 02-05-2012 12:37
Curieus

“Een curieus bericht vind ik. Hoe kan er nu vrijheid van gedachten en informatie zijn in een bezet land, dat in oorlog is? In een oorlogssituatie resulteert kritiek op de regering snel in steun aan de vijand, in dit geval Israël.

Finaal controleert Tel-Aviv alles wat in de Westbank en Gaza wèl en niet kan. Het zou nuttig zijn info te hebben of deze ‘journalisten’ en mensenrecht organisatie ook kritiek leveren op het IDF en de oorlogswetten.”

Zeg Frank, ik weet nu onderhand al wel dat je anti-Israël bent. Dat heb je intussen wel aan iedereen duidelijk gemaakt. Daar dient de blog van De Wereldmorgen ook voor: Israël demoniseren. Niet bijster origineel om tegen Israël te zijn, wie is dat niet in deze wereld? Toch nog een vraagje. Je ben TEGEN, maar ben je ook ergens VOOR?

Waarom ben je dan niet pro-Palestijns? Waarom mogen Palestijnen niet vrijuit spreken, zeggen en schrijven zoals wij dat doen? Via Twitter, Facebook en YouTube? Zou je niet beter opkomen voor de vrije meningsuiting van het volk waarvan je beweert dat je daar zoveel om geeft? Als je niet weet wat ik bedoel moet je dit maar lezen, geschreven door een moslim Arabier, Khaled Abu Toameh:

Pro-Palestinian or Anti-Israel?

door Khaled Abu Toameh
bron: http://www.gatestoneinstitute.org/

De pro-Palestijnse groepen en individuen in de V.S. en in Europa doen de Palestijnen onrecht aan door al hun energie slechts tegen Israël te richten. Op de West Bank en in de Gazastrook leeft het gevoel dat al deze groepen en individuen meer geïnteresseerd zijn in het voeren van campagne tegen Israël dan de Palestijnen te helpen. Pro-Palestijns zijn betekent niet noodzakelijk dat iemand ook anti-Israël moet zijn.

Het pro-Palestijnse kamp in het Westen zou zijn stem moeten verheffen tegen de schendingen van de rechten van de mens en persvrijheden onder de Palestijnse Autoriteit en Hamas. In de voorbije weken werden zes Palestijnse journalisten, bloggers en caricaturisten door veiligheidsdiensten gearresteerd die tot de Palestijnse overheid in de West Bank behoren. De pro-Palestijnse activisten van de wereld verkozen om een blind oog te keren naar het aan de gang zijnde hardhandig optreden tegen de vrijheid van meningsuiting op de West Bank.

Zij faalden er ook in – weigerden zelfs – om het besluit van de regering van de Palestijnse Autoriteit te veroordelen om websites te blokkeren die kritisch staan tegenover de Palestijnse leiders in de West Bank. De pro-Palestijnse activisten in het Westen weigeren ook om te onderzoeken wat er zich afspeelt onder het regime van Hamas in de Gazastrook. Blijkbaar malen zij er niet om of willen niet zien, dat er executies plaatsvinden, willekeurige arrestaties, vrouwen worden aangevallen en dat er gemarteld wordt in de gevangenissen van Hamas.

De pro-Palestijnse activisten en organisaties malen en schijnbaar ook niet om dat de Palestijnse Autoriteit en Hamas de Palestijnse kinderen hersenspoelen en hun geesten en harten met haat vervullen. Zij die werkelijk om de Palestijnen geven zouden naar de Gazastrook moeten komen er aan werken om de rechten van de mens te bevorderen onder het regime van Hamas, zowel van kinderen, vrouwen, en journalisten.

Het zou immens veel helpen moesten honderden pro-Palestijnse activisten naar de West Bank en naar de Gazastrook komen om de Palestijnse kinderen de Engelse taal bij te brengen en hen bloot stellen aan de voordelen van de democratie en westerse waarden, zoals gelijkheid in het kader van wet, vrijheid van meningsuiting en persvrijheid, financiële transparantie en verantwoordingsplicht.

Het zou ook immens veel helpen als deze activisten naar de West Bank en de Gazastrook kwamen om advies te geven en hen helpen in de opbouw van degelijke overheidsinstellingen en in het bestrijden van administratieve en financiële corruptie. Maar in zoverre dat de pro-Palestijnse activisten in het Westen bezorgd zijn, is hun interesse voor de Palestijnen lang niet zo belangrijk als Israël te haten.

Anti-Israëlische boodschappen en campagnes dienen slechts de radicalen in dit gebied die geen vrede noch coëxistentie wensen. De tijd is gekomen om in het Westen een echt pro-Palestijns kamp op te richten dat zich minder zou concentreren op Israël en meer gericht is op het helpen van de Palestijnen.

Gearchiveerd onder:Boycot Israël, Palestijnse Autoriteit / PLO

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

What about UN crimes?

De acties van het IDF verbleken wanneer ze worden vergeleken met de misdaden die door de VN-vredesmacht werden begaan

door Manfred Gerstenfeld [Ynet]

De video op YouTube waarop te zien is hoe de Israëlische luitenant-kolonel Shalom Eisner een Deense provocateur en ‘vredesactivist’ met zijn geweerkolf in het gezicht raakte is wereldnieuws geworden. Om een beter perspectief te krijgen op het ware belang van deze “zaak”, zou men dat gedrag moeten vergelijken met dat van militairen elders in de wereld.

Het beste referentiepunt is dat van de Vredesmacht van de Verenigde Naties. Deze organisatie gaf de Universele Verklaring van Rechten van de Mens uit en diegenen die niet beter weten zouden van deze militairen verwachten dat zij “een baken van licht onder de naties” zijn.

In Haïti in juli 2005, doodde de VN-Vredesmacht 23 mensen, met inbegrip van kinderen, in een verpauperde wijk in Port au Prince. De organisatie Artsen Zonder Grenzen berichtte dat zij 27 mensen behandelden voor schotwonden, waarvan ongeveer 20 van hen vrouwen waren beneden de leeftijd van 18 jaar [op 22 december 2006 vond opnieuw een massacre in Haiti plaats door VN-soldaten; Brabosh].

In december 2007, werden meer dan 100 VN-soldaten uit afkomstig uit Sri Lanka gedeporteerd op beschuldiging van seksueel misbruik van minderjarige meisjes. Een video, die ook werd vrijgegeven, toont vier lachende Uruguayaanse soldaten in Haïti terwijl zij een 18-jarige Haïtiaanse jongen verkrachten. Twee Pakistaanse vredekorpssoldaten werden onlangs veroordeeld voor het verkrachten van een 14-jarige Haïtiaanse jongen. Er zijn ook sterke aanwijzingen dat het faecale afval, afkomstig van VN-troepen en dat in een rivier werd geloosd, cholerabacteriën over heel Haïti verspreidden waaraan meer dan 6.000 Haïtianen overleden en meer dan 400.000 werden besmet.

Er bestaan oudere beschuldigingen van Italiaanse en Nederlandse VN-soldaten die seksuele gemeenschap hadden met jonge prostituees in Eritrea, waarvan sommigen amper 10 tot 11 jaar oud waren. Rapporten uit 2006 vermelden seksueel misbruik van meisjes van amper 13 jaar oud door VN-soldaten afkomstig van de Democratische Republiek Kongo. In 2007, berichtte de Daily Telegraph over VN-vredeskorpsen en stafmedewerkers die kinderen misbruikten in de zuidelijke Soedan. Andere rapporten betroffen seksueel en ander misbruik in Burundi, Liberia en Ivoorkust.

Een studie die werd uitgevoerd door de Cornell Law School stipuleerde dat “Het probleem van seksueel geweld en seksuele exploitatie? Dat komt voor onder militair en burgerlijk personeel onder een heel scala van landen in alle delen van de wereld.”

Belgische VN-soldaten
Er bestaan beelden van een Belgische para die deelnam aan de VN-missie ‘Restore Hope’ die op het hoofd van een gesneuvelde Somaliër staat te urineren. Op een ander plaatje een soldaat die zijn woestijnlaars op het hoofd van een eveneens dode Somaliër zet. Op een ander beeld (plaatje hierboven) trachten Belgische VN-soldaten een Somalische jongen te roosteren boven een vuurtje. [Over het voorval met de woestijnlaars verklaarde de woordvoerder van het Belgische leger "dat het om een standaardprocedure ging"; Brabosh.com]

Een Canadese generaal reageerde door te zeggen dat “onder zware omstandigheden, dit geaccepteerd zou moeten kunnen worden”. In 1997 werden 47 Canadese VN-soldaten die dienden in Bosnië, beschuldigd van “dronkenschap, seksueel geweld, handel op de zwarte markt en het plegen van geweld op geestelijk gehandicapte patiënten in een kliniek die zij verondersteld werden te bewaken”.

Het fiasco van Rwanda
De NGO ‘Save the Children UK‘ openbaarde diverse gevallen van misbruik die verbonden zijn met 23 humanitaire vrede- en veiligheidsorganisaties. Deze omvatten burgerlijke humanitaire agentschappen zoals deze die voedselhulp en melkproducten leveren, die instaan voor zorg, onderwijs en gezondheidsdiensten, wederopbouw, onderdak, opleiding en steun in levensonderhoud, evenals militaire actoren die vrede en veiligheidsdiensten verzekeren.

Maar toch verbleekt deze kleine selectie van misdaden wanneer we deze vergelijken met de rol van de Verenigde Naties en zijn Vredesmacht met betrekking tot de volkerenmoorden in Rwanda in 1993 en Bosnië in 1995. De Canadese generaal Romeo Dallaire, beevelhebber van de VN-Vredesmacht in Rwanda, zag de volkerenmoord aankomen en contacteerde zijn meerderen bij de Verenigde Naties meerdere maanden vóór de moorden plaatsvonden. Zijn verzoeken om afschrikkingsacties te ondernemen werden zeven keren afgewezen. Toen de massamoorden begonnen verminderde de V.N. zijn strijdmacht in Rwanda van 2.600 naar 450 soldaten.

Toen de Bosnische Serviërs Srebrenica veroverden, een stad die de V.N. als een veilige toevluchtshaven waarborgden, kozen de soldaten van Nederlandse VN-korps het hazenpad op instructies van hun overheid. Dit nadat zij hielpen de Moslimmannen en de jongens van de vrouwen te scheiden. Naar schatting werden nadien 6.000 tot 8.000 Moslims gedood door de Bosnische Serviërs.

Kop van jut: Kolonel Shalom Eisner

Wat de zaak allemaal nog erger maakt is dat de Verenigde Naties niet zélf vervolgd kunnen worden voor de rampen waar zij een rol in hebben gespeeld. Dit werd bevestigd door een recent vonnis van het Nederlandse Hooggerechtshof. De mensen van de V.N. die besluiten namen die de volkerenmoorden in Rwanda en Srebrenica vergemakkelijkten zijn van veel meer aanzien dat de Israëlische kolonel Shalom Eisner ooit zal zijn. Als men de lijst van misbruiken, naast die van de VN-Vredeskorpsen, tevens die van de westerse legers moest in opnemen, dan zouden zij een paar boeken vullen.

De zaak Eisner zou zelfs nog geen voetnoot verdienen. De daden van Eisner zouden uitsluitend door het leger zelf onderzocht moeten zijn en beoordeeld worden. Alvorens de Israëlische politici bovenop zul geval springen en alzo de zaak nog verergeren, zouden zij moeten onderzoeken wat elders gebeurt.

En betreffende het antwoord van Israël op de vragen van de Deense ambassadeur omtrent het Eisner incident, zou het verhaal moeten opgerakeld worden dat nauwelijks iemand bekend is, hoe 200 volledig bewapende Deense VN-soldaten in Kroatië met de handen in de zakken stonden toe te kijken hoe negen gehandicapte Serviërs vóór hun ogen werden geëxecuteerd.

Leden van het Franse contingent van UNIFIL (VN-vredesmacht in Libanon) raakten onlangs in het zuiden van Libanon slaags met Hezbollah. Zoals algemeen bekend staat Hezbollah op de lijst van terreurorganisaties van de Verenigde Staten én van Europa. De Fransen zullen zich nadien bij het Hezbollah commando verontschuldigen voor het door hen veroorzaakte ‘ongemak’. De Spaanse majoor-generaal Alberto Asarta Cuevas, de commandant van de UNIFIL, excuseerde zich (ongeveer) als volgt bij Hezbollah: “Hé! Sorry jongens dat we in de weg liepen. Het zal niet meer gebeuren!” Lief toch?   [bron]

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Dr. Manfred Gerstenfeld heeft een twintigtal boeken gepubliceerd. Daarnaast is hij onder meer voorzitter van het Jerusalem Center for Public Affairs. Zijn boek “Behind the Humanitarian Mask: The Nordic Countries, Israel and the Jews,” (256 blz., sep. 2008) staat volledig online op het internet en kan u hier gratis downloaden en inkijken (PDF formaat).

Gearchiveerd onder:Manfred Gerstenfeld Dr., VN Watch

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Op zaterdag 28 april 2012 hield het ‘Minderhedenforum’ een actie op de Antwerpse Meir met de slagzin “Hoofddoek, keppeltje, kruisje, tulband, … België is er klaar voor“. Op de bijhorende affiches en posters werd het Forum der Joodse Organisaties (FJO) opgenomen in de lijst van partnerorganisaties zonder dat daar om gevraagd noch toestemming werd verleend. 

Joods Actueel vroeg Diane Keyser van het Forum om uitleg die ontzet reageerde over het oneigenlijk gebruik van haar naam:

“Wij willen dat er onmiddellijk een rechtzetting volgt en hebben de organisatoren nu ook een brief gestuurd. Wij hebben hiervoor nooit onze toestemming gegeven [..] Ze hebben ons kort voor de manifestatie gecontacteerd om hun beklag te maken dat geen enkele Joodse vereniging aan hun oproep gehoor had gegeven. Ik heb hen toen klaar en duidelijk laten weten ze dat ook niet konden verwachten om verschillende redenen, zo staan er op de bewuste posters ook organisaties waar het FJO zeker niet mee vereenzelvigd willen worden, ging de actie door op een zaterdag (sabbat is de Joodse rustdag) en wil het FJO zich niet mengen in een debat dat het onze niet is”.

Verschillende islamistische organisaties zoals bv KIF KIF (lees verder onderaan), Tayush e.a. die op de bewuste lijst staan, alsmede extreemlinkse organisaties zoals het Masereelfonds, PAJ e.a. hebben inderdaad een verleden van Israëlbashing en kritische geluiden laten horen jegens de Joden of onderhouden banden met organisaties die zich daaraan schuldig maken.

In een editoriaal van heden haalt Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel, terecht scherp uit naar het Minderhedenforum naar aanleiding van de heropleving van het hoofddoekendebat:

“Het perfide vermengen van de hoofddoekproblematiek met het dragen van een keppeltje moet maar eens afgelopen zijn. Het minderhedenforum en de organisaties die daar hun karretje aan hangen moeten eens naar de kern van de zaak durven kijken. Want in dit debat dient men niemand iets wijs te maken: de recente vraag om religieuze symbolen te weren in onze maatschappij, bij de overheidsdiensten, in scholen, op het werk en straks misschien op elke publieke locatie, heeft niets te maken met het neutraliteitsprincipe of een plotse afkeer van religieuze symbolen.

Neen, het draait allemaal om de discriminatie van de vrouw in de islam en dààr keert onze maatschappij zich nu tegen. Ik wil absoluut niet meelopen in het anti-islam verhaal van Filip Dewinter. Echter, vrouwen verplichten om hun gezicht achter een sluier te bedekken is discriminerend en denigrerend. Een kruisje dragen, een keppeltje op hebben en de islamitische tasbīh, de gebedkralenkrans die moslims in het openbaar gebruiken, zijn dat niet.”

Het is voor iedereen duidelijk dat het ongevraagd vermelden van het Forum op de affiche, de rol van schaamlapje moeten vervullen, als een soort excuus-Joden, om de islamistische vrouwonvriendelijke doctrine een schijn van waarachtigheid en wettelijkheid te geven. Voor dat theaterstuk wenst de Joodse gemeenschap van Antwerpen niet op te draven en daar hebben ze groot gelijk in.

Q: “Hoe kan je een als zodanig herkenbare Jood onderscheiden van een niet-herkenbare?”

A: “De eerste heeft een bloedneus, een blauwoog, lispelt als hij spreekt en mankt een beetje.”

KIF KIF = Jodenvergif
Op de website van Kif Kif worden onder meer artikels gepubliceerd die scherp uithalen naar het Belgische boerkaverbod en de politieke partijen Vlaams Belang en N-VA, maar worden ook standpunten ingenomen die een gevaar betekenen voor een vreedzaam samenleven tussen verschillende bevolkingsgroepen in Vlaanderen.

Met name het haatproza tegenover Israël op de website van Kif Kif is dermate ongenuanceerd dat het latent antisemitisme dreigt aan te wakkeren en buitenlandse conflicten dreigt te importeren in Vlaanderen.

Een greep uit de teksten die het voorbije jaar [2010-2011] werden gepubliceerd op de website van Kif Kif:

In een artikel ‘Holocaust Remembrance Day : 1945 – deportatie : 2010′ (dd. 16/04/2010) kan men lezen: “De vzw’s Vlaams Palestina Komitee en Centrum voor Ontwikkeling, Documentatie en Informatie Palestijnen eisen, dat de Westerse regeringen tussenbeide komen en de etnische zuivering van Palestina een halt toeroepen.“

In een artikel van 9 november 2010 op de website van Kif Kif met als titel ‘Israël koloniseert – Dexia financiert’ kan men lezen: “En als onze regering geen sancties durft te nemen, moeten de burgers zelf het voorbeeld geven door de boycotacties tegen Israëlische producten voort te zetten en mee te doen met de campagne van het actieplatform zolang de Israëlische repressie en bezetting van de Palestijnse gebieden voortduurt.“

Op 30 juni 2011 werd dan weer een artikel gepubliceerd ‘Belgium to Gaza’ veroordeelt intimidaties tegen Gazavloot’. In het artikel laat Kif Kif PVDA-communist Guido Gorissen aan het woord die over de zgn. ‘Gaza-vloot’ zegt: “We bereiden ons voor op een actie die LEGAAL is en HUMANITAIR, een actie die de barbaarse politiek van Israël blootlegt en de regeringen van de westerse landen ontmaskert als passieve collaborateurs met de onwettige onderdrukking waarvan het volledige Palestijnse volk slachtoffer is.“

Eveneens op 30 juni 2011 publiceerde Kif Kif een volledig eenzijdig artikel “Palestina Solidariteit vraagt stopzetting vernieling moslimkerkhof in Jeruzalem”, een artikel dat de waarheid geweld aandoet. (30-06-2011).

Op 9 juli tot slot schrijft Kif Kif in een artikel ‘Palestijnse en internationale oproep voor een militair embargo tegen Israël’: “Een militair embargo is noodzakelijk om het illegale en criminele gebruik van militair geweld en macht tegen de Palestijnen te stoppen.“

Creatief met burka ‘s

Gearchiveerd onder:Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Massale mobilisatie: Israël brengt 22 reservebataljons in stelling

Israël verstevigt momenteel zijn zuidelijke en noordelijke grenzen, door minstens 22 bataljons soldaten op het terrein te brengen om het land te beschermen tegen de nog steeds toenemende spanningen in Egypte en het voortdurende conflict in Syrië. Israëlische generaals zeggen dat alarm werd geblazen door de dreiging met terreuraanslagen die de Egyptische presidentiële verkiezingen voorafgaan alsook de onrust in Syrië. Paula Slier van Russian Televison [RT] in Tel Aviv brengt verslag uit van de recente ontwikkelingen.

Plaatje hieronder: Het Veiligheidshekken dat de Egyptische Sinaïwoestijn scheidt van Israël zal naar verluidt op het einde van dit jaar voltooid zijn. Na verschillende terreuraanslagen, onder meer in Eilat, alsook duizenden Afrikanen die trachten illegaal Israël binnen te komen, wordt gehoopt dat hier een einde mag aan komen. Ook de smokkelhandel (van wapens en munitie voor Hamas en Co) kan hiermee verder worden beteugeld.

Met dank aan E.J. Bron voor de hint.

Gearchiveerd onder:Defensie

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Al Zahar is als het ware de reïncarnatie van Alfred Rosenberg, de partij-ideoloog van de Duitse nationaal-socialisten, die tijdens het naoorlogse proces in Neurenberg werd veroordeeld voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid en op 16 oktober 1946 werd opgehangen. Wel ja, als het even meezit mag Al Zahar voor mijn part tot op het einde in de voetsporen van Rosenberg blijven stappen. De strop voor deze oorlogsmisdadiger en terroristenleider ligt al klaar op het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.

Thans beweert Al Zahar dat hij een Egyptenaar is omdat zijn moeder Egyptisch is. Een zoveelste bewijs dat Palestijnen een ‘uitgevonden volk’ zijn, zoals Newt Gingrich onlangs stelde. Meer nog, Palestijnen zijn in feite een mengelmoes van diverse nationaliteiten en origines. Het merendeel zijn immigranten, “gelukszoekers” die tijdens de opbouw van de Joodse staat door de eerste Zionisten naar het Heilig Land afzakten om mee te profiteren van de welvaart die de Joden door hun hard labeur meebrachten.

Het wordt pas echt interessant wanneer een Hamasleider dat zélf zegt. Dat gebeurde onlangs toen Fathi Hammad, de minister van Binnenlandse Zaken en Nationale Veiligheid van Hamas in de Gazastrook, in een reactie op de energieproblemen die momenteel in Gaza zijn en waarvoor hij deels de schuld legt bij Egypte (en deels bij Israël), spontaan verklaarde: “Wij behoren tot het Arabische volk. De helft van ons zijn Egptenaren en de andere helft zijn Saoedi-Arabiërs.“  Fathi Hammad, deed zijn verklaringen op Al-Hekma TV op 23 maart 2012.

Mahmoud Al Zahar: “Ich bin ein Berliner Ägypter!”

Hamas’s Zahar obtains Egyptian citizenship

door Khaled Abu Toameh [http://www.jpost.com/]

Mahmoud Zahar, een topleider van Hamas in de Gazastrook, openbaarde maandag jongstleden (30 april ’12) dat hij het Egyptische burgerschap heeft verkregen, dankzij een Egyptische wet die het aan Palestijnen die geboren zijn uit Egyptische moeders toestaat om staatsburger van Egypte te worden. Zahar vertelde dit tegenover de Arabische nieuwsdienst van het BBC dat de wet niet werd afgeschaft sinds de Egyptische president Hosni Mubarak gedwongen werd om af te treden.

Decennialang hebben de meeste Arabische landen geweigerd om burgerschap aan Palestijnen te verlenen. “Op verzoek van duizenden Egyptische families die Palestijnse kinderen hebben, begon het nieuwe regime in Egypte verleden jaar met verlenen van burgerschap aan Palestijnen“, zei hij. Zahar vertelde dat hij reeds in september 2011 zijn Egyptisch paspoort had ontvangen.

Honderden Palestijnen, die geboren zijn uit Egyptische moeders, werden sinds de afzetting van Mubarak eveneens het Egyptische burgerschap verleend. Gevraagd of hij zal stemmen in de aanstaande Egyptische presidentiële verkiezingen, zei Zahar dat hij van plan is om zijn stem te schenken aan één van de Islamistische kandidaten.

Hij zei dat de inspanningen om verzoening te bereiken met Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit en van de factie Al Fatah, momenteel geblokkeerd is, voornamelijk wegens de aan de gang zijnde onderdrukking door de PA van aanhangers van Hamas op de West Bank omwille van de veiligheid. “Abbas moet eerst de vrijheid van activiteit voor mensen van Hamas op de West Bank verzekeren die lijden onder de vervolging en verhinderd worden om politieke activiteiten uit te voeren”, voegde Zahar eraan toe. “Abbas moet er ook voor zorgen dat de volgende verkiezingen ook in Jeruzalem zullen gehouden worden. Zonder Jeruzalem, zullen er geen verkiezingen komen”.

“Hamas”, zo vertelde Zahar, “wil waarborgen hebben dat zijn kandidaten in toekomstige verkiezingen niet door Israëlische overheid zullen gearresteerd worden, zoals dat het geval is geweest met parlementsleden die tijdens de stemming van januari 2006 werden verkozen”. Zahar zei dat hij niet geloofde dat premier Benjamin Netanjahoe over het bereiken van vrede met de Palestijnen oprecht is. “Als Israël werkelijk een Palestijnse staat wilde, zou het de bouw in de nederzettingen op de West Bank en in Jeruzalem niet intensifiëren”, zei hij.

“Een bestand met Israël is niet alleen van Hamas afhankelijk, maar eveneens van een overeenkomst tussen alle Palestijnse facties”, zei hij.

Met dank aan Tiki S. en IMRA [Independent Media Review and Analysis] voor de hint.

Gearchiveerd onder:Hamas

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 81.70.150.216

Vandaag is het 1 mei 2012 en wordt zowat overal ter wereld het feest van de Arbeid gevierd. Voor mezelf ook een bijzonder moment omdat ik na 45 jaar hard labeur vanaf vandaag officieel met pensioen ben. Gisteren, 30 april 2012, Koninginnedag in Nederland, was mijn laatste officiële werkdag. Gedaan met het loonslavendom en het afhankelijk zijn van de grillen van bazen en collega’s. Veertien werkgevers heb ik in mijn lange beroepscarrière versleten. In 1967, vijftien jaar oud, ging ik aan de slag aan 15 Belgische frank bruto uurloon. Omgerekend is dat 0,37 € per uur. Drie jaar later toen ik er wegging verdiende ik ‘reeds’ 0,47 € per uur. Geef toe, dat was pas vooruitgang. Ha ha, ROTFL

Drie keer verloor ik mijn baan omdat het bedrijf waar ik voor werkte op de fles ging. Leuk toch! 45 jaar lang heb ik aan een haak gehangen, klaar voor gebruik en altijd ‘in’ om te fungeren als gewillig wegwerpproduct. Mijn laatste werkgever zei een paar weken terug: “Niemand is onmisbaar”, waarmee hij natuurlijk bedoelde: “Ik denk dat ik iemand anders kan vinden die nog harder werkt en veel meer uren klopt voor veel minder loon…” Asjemenou. Wat er ook van zij: het zit er op voor mij. Ik heb mijn steentje bijgedragen, het is nu aan een ander.

Aan 1 mei heb ik gelukkig ook een goede herinnering. Op 1 mei 1998 heb ik voor het eerst mijn huidige vrouw ontmoet, met wie ik een jaar later gehuwd ben. Louter toeval: dat huwelijk vond plaats in Tbilisi (Georgië) op 20 april 1999. Juist, 20 april is ook de verjaardag van Adolf Hitler. Hitler werd namelijk op 20 april 1889 geboren in Oostenrijk. Die toevallige samenloop van data vond ik een goede gelegenheid om een artikel uit de kast te halen dat ik in augustus 2008 schreef voor mijn website verzet.org, website die ik bijhield tot ik aan deze pro-Israëlische blog ben begonnen. Ik hoop in het najaar mijn website terug online te brengen. Sinds eind 1995 ben ik actief op het internet en ben ook onder een andere bijnaam bekend/berucht, namelijk als ‘thePiano’. Misschien dat dit bij sommigen onder u nog wel een belletje doet rinkelen…

PS: ik ben nog steeds een socialist maar al meer dan vijf jaar partijloos. Toen de socialist Patrick Janssens [SP.a], burgemeester van Antwerpen, per 15 januari 2007 het verbod op hoofddoeken voor stadspersoneel invoerde dat rechtstreeks met klanten in contact komt, "het is verboden om uiterlijke symbolen van levensbeschouwelijke, religieuze, politieke of andere overtuigingen te dragen", werden alweer (religieuze) Joden mee in dezelfde zak van het oprukkend moslimfundamentalisme gestopt. Dat was voor mij de spreekwoordelijke druppel die de politieke socialistische emmer deed overlopen.

De mythe van Hitlers socialisme

1 mei 1927 – “Wij zijn socialisten…”

door thePiano aka Brabosh
[bron: http://verzet.org]

Een gekend citaat van Hitler dat nu en dan wordt aangehaald door extremisten allerhande, van uiterst links tot uiterst rechts, is het volgende. Op 1 mei 1927 gaf Hitler en toespraak en zei onder meer dit over de nationaal-socialisten: “We are socialists, we are enemies of today’s capitalistic economic system.” Net alsof een roedel bijtgrage krokodillen plots zouden uitkrijsen: “wij zijn schapen, u heeft niks te vrezen van ons”. Extremisten trachten hiermee te bewijzen dat Hitler een socialist was en dat alle socialisten zich zouden geïnspireerd hebben op de dictator en als dusdanig moeten gewantrouwd worden. “Zie je wel”, klinkt het dan, “Hitler was OOK een socialist”. Nee, dat was hij helemaal niet.

Een simpele zoekopdracht met Google levert duizenden malen dit citaat op. Opvallend daarbij is dat dit citaat op het internet enkel terug te vinden is in de Engelse taal. Het citaat werd blijkbaar ooit door iemand op het internet geplaatst en tot in den treure toe gekopieerd en herhaald door anti-socialisten en anti-democraten van allerhande slag en politieke origine. Stormfront citeert het, Vlaams Belangers citeren het om hedendaagse socialisten te jennen, Blood & Honour citeert het, en ga zo maar verder. Dat is helemaal geen toeval want Hitler was inderdaad net zoals zijzelf een virulente anti-socialist en anti-democraat, en dat is beslist een understatement.

Uit nieuwsgierigheid heb ik de moeite genomen om de oorsprong van Hitlers citaat “We are socialists” op te sporen. Als oorspronkelijke bron wordt uit het boek ‘Adolf Hitler: The Definitive Biography‘ (blz. 306) uit 1976 van de gekende historicus John Toland geciteerd. Dit boek heb ik in Nederlandse vertaling in huis, boek dat voor het eerst in 1977 onder de Nederlandse titel ‘Adolf Hitler. Het einde van een mythe’ werd uitgegeven. Voor zover ik heb kunnen nagaan, citeert geen enkele andere historicus – die naam waardig – het “We are socialists“-citaat van Hitler. Maar ik kan me vergissen.

In John Toland ‘s boek ‘Adolf Hitler. Het einde van een mythe‘ heb ik na lang speuren het bewuste citaat op bladzijde 244 teruggevonden. Bij deze dan een primeur op het internet voor het eerst in het Nederlands het beruchte “We are socialists“-citaat van Adolf Hitler. De Engels-onkundige weet sinds ik het online bracht waar het in het Nederlands terug te vinden is.

Op 1 mei 1927 waren ter hoogte van het bekende Restaurant Clou te Berlijn ongeveer 5.000 mensen opgedaagd voor een meeting van de NSDAP. De eerste mei was traditioneel de viering van de marxistische vrije dag van de arbeiders en de Führer begon als een volleerde tweede Lenin aan zijn speech:

“Wij zijn socialisten, vijanden van het kapitalistische economische stelsel van vandaag met zijn exploitatie van de economisch zwakken, zijn onbillijke lonen, zijn oneerlijke waardering van de mens naar de mate van zijn rijkdom en bezit in plaats van naar zijn verantwoordelijkheden en prestaties, en wij zijn vast van plan dit systeem onvoorwaardelijk te vernietigen.“

Men kan zich voorstellen dat de duizenden opgekomen werkloze verarmde Duitse arbeiders dit soort vroeg populistische praat op veel applaus onthaalde. Dit gezegd zijnde ging Hitler verder met zijn langdradige betoog over Lebensraum, want Hitler poogde voortdurend dit begrip de leden in te hameren. Dit deel van zijn beruchte 1 Mei-speech spreekt op zich al zijn vermeend ‘socialisme’ tegen en wordt dan ook om gekende redenen handig achterwege gelaten:

“Tweëenzestig miljoen Duitsers“, sprak hij, “zitten opeengedrongen in een ruimte van maar 450 000 vierkante kilometers. Dit is een belachelijk cijfer als je het vergelijkt met de omvang van andere naties in de wereld van vandaag. Er zijn slechts twee oplossingen: de bevolking verminderen door ons beste mensenmateriaal uit Duitsland te verdrijven, of het grondgebied in overeenstemming brengen met de bevolking, desnoods door oorlog. Dit is de natuurlijke weg die de voorzienigheid heeft gewezen.“

Mislukte staatsgreep van 8 nov. 1923. Derde persoon van links is Heinrich Himmler

Niet bepaald een socialistisch geïnspireerd betoog, en de rest van de speech “We are socialists“, wordt door de manipuleerders ervan steevast wijselijk weggelaten omdat anders hun argumentatie verder geen steek meer houdt. Reeds dan al valt zijn woordgebruik op: ‘vernietigen‘, ‘uit Duitsland verdrijven‘, ‘desnoods door oorlog‘, ‘de bevolking verminderen‘. Geen loze beloftes, zo zal later blijken, maar stuk voor stuk allemaal zaken die hij vanaf 1933 ook werkelijk ten uitvoering zal brengen. Op dat ogenblik dat hij die woorden sprak was het echter nog maar 1927.

De twintiger jaren van de 20ste eeuw was de periode dat Hitler aan de opbouw van de NSDAP werkte. Deze toespraak “We are socialists” dateert van 1 mei 1927 (de feestdag van alle arbeiders overal ter wereld), en ruim twee jaar nadat hij ontslagen werd uit de gevangenis van Landsberg waar hij vastzat wegens het plegen van een militaire staatsgreep (de beruchte Bierkellerputsch).

Na de mislukte militaire staatsgreep door Hitler en de zijnen van 8 november 1923, werd Hitler enkele dagen later opgepakt, veroordeeld tot vijf jaar opsluiting maar komt reeds vervroegd vrij op 20 december 1924. Hitler aarzelt even wat te doen maar enkele maanden later, op 27 februari 1925, neemt hij de leiding van de NSDAP weer op zich. Hitler was in de gevangenis tot het besluit gekomen dat het verstandiger was om ‘de staat van binnenin te veroveren’ en neemt met zijn N.S.D.A.P. deel aan de Parlementaire verkiezingen (Reichstagwahlen). Met de Rijksdagverkiezingen van 7 december 1924 had de N.S.D.A.P. slechts 3% van de stemmen behaald. Vier jaar later, in 1928 (een jaar na “We are socialists“) valt ze zelfs terug tot 2,6% van de stemmen. Het waren moeilijke beginjaren voor Hitler en zijn NSDAP.

Rijkspropagandaleider Jozef Goebbels had met Hitlers speech “We are socialists” gehoopt op een tweede rode rel, maar alles verliep vreedzaam en de rede haalde niet eens de grote kranten. Vastbesloten de aandacht van het publiek op de partij te vestigen organiseerde Goebbels weer een bijeenkomst, drie dagen later op 4 mei 1927, in de zaal van de Veteranenbond te Berlijn. Goebbels liet de dagen ervoor een uiterst provocerende antisemitische affiche (`Een volk in wanhoop! Wie zal ons redden? Jakob Goldschmidt?‘) verspreiden en duizenden stuks ervan aanplakken over gans Berlijn. Jakob Goldschmidt, een grote Joodse bankier, werd uitgenodigd om de bijeenkomst bij te wonen, maar haakte op het laatste moment af en zond zijn privé-secretaresse naar de bijeenkomst.

Goebbels was goed in vorm en het publiek genoot van zijn ironie. “Welkom, Berlijnse arbeiders!” begon hij. “Een welkom ook voor een charmante jongedame, de secretaresse van Jakob Goldschmidt. En doet u maar geen moeite ieder woord dat ik zeg te noteren. Uw baas zal het morgen in alle kranten kunnen lezen.” Hij ging voort met schimpen op `Joodse kranten’ en `perssynagoges’, totdat een tegenstander uitriep: “Je ziet er zelf ook niet zo best uit!“. De man, een al wat oudere dominee, bleef interrumperen, totdat Goebbels tenslotte zijn bruinhemden een teken gaf hem eruit te zetten. Daarbij werd de predikant zo toegetakeld dat hij in een ziekenhuis moest worden opgenomen.

Dachau 1933: ‘Arbeit macht Frei’, Hitlers socialisme in de praktijk

De Duitse sociale verzorgingsstaat waar dikwijls wordt naar gerefereerd om Hitlers ‘socialisme’ te bewijzen, was niet eens een uitvinding van Adolf Hitler. Die bestond reeds – zij het in primaire vorm – in 1868 ten tijde van Otto von Bismarck. Hitler is er maar ten dele in geslaagd om dat weer af te bouwen. Na WOII werd dit systeem geperfectioneerd en de oorsprong ervan ten onrechte aan het nationaal-socialisme toegeschreven. Net zoals de fabel van de autostrades die een uitvinding van Hitler zou zijn geweest, of Hitler aan elke Duitser een auto gaf (de KDF-wagen, een voorloper van de Volkswagen kever) en meer van die fabels.

Op 30 januari 1933 greep Hitler de macht. De eerste die opgesloten werden in de concentratiekampen waren, nog voor de Joden, zigeuners enz.: socialisten, vakbondsleiders en communisten. Nauwelijks twee maanden nadat Hitler de macht greep, maakte Heinrich Himmler, de Rijksleider van de SS, op 30 maart 1933 op een persconferentie de oprichting van het concentratiekamp Dachau bekend.

Een klein onopvallend berichtje uit de Münchener Neuesten Nachrichten (afbeelding links) maakt er melding van: “Een concentratiekamp voor politieke gevangenen bij Dachau. In dit kamp, met een capaciteit van 5.000 personen, zullen alle communisten en socialisten die de veiligheid van de staat in gevaar brengen, worden samengebracht.” (bron) In het artikel werd beschreven dat het kamp bestemd was voor sociale reïntegratie: gevangenen moesten werk verrichten om zo hun vrijheid weer te kunnen krijgen.

De doelstelling van het kamp werd als volgt geformuleerd: “Het voornemen is de politieke gevangenen in werkploegen in te delen die (…) het moeras van Dachau gaan droogleggen. (…) Na het werk zullen er voordrachten over volks- en religieuze kunst worden gehouden. De opzet is om de geïnterneerden door arbeid, gezonde kost en rechtvaardige bejegening van het individu weer voor de ideeën van het vaderland bruikbaar te maken.” Bron: Go2War.nl

Hierna zal Hitler nooit meer verwijzen naar zijn speech “We are socialists” van 1 mei 1927. De slinkse truuk om een groot deel van de socialisten en arbeiders te lijmen voor zijn antisemitisch discours en het voorbereiden van de oorlog, had gewerkt en brachten Hitler in ijltempo naar de macht. Maar vanaf 1933 werden de facto alle socialisten en communisten vogelvrij verklaard en ze zullen het nog zwaar te verduren krijgen!

Gearchiveerd onder:Dossiers, Holocaust / Shoah

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Netanyahu’s Father Passes Away at Age 102

door Tzvi Ben Gedalyahu [Arutz-7]

Prof. Benzion Netanjahoe, de vader van de Israëlische premier Benjamin Netanjahoe, is heden maandagochtend 30 april ’12, overleden in zijn huis in Jeruzalem. Hij werd 102 jaar oud. Zijn begrafenis zal deze namiddag om 17u00 locale Israëlische tijd plaats hebben op de begraafplaats van Har HaMenuchot in de wijk Givat Shaul van Jeruzalem.

Benzion Netanjahoe was destijds de assistent aan Ze’ev Jabotinsky, de “vader van het Revisionistische Zionisme” en was een professor in de Joodse geschiedenis en algemeen gekend als een stevige nationalist.

Benzion Netanyahu, werd in Warshau geboren als Benzion Mileikowsky, trok in 1920 met zijn familie naar Israël. Eén van zijn zonen, Yonatan, werd gedood tijdens de Overval op Entebbe, en hij wordt overleefd door twee andere zonen, premier Benjamin Netanjahoe en Dr. Iddo Netanjahoe, een radioloog en een schrijver.

Nadat zij toekwamen in Israël, leefde de familie Netanjahoe in Tel Aviv en in Tzfat alvorens zich in Jeruzalem te vestigen. Benzion Netanjahoe reisde vaak naar New York om het Zionisme te bevorderen en bleef daar in de jaren 1940 actief als uitvoerend directeur van de Nieuwe Zionistische Organisatie van Amerika.

Hij was gekant tegen het Verdeelplan voor Palestina van de Verenigde Naties en keerde in 1949 terug naar de kersverse heropgerichte Joodse staat Israël. Benzion Netanjahoe was redacteur van de zeer omvangrijke Encyclopaedia Hebraica (Hebreeuwse Encyclopedie.)

Vijf decennia later verzette hij zich tegen het akkoord van premier Netanjahoe omtrent het compromis over de soevereiniteit van Hebron en kantte zich tevens sterk tegen het ‘disengagement’ plan van oud-premier Ariel Sharon dat initieel gesteund werd door Benjamin Netanjahoe, waarmee 9000 Joden werden verdreven uit Gush Katif en het noorden van Gaza, hun huizen werden vernield en door het IDF gedwongen werden zich volledig terug te trekken uit het gebied.

Met dank aan A.W. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Israël

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

>Screenshot van de website van het Forum, nadat het werd gehacked door de Darkdevilz [bron: Joods Actueel]

Website Forum der Joodse Organisaties door Turkse hackers overgenomen

door Joods Actueel [http://joodsactueel.be/]

De website van het Forum der Joodse Organisaties (FJO), de koepelvereniging van het Vlaams Jodendom, is op zaterdag overgenomen door de Turkse hackersgroep Darkdevilz. Wie de website, www.fjo.be, bezocht kreeg niet de vertrouwde witte achtergrond met het blauwe logo van de organisatie te zien, maar werd getrakteerd op een gitzwarte pagina met een banner bovenaan. Daarop stond de naam van de hackersgroep, Darkdevilz, geflankeerd door de Turkse vlag.

Toen onze redactie het Joods Forum over de cyberaanval contacteerde bleek dat ze nog niet op de hoogte waren van het nieuws. Secretaris Diane Keyser reageerde verbolgen en liet weten dat de organisatie prompt een klacht zou neerleggen bij de Federale Computer Crime Unit aangezien het hacken van een website een strafbaar feit is.

Ondertussen heeft het FJO het hackersbericht verwijderd en krijgen bezoekers de melding dat de website tijdelijk buiten dienst is. Het FJO hoopt de website voor het einde van de week opnieuw operationeel te krijgen maar vreest wel dat een deel van de content, die nog niet in een back-up zat, verloren is gegaan.

Darkdevilz
Via posts op Twitter leren we dat Darkdevilz eerder al websites van linkse parlementairen in Turkije, het BDP dat opkomt voor de rechten van Koerden, hackte. Vorige week nog werd de website van de Turkse Balans TV gehackt door dezelfde groep. En in januari werd de website van de Roemeense zangeres Ina gehackt, deze zangeres is ook zeer populair in Turkijke en komt vooral op tegen geweld op vrouwen. Het ” Bring The Sun in My Life ” is een oproep aan vrouwen om zich niet te laten mishandelen.

Het taalgebruik van Darkdevilz en de geselecteerde sites verraden islamisme en mogelijk bindingen met de grijze wolven, een verboden rechtsextremistische organisatie.

Jaarlijkse herdenking Holocaust op 7 mei 2012
Het is niet de eerste keer dat de website van het FJO aan hackers ten prooi valt. Vorige jaar rond dezelfde periode kreeg de website al te maken met een cyberaanval (lees hier). Het duurde toen een maand eer het probleem van de baan was.

Voor het Joods Forum komt deze cyberaanval zeer ongelegen omdat de organisatie op 7 mei 2012 haar jaarlijkse herdenkingsplechtigheid voor de gedeporteerde Joden tijdens WOII houdt. De informatie op hun website wordt dan vaak geactualiseerd en daags na het evenement volgt een update met foto’s en teksten van voordrachten.

Alle info op het Facebookprofiel van het Forum: http://www.facebook.com/groups/45039791445/

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat, Antwerpen

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Gearchiveerd onder:Iran

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

"Tot in laatste decennia van de 19e eeuw en zelfs tot in de twintigste eeuw waren Joden in vele delen van de Maghreb - zoals in de meeste andere moslimlanden - nog steeds verplicht om in geïsoleerde groepen te leven tussen de bevolking. Ze vestigden zich in speciale wijken en werden gedwongen om typerende kleding te dragen. Ze mochten geen wapens dragen en hun beëdigde verklaring werd in geen enkel moslimgerechtshof aanvaard. Hun discriminerende status bleef die van ahl al-dhimma: een 'beschermd' volk. Een volk dat de bescherming van de Islam en de Koran genoot, terwijl het tegelijkertijd onderworpen was aan de belemmeringen en vernederingen die vastgelegd waren in de specifieke voorschriften, bekend als het Pact van Omar (634-644 C.E.), dat zowel het individu als de gemeenschap degradeerde.[David G. Littman - bron]

Dhimmitude en dhimmies; Joden, christenen en andere niet-moslims die ergens in de arabische wereld hun stek hebben (of ooit hebben gehad) zijn erg goed bekend met dit woord, dat voor hen alleen maar narigheid, vernedering, rechteloosheid, slavernij, tot moord en doodslag betekent. Het bestaat in die landen namelijk al eeuwenlang. De betekenis en het gebruik toelichten van dhimmie en haar afgeleid naamwoord dhimmitude (in feite een samentrekking van ‘dhimmie’ en ‘attitude’), kan ons helpen de soms voor ons onbegrijpelijk vijandige houding van moslims ten aanzien van niet-moslims en dan in het bijzonder tav de Joden m.b.t.  het onoplosbare conflict in het M-O beter te begrijpen.

Wordt onthoofd zij die de islam te beledigen

Tevens wordt het mogelijk om de diep verankerde haat en minachting van moslims jegens niet-moslims meer bepaald in die landen en gebieden die onder de sharia leven (islamitische wetgeving gebaseerd op de koran en bijboeken) of een variant op de sharia, in haar juiste historische context te plaatsen. Wie de geschiedenis niet kent begrijpt niks van het heden, of anders gezegd in de context en het doel van deze blog: wie het conflict in het Midden-Oosten wil begrijpen, moet beseffen dat het grenzenconflict slechts een fractie uitmaakt van de echte oorzaken van dit conflict, maar dat de feitelijke bron van deze problemen, de facto van zuiver religieus-culturele aard zijn.

Een paar jaar geleden legde Mr. Sheikh van Al Jazeera in een gesprek met reporter Heumann uit, hoe wanhopig de huidige situatie in het Midden-Oosten is en dat alles veel beter zou marcheren als Israël – de dhimmiestaat staat bij uitstek in een Arabische moslimwereld – niet [meer] zou bestaan. Dhimmies mogen nu eenmaal geen eigen autonoom bestuurde staat hebben binnen de moslimwereld.

Heumann: “Kunt u mij misschien uitleggen wat het Palestijns-Israëlische vraagstuk met deze problemen te maken heeft?”

Sheikh: “De zaak van de Palestijnen staat nu eenmaal centraal in het Arabische denken.”

Heumann: “Gaat het uiteindelijk over een gevoel van eigenwaarde?”

Sheikh: “Precies. Het gaat erom dat we het altijd tegen Israël afleggen. Het knaagt aan de inwoners van het Midden-Oosten dat zo’n klein landje als Israël, met maar 7 miljoen mensen, de Arabische natie, waar 350 miljoen mensen wonen, kan verslaan. Dat kwetst ons collectieve ego. Het Palestijnse probleem zit in de genen van elke Arabier. Het probleem van het Westen is dat ze dat niet begrijpt.”

Jessica Durlacher in haar voorwoord bij Oorlog op Afstand van Aaldert van Soest:

“Hij heeft een beetje gelijk. Het Westen snapt dit niet. Hoe zou het Westen dit kunnen snappen? Voor het westen, althans, het deel dat ik ken, is het onbegrijpelijk dat er naties bestaan die zo onvolwassen, kinderachtig, jaloers en kleingeestig zijn, dat ze de klaarblijkelijke superioriteit van een piepklein landje verantwoordelijk blijven stellen voor hun eigen moedeloosheid en onvermogen: hun gebrekkige organisatie, infrastructuur, economie, onderwijs, medische zorg.

Get over it, denkt het Westen. Een landje zo groot als de achtertuin van een willekeurige Saoedische prins: Israël. Een gehaat landje. De president van Iran verkondigt dat hij het van de kaart wil vegen, laten verdwijnen, nuken, zoals dat heet. Hij maakt geen grapjes. Het is hem bittere ernst, maar het Westen begrijpt dit nog niet helemaal. De haat tegen Israël is zo geïnstitutionaliseerd dat er op de Iraanse (door het regime gecontroleerde zender) tv een sciencefiction serie draait waarin de slechte buitenaardse koningin Joods is.”

Dhimmitude

De Islam is ontstaan in Arabië, in de twee steden Mekka en Medina, waar haar stichter, de profeet Mohammed, leefde tussen 570 en 632 n.C. en zijn openbaring ontving. Na zijn dood, kreeg zijn prediking haar uiteindelijke vorm in een boek, de Koran genoemd. De volgende drie eeuwen hebben moslim theologen en juristen het lichaam van de Islamitische jurisprudentie verder uitgebreid met twee belangrijke pilaren, de Koran en de hadiths, de daden en uitspraken (soenna) die worden toegedicht aan Mohammed.

Juristen hanteerden verschillende principiële interpretaties om de Sharia in te stellen, de Islamitische wetgeving conform te maken aan de wil van Allah zoals die door Mohammed werd uitgedrukt in de Koran en de hadiths. Tegelijk met het ontstaan en de verspreiding van de islam doorheen het Midden-Oosten, Afrika, Azië en Europa werd ook het begrip dhimmie geboren, zoals de niet-moslim door moslims werd aangeduid en nog veel later het begrip dhimmitude, dat hierna verder wordt toegelicht.

Dhimmitude betekent het Islamitisch systeem van het besturen van volkeren die werden veroverd tijdens Jihad-oorlogen en die alle demografische, etnisch en religieuze aspecten van dit politieke systeem omsluiten. Het woord ‘dhimmitude’ is een historisch concept, dat in 1983 vastgepind werd door Bat Ye’or, die hiermee de wettelijke en sociale leefomstandigheden van Joden en Christenen beschrijft die leefden (en nog leven) onder Islamitisch bestuur.

Het woord dhimmitude werd afgeleid van dhimmie, een arabisch woord dat ‘beschermd’ betekent. Dhimmie was de naam die werd gegeven door islamitisch-arabisch veroveraars aan de inheemse niet-moslim bevolking die hun onderwerping aan de moslimoverheersing hadden bezegeld met een verdrag, in het arabisch dhimma.

Islamitische veroveringen voltrokken zich over meer dan duizend jaren (638-1683) over grote gebieden van Afrika, Europa en Azië. In het grote islamitische rijk waren talrijke uiteenlopende volkeren opgenomen, allen met hun eigen religie, cultuur, taal en beschaving. Eeuwenlang vormden deze inheemse, pre-islamitische volkeren de grote meerderheid van de bevolking in deze islamitische landen. Niettegenstaande de grote verschillen onder al deze populaties, werden zij allen zonder onderscheid geregeerd door dezelfde soort wetten, gebaseerd op de sharia, de islamitische wetgeving.

Gelijktijdig werd door de eeuwen heen een uniforme beschaving ontwikkeld (die kon variëren van streek tot streek) door de niet-islamitische inheemse volkeren die tijdens een jihad-oorlog werden overwonnen en beheerst werden (of nog worden) door de sharia wet. Het is deze beschaving die dhimmitude wordt genoemd. Die wordt gekenmerkt door de verschillende strategieën die door elke dhimmie-groep ontwikkeld werden om te trachten overleven als niet-islamitische entiteit binnen de geïslamiseerde landen.

Dhimmitude kan enkel worden begrepen in de context van de jihad, omdat die ontsproten is aan deze ideologie. Ongelovigen die in de islamitische legers dienen zonder te vechten, kregen de belofte dat over hun veiligheid werd gewaakt. Ze werden beschermd tegen de wetten van de jihad tegen de ongelovigen die het bevel gaven om hun vijanden te doden, in slavernij te brengen, deportatie of losgeld vroegen. Vrede en veiligheid voor niet-moslims werden pas erkend na aanvraag. De beschermingsstatus werd hen verstrekt tijdens de Islamisering van de veroverde gebieden.

De overwonnen niet-moslim volkeren werd bescherming geboden voor leven en bezittingen, evenals een relatief zelfstandige autonome administratie en beperkte religieuze rechten volgens de regels van de verovering. Deze rechten zijn onderworpen aan twee voorwaarden: de betaling van speciale belastingen (de jizya) en de onderwerping aan de bepalingen van het islamitische recht. Het begrip tolerantie is gekoppeld aan een aantal discriminerende verplichtingen op economisch, religieus en sociaal gebied, opgelegd door de sharia aan de dhimmies (=onderworpen niet-moslims).

In het geval wanneer dhimmies tekort schoten in sommige van deze verplichtingen, werd hun bescherming afgeschaft, en werden ze bedreigd met de dood of slavernij. Dhimmies werden vele legale rechten ontzegd met de bedoeling hen terug te brengen in een toestand van vernedering, verdeeldheid en discriminatie. Deze regels, gevormd door de stichters van de vier scholen van de Islamitische wet in de volgende acht à negen eeuwen, zetten het gedragspatroon uit voor de moslims ten opzichte van de dhimmies.

Naar Joden en Christenen wordt verwezen als de Mensen van het Boek, en zij deelden dezelfde juridische status, terwijl andere religieuze groepen – zoals bijvoorbeeld de Zoroastrians – meer veracht en strenger werden behandeld. Dhimmitude bestrijkt meer dan duizend jaar van de Christelijke en Joodse geschiedenis, evenals die van andere groepen. Het is een complete beschaving van gebruiken, wetgeving, en sociaal gedrag. Tal van wetten werden door de eeuwen heen uitgevaardigd door de islamitische autoriteiten, om de uitvoering van haar principes te implementeren. De dhimmitude werd tijdens de 19e-20e eeuw onder Europese druk en kolonisatie van de Arabische landen opgeheven. Vandaag beleven wij de heropleving van de traditionele islam die de geest van de jihad tegen de Dar al-Harb nieuw leven inblaast en de dhimmitude voor de niet-islamitische minderheden opnieuw wil invoeren of dat al heeft gedaan.

Gearchiveerd onder:Dhimmitude

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Israël vierde vorige week haar 64ste Dag van de Onafhankelijkheid. Monique van Hoogstraten, correspondente voor de Nederlandse Omroep (NOS) met standplaats in Jeruzalem, geldt zowat als het Nederlandse equivalent voor VRT-journalist voor het M-O Rudi Vranckx, de van overheidswege best betaalde Israëlbasher van België. Monique v.H. schreef over die Israëlische nationale feestdag een wrang stukje:

“Dit zijn de dagen waarop bloggers en commentatoren en analisten zich nog meer dan gewoonlijk afvragen: wat maakt een Israëliër tot een Israëliër? Wat bindt ons, behalve die vlag? Is het de Holocaust? Of geldt dat vooral voor de oudere generatie die uit Europa komt, en de massamoord met eigen ogen heeft gezien, of ervaren uit nabije overlevering. Hoeveel jongeren hier voelen nog de opluchting eindelijk een eigen land te hebben? Ze zijn opgegroeid in een welvarend en machtig land. Een land dat volgens sommigen zelfs van een ‘land van van slachtoffers’ tot een ‘land van daders’ is geworden.”

NOS en het Israëlische virus

door Missing Peace [http://missingpeace.eu/nl/]

Israël vierde vorige week haar 64st Onafhankelijkheidsdag (Yom Ha’atsmaoet). Zoals gebruikelijk, werden overal in het land vlaggen uitgehangen en waren de meeste Israeli’s in parken te vinden, waar de traditionele barbecue werd gehouden. In de nationale media en in toespraken van politici werd vooral gewezen op het vele wat er is opgebouwd in het land, dat sinds het uitroepen van de onafhankelijkheid in 1948 in een permanente staat van oorlog heeft verkeerd. Maar ook werd er openhartig gesproken over de problemen in de samenleving.

Jungle
De ‘grand old man’ van de Israëlische televisie, de altijd kritische journalist Ya’acov Achi Ben Meir, vergeleek Israël in een toespraak op de radio met een ‘villa in een jungle’. De’ jungle’ is de wereld om Israel heen, waar de illusie van een ‘ Arabische lente’ heeft plaatsgemaakt voor een ‘Islamitische winter’. De ‘villa’ heeft zo zijn mankementen (m.a.w. onvolkomenheden die men in iedere democratie aantreft) maar desalniettemin vormt hij een oase in een woestijn, aldus Meir.

Een poll die voor de Onafhankelijkheidsdag werd gepubliceerd liet zien dat 93% van de Israëli’s trots is op hun land en dat 80% van de bevolking nergens anders zou willen leven. De grootste zorg van de ondervraagden was niet de Iraanse nucleair dreiging, maar de persoonlijke veiligheid. Dat Israëli’s reden hebben om zich zorgen te maken over de persoonlijke veiligheid, werd ook op Onafhankelijkheidsdag weer duidelijk toen een Joodse familie in een park in Jeruzalem werd mishandeld door een groep Arabieren.

Islamistische winter
Maar ook de snel toenemende dreiging, die uitgaat van wat Achi Meir de ‘Islamitische winter’ noemt, baart de gemiddelde Israëli vooralsnog meer zorg dan een Iraanse kernbom. Met name de snel verslechterende verhouding met Egypte speelt daarbij een rol.

Vorige week werd bijvoorbeeld de gastoevoer naar Israël vanuit Egypte definitief opgeschort en werd Israel beschuldigd van spionage in de Sinai woestijn en het zich te mengen in interne Egyptische aangelegenheden. Tegelijkertijd maakte de Egyptische krant Al-Ahram bekend dat in officiële Egyptische kringen Israël niet meer bij haar naam wordt genoemd, maar wordt aangeduid als de ‘Zionistische entiteit’. Dit is de aanduiding die door aartsvijanden zoals Hamas en Iran ook wordt gebruikt.

De parlementaire commissie voor Arabische aangelegenheden ging nog een stap verder en verklaarde Israël tot de ‘primaire vijand die Egypte’s nationale veiligheid bedreigt’. In dezelfde week kwam de Arabische krant Al-Arabiyah met nieuws dat op een andere manier duidelijk maakt dat Egypte een ontwikkeling door maakt die doet denken aan de revolutie in Iran in 1979.

Een Egyptische parlementaire commissie heeft volgens Al Arabiyah wetsvoorstellen voorbereid die de huwbare leeftijd voor meisjes verlaagt tot 14 jaar en die een man seksuele relaties toestaat met zijn overleden vrouw tot zes uur na haar dood.

Israëlische Arabieren
In Israël zelf namen ondertussen duizenden Israëlische Arabieren op Onafhankelijkheidsdag deel aan wat de ‘mars voor de terugkeer’ werd genoemd. De Palestijnse krant Dar Al Hayat sprak echter niet van Israëlische Arabieren maar van ‘Palestijnen van de 1948 gebieden’. De krant vervalste ook de geschiedenis en schreef dat de populatie van 500 Arabische dorpen in 1948 was verdreven door Israël.

Arabische Knessetleden maakten zich tijdens en na de mars schuldig aan een zelfde soort geschiedvervalsing en riepen zelfs op tot bevrijding van het ‘brute regime’ (doelend op Israël). De demonstranten maakten luidkeels duidelijk dat er ooit een dag zal komen waarop ‘de Palestijnen zullen terugkeren’, een eufemisme voor het einde van Israël.

Nederlandse media
In de Nederlandse media werd aan deze aspecten van de 64ste Onafhankelijkheidsdag in Israël vrijwel geen aandacht besteed. De Nederlandse correspondenten die wel over het feest schreven gaven blijk oppervlakkigheid; ongeïnformeerdheid en van onverholen afkeer van het vlagvertoon. Uiteraard kwam ook de bekende obsessie met het Palestijns Israëlische conflict in hun reportages opnieuw aan het licht.

NOS
NOS correspondente Monique van Hoogstraten spande daarbij de kroon. Zij noemde het vlagvertoon een ‘virus’ en ging zo ver om te suggereren dat Israël van een ‘land van slachtoffers’ (Holocaust) tot een ‘land van daders’ is geworden. Verder sloeg ze de plank volledig mis toen ze het over de vlag had die ze kreeg thuisgestuurd. Deze kwam niet van The Jerusalem Post, maar wordt al jaren via de Israëlische kranten gedistribueerd door Bank Hapoalim. Hebron, een stad met een vierduizend jaar oude Joodse geschiedenis, werd door haar een ‘Palestijnse stad’ genoemd.

Tot slot loog Van Hoogstraten over de weg naar Hebron, waar volgens haar overal Israëlische vlaggen wapperden en die in prima staat zou verkeren omdat ‘Joodse kolonisten’ er ook gebruik van maken. In werkelijkheid wapperden er langs Hoofdweg 60 slechts spaarzaam Israëlische vlaggen op plaatsen waar Joodse gemeenschappen zijn gevestigd.

Verder is de weg een hoofdader die vanaf Nazareth in Galilea tot aan Beer Sheva in de Negev woestijn loopt, en die van tijd tot tijd opnieuw wordt geasfalteerd zoals elders in Israël ook het geval is. Het traject waar Van Hoogstraten op doelde werd in de eerste drie maanden van 2012 gerenoveerd en ligt tussen de Palestijnse dorpen Al Arub en Halhoul vlakbij Hebron.

Al Quds
Deze wijze van verslaggeving verschilt niet veel van wat de Palestijnse krant Al Quds schreef over Hebron op Onafhankelijkheidsdag. De krant berichtte dat ‘kolonisten’ in Hebron een Israëlische vlag hadden gehesen op de Ibrahimi moskee, en noemde het een poging om de moskee te ‘Judaiseren’. De bewuste moskee is de Ma’arat Machpela, een plaats die al in het boek Genesis wordt genoemd als de plek waar de aartsvaders van het Joodse volk (Abraham, Jacob en Izaak) begraven liggen.

Gearchiveerd onder:Missing Peace, Nederland

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Volgens de ideologische vijanden van de Joodse staat verdreven Joodse/Israëlische strijdkrachten tijdens de oorlog van 1948 op rücksichtsloze wijze en volgens een vooropgezet plan vele honderdduizenden Palestijnse Arabieren uit hun woonplaatsen in de landstrook tussen de Middellandse Zee en de Jordaanrivier. Maar er klinken steeds vaker Palestijns-Arabische stemmen die het tegendeel beweren.

In de redenering van Israëls ideologische vijanden, ook die in Nederland, werd het Palestijns-Arabische vluchtelingenvraagstuk willens en wetens door Israël veroorzaakt en zou het (dus) ook door Israël moeten worden ‘opgelost’. De schattingen van het aantal Palestijns-Arabische vluchtelingen van 1948 lopen uiteen van 600 duizend tot 720 duizend. Al hun nakomelingen kregen en krijgen door de Verenigde Naties automatisch het vluchtelingenschap ‘toebedeeld’.

Op basis van dit bizarre ‘erfrecht’, dat voor geen enkele andere vluchtelingenpopulatie op deze wereld geldt, werd het Palestijns-Arabische vluchtelingenvraagstuk door de decennia heen kunstmatig in stand gehouden. Zodoende kon het dienen als obstructiemiddel tegen een vreedzame oplossing van het Arabisch-Israëlisch conflict en als (recruterings) basis voor politieke agitatie en terroristisch geweld tegen Israël.

De instandhouding van het vraagstuk vernietigde bovendien het toekomstperspectief van honderdduizenden Palestijnse Arabieren, die zonder ontsnappingskans tot een eindeloos vluchtelingschap werden veroordeeld en die in ellendige omstandigheden als kansloze uitkeringstrekkers werden gehospitaliseerd. Dat lot treft niet alleen de Palestijnse Arabieren die in vluchtelingenkampen (in de praktijk uitgegroeid tot – meestal armoedige – woonwijken) in Libanon, Syrië en Jordanië verblijven, maar ook hen die in ‘kampen’ onder het regime van Hamas en de Palestijnse Autoriteit verblijven.

Inmiddels wordt door miljoenen ‘Palestijnse Arabieren in den vreemde’ aanspraak gemaakt op een ‘recht op terugkeer’: naar de sinds 1948 Israëlische gebieden waar hun voorouders vroeger gewoond hebben. Toekenning van dat ‘recht’ zou echter neerkomen op de vernietiging van de Joodse staat langs demografische weg. Kennelijk om die reden worden de kansloze Palestijns-Arabische aanspraken op collectieve ‘terugkeer’ nog steeds in woord en daad gesteund door de ideologische vijanden van Israël, waaronder die in Nederland. Daardoor blijven valse dromen gekoesterd en worden de kansen op een duurzame vrede verder ondermijnd.

Het plaatje rechts ter illustratie: ‘Wij zullen terugkeren’ – Israël als doelwit van een niet bestaand ‘recht op terugkeer’. De foto werd gemaakt bij de ingang van een Palestijns-Arabisch vluchtelingen’kamp’ nabij de Jordaanse hoofdstad Amman. Jordanië maakte tot 1946 onderdeel uit van het mandaatgebied Palestina. Palestijns-Arabische vluchtelingen die in en na 1948 in Jordanië terechtkwamen, of die in de door Jordanië bezette gebieden ten westen van de Jordaan woonden, ontvingen het Jordaanse staatsburgerschap. Desondanks kunnen de Palestijns-Arabische vluchtelingen en ontheemden van 1948 en al hun nakomelingen aanspraak maken op de vluchtelingenstatus.

Etnische zuiveringen

Het Palestijns-Arabische vluchtelingenvraagstuk heeft in aanleg een duidelijke oorzaak-en-gevolg structuur. De ideologische vijanden van Israël laten echter liever ongenoemd dat de piepjonge Joodse staat zich in de oorlog van 1948-49 moest verdedigen tegen de binnenvallende legers van vijf Arabische landen plus een groot aantal achter de frontlijnen opererende Palestijns-Arabische milities. De verklaarde intentie van deze agressie was de vernietiging van de Joodse staat. Niets meer en niets minder.

De secretaris-generaal van de Arabische Liga, Azzam Pasha, verklaarde in een radiouitzending:

“Dit wordt een uitroeiingsoorlog en een gedenkwaardige slachtpartij, waarover zal worden gesproken als over de Mongoolse slachtpartij en de kruistochten”.

Tijdens de vijandelijkheden ontvluchtten zowel Palestijns-Arabische als Palestijns-Joodse burgers het conflictgebied en werden zowel groepen Palestijnse Arabieren als Palestijnse Joden door de tegenpartij uit hun woonplaatsen verdreven. Zo werden bijvoorbeeld de Joodse wijk van de Oude Stad van Jeruzalem en de Joodse dorpen in het nabij Jeruzalem gelegen zogenoemde Etzion-blok etnisch gezuiverd door het Jordaanse Legioen.

Een belangrijk deel van de Palestijns-Arabische vluchtelingen vluchtte echter niet voor het oorlogsgeweld of als gevolg van gerichte Israëlische acties, maar pakte de biezen omdat Arabische leiders daartoe oproepen deden. Bewijzen daarvan circuleren al sinds de oorlog zelf, maar werden en worden door de ideologische vijanden van de Joodse staat steevast afgedaan als zionistische en/of Israëlische propaganda.

Omstreden boek van Ilan Pappé

Een belangrijke bron voor hen was de afgelopen jaren het boek ‘De etnische zuivering van Palestina’ (2007), van de omstreden en in academisch opzicht in diskrediet gebrachte Israëlische historicus Ilan Pappé. Ook Palestijns-Arabische organisaties, waaronder de Palestijnse Autoriteit, hebben naar buiten toe steeds de valse beschuldiging uitgedragen dat de jonge staat Israel in 1948 ten aanzien van de Arabieren in het conflictgebied een misdadige verdrijvingspolitiek heeft gevoerd.

Ilan Pappé is professor voor Geschiedenis aan de Britse Universiteit van Exeter. Hij is geboren in Israël en was lector in de politieke wetenschappen aan de Universiteit van Haifa van 1984 tot 2007. Pappé wordt gezien als een van de Nieuwe Historici, die kritisch kijken naar Zionistische verhalen en Israël’s geschiedenis. Hij verdedigt het Palestijnse verhaal en de analyse van de gebeurtenissen na de oorlog van 1948. In het bijzonder hangt hij de these aan dat de Palestijnen bewust verdreven werden door Jisjoev en later de Israëlische troepen, als onderdeel van een zelfs al voor de oorlog opgestelde plan.

Vanuit diverse hoeken is er scherpe kritiek op Pappé en zijn manier van werken. Zelf stelt hij dat “ideologie belangrijker is dan feiten” en dat zijn doel is zoveel mogelijk mensen te overtuigen dat zijn visie de juiste is “ongeacht wat de feitelijkheden zijn“. Pappé heeft hierop geantwoord dat zowel zijn boek als het boek van Morris fouten bevat en hij betichte op zijn beurt Morris van leugens. In april 2009 verscheen voor het eerst ook een kritisch artikel over Ilan Pappé in Joods Actueel. Daarbij werden nieuwe feiten aan het licht gebracht die de ongeloofwaardigheid van Ilan Pappé ook reeds door verscheidene andere nieuwe historici zoals Benny Morris aangekaart, bevestigen [bron]

Achterblijvers werden als verraders gezien

Maar kennelijk kan men in eigen kring het deksel niet eindeloos op de doos met de waarheid houden. In de afgelopen jaren hebben in Palestijns-Arabische media regelmatig stemmen geklonken die niet alleen verklaren dat Arabische leiders de Palestijns-Arabische bevolking destijds hebben aangespoord tot vertrek, maar ook dat op grote schaal aan die oproepen gehoor werd gegeven. Hieronder volgt een kleine bloemlezing, die is ontleend aan research van Palestinian Media Watch. Op de website van deze organisatie zijn ook gefilmde interviews te zien met Palestijnse Arabieren die impliciet verklaren dat de ideologische vijanden van Israël zich aan geschiedvervalsing schuldig maken.

Een vluchteling getuigt 1:

“Arabische vluchtelingen vertrokken omdat de leiders tijdens de oorlog in 1948 beloofden: “Over een week of twee kunnen jullie terugkeren naar Palestina.“

“Deze foto werd een week voor ons vertrek uit Ein Kerem [nabij Jeruzalem] gemaakt, in juni 1948, voor ons huis. De radiozenders van de Arabische regimes bleven herhalen: ‘Ga weg uit de gevechtszones. Het duurt maar tien dagen of maximaal twee weken en dan brengen wij jullie terug naar Ein-Kerem’. En wij zeiden tegen elkaar: ‘Dat is een erg lange tijd […] En nu zijn er vijftig jaar voorbijgegaan’.” (Uit een gefilmd interview met een bejaarde inwoner van een vluchtelingenkamp, Palestijnse tv [onder controle van Fatah], 7 juli 2009.)

“De eerste oorlog tussen de Arabieren en Israel was begonnen en het ‘Arabische Reddingsleger’ vertelde de Palestijnen: ‘Wij zijn gekomen om de zionisten en hun staat te liquideren. Verlaat jullie huizen en dorpen, jullie zullen in enkele dagen veilig naar ze kunnen terugkeren. Verlaat ze, omdat wij onze missie zo goed mogelijk kunnen uitvoeren en zodat jullie niet gewond raken.’ Het werd al snel duidelijk, toen het al te laat was, dat de steun van de Arabische staten [tegen Israel] een grote illusie was. Het leek erop of de Arabieren vochten alsof zij de ‘Palestijnse catastrofe’ wilden veroorzaken.“ (de Palestijnse journalist Jawad Al-Bashiti in de Palestijnse krant Al-Ayyam van 13 mei 2008.)

“In het begin van het jaar van de catastrofe [1948] hoorden wij het geluid van explosies en geweervuur. Zij [de Arabische leiders] vertelden ons dat de Joden onze regio hadden aangevallen en dat het beter was om het dorp te evacueren en na het aflopen van de veldslag terug te keren. En dus waren er onder ons die vertrokken, die een vuur onder de pot lieten branden, die hun [schaaps]kudde achterlieten en die hun geld en goud achterlieten, op basis van de veronderstelling dat wij binnen enkele uren zouden terugkeren.“ (Vluchteling Asmaa Jabir Balasimah in de Palestijnse krant Al-Ayyam van 16 mei 2006.)

Vraag van een vluchtelingenzoon aan de Arabische moslimleider Ibrahim Sarsur:

“Meneer Ibrahim [Sarsur]: Ik spreek u aan als moslim. Mijn vader en grootvader vertelden mij dat, tijdens de catastrofe [1948], ons districtshoofd een order uitvaardigde dat eenieder die in Palestina en Majdel [het huidige zuiden van Israel] zou achterblijven een verrader is. Hij is een verrader”.

Sarsur (toen nog de leider van de islamitische beweging in Israël en thans lid van de Israëlische Knesset):

“Degene die hen verbood om daar te blijven draagt daarvoor schuld, in dit leven en in het hiernamaals, tot aan de Dag der Opstanding.” (Discussie op de Palestijnse tv [gecontroleerd door Fatah], 30 april 1999.)

Echo’s van eerdere gedocumenteerde verklaringen

Deze via de Palestijnse media naar buiten gebrachte verhalen sluiten aan op oudere en goed gedocumenteerde verklaringen ter zake, zoals bijvoorbeeld de volgende:

“Sinds 1948 hebben wij geëist dat de [Palestijns-Arabische] vluchtelingen naar hun huizen moeten kunnen terugkeren. Maar wijzelf zijn het die hen hebben aangemoedigd te vertrekken.”

Een vluchteling getuigt 2:

“De Arabische staten vertelden aan de Arabieren dat ze moesten vertrekken en dat het een kwestie is van tien dagen, hooguit twee weken en we brengen jullie terug naar Ein-Kerem.” (De voormalige Syrische premier Haled al-Azm in zijn memoires).

“De vluchtelingen waren ervan overtuigd dat hun afwezigheid niet lang zou duren en dat zij binnen een week of twee zouden kunnen terugkeren. Hun leiders hadden beloofd dat de Arabische legers de ‘zionistische bendes’ snel zouden verpletteren en dat er geen reden was voor paniek of voor angst voor een langdurige ballingschap.” (De Grieks-Orthodoxe bisschop van Galilea, George Hakim, in een interview met de Libanese krant Sada al-Janub van 16 augustus 1948.)

Palestijnen die terug ‘naar huis’ willen

“Niet moet worden vergeten dat het Hoge Arabische Comité de vluchtelingen heeft aangemoedigd hun woningen in Jaffa, Haifa en Jeruzalem te verlaten.” (Uit een radio-uitzending van 3 april 1949 van het op Cyprus gevestigde Near East Broadcasting Station.)

“De Arabische staten moedigden de Palestijnse Arabieren aan om hun woningen tijdelijk te verlaten teneinde de Arabische invasielegers niet voor de voeten te lopen.” (Uit een artikel in de Jordaanse krant Filistin van 19 februari 1949.)

“De Arabische regering zei tegen ons: ‘Ga weg, zodat wij naar binnen kunnen komen. Dus vertrokken wij, maar zij kwamen niet naar binnen.” (Verklaring van een Palestijns-Arabische vluchteling in de Jordaanse krant Ad Difaa van 6 september 1954.)

“De secretaris-generaal van de Arabische Liga, Azzam Pasha, verzekerde de Arabische bevolkingen dat de bezetting van Palestina net zo eenvoudig zou zijn als een militaire parade. Hij wees op het feit dat zij [de Arabische legers] al aan de grenzen stonden en dat al de miljoenen die de Joden hadden besteed aan grond en economische ontwikkeling eenvoudig buitgemaakt zouden kunnen worden. Omdat het gemakkelijk zou zijn de Joden in de Middellandse Zee te drijven. Aan de Arabieren van Palestina werd het broederlijke advies gegeven om hun grond, woningen en bezittingen achter te laten en tijdelijk in de aangrenzende broederstaten toevlucht te zoeken, opdat de geweren van de binnenvallende Arabische legers hen niet zouden neermaaien.“ (Habib Issa in de in New York verschijnende Libanese krant Al Hoda van 8 juni 1951.)

Bronnen: Cidi.nl: Arabische stemmen over de Palestijnse vluchtelingen door Wim Kortenoeven van 24 februari 2010

Gearchiveerd onder:Recht op Terugkeer, Vluchtenlingenprobleem

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 77.249.3.19

Geplaatst via ip adres: 77.249.3.19

The Kiss of Death

Wie radikale Christen versuchen das Judentum zu Tode zu lieben

door cheerfulcoyote [http://cheerfulcoyote.wordpress.com/]
vertaling: E.J. Bron [http://ejbron.wordpress.com/]

De historie van de joden in het christelijke Europa is een drama van bijna groteske omvang: Pogroms, verdrijvingen, moord, vervolging en willekeur bepaalden het leven van de joden in grote delen van de Europese geschiedenis. Het christendom beschouwde zichzelf in de loop der eeuwen in toenemende mate als de opvolger van de joodse religie. Het Jodendom bezat vanuit christelijk oogpunt niet alleen geen legitimiteit – het werd als tegenstrijdig tegendeel van het eigen geloof en daarmee als existentiële bedreiging gezien.

Het overleven van de joden werd überhaupt slechts onder de door Augustinus geformuleerde vooronderstelling geduld, dat ze in ellende zouden moeten leven, om zo voor de ogen van de wereld voor hun “koppigheid” bestraft te worden. Theologen en kerkleraren maakten zich meester van de Hebreeuwse Bijbel, noemden deze vanaf dat moment “Oude Testament” en herinterpreteerden hem vers voor vers als wapen tegen het Jodendom. In bijna iedere zin van de Hebreeuwse Bijbel, om het even hoe ver verwijderd, diende voortaan een aankondiging van Jezus Christus te worden gezien.

De Holocaust was weliswaar geen religieus gemotiveerde massamoord. Maar zonder de eeuwenlang van christelijke zijde aangewakkerde haatgevoelens tegen joden is hij niet te verklaren. Zonder deze is het echter vooral niet te verklaren waarom het zelfs in trendmatig tot geweld bereide islamitische samenlevingen nooit tot vergelijkbare systematische excessen is gekomen.

Het was de christelijke ophitsing tegen joden, die het antisemitisme diep in het collectieve bewustzijn van de Europeanen pootte. Deze kiem van de haat was zo diep verankerd, dat de Verlichters er helemaal niet aan dachten om deze samen met de religie te vernietigen, een fout met catastrofale gevolgen. In de grond van de wetenschappelijke tijdgeest van de 19e eeuw groeide de door christenen gezaaide kiem uit tot een soort biologische bloem van de haat – er bereidwillig op wachtend om geplukt te worden door demagogen van de soort van Hitler.

De verinnerlijking van het gigantische schandaal van de Shoah in de loop van de jaren-60 heeft gezorgd voor een keerpunt. Maar net zoals het keerpunt van de Verlichting was ook dit niet radicaal genoeg om de kiem van de Jodenhaat te vernietigen. Wie zich openlijk bekent tot het antisemitisme van biologische aard bekent, manoeuvreert zichzelf tegen de achtergrond van de gaskamers van Treblinka in het sociale buitenspel. Wereldlijk gevormde Jodenhaters kunnen tegenwoordig echter een nieuw ventiel zoeken en hebben het gevonden: de alomtegenwoordige en zichzelf desondanks steeds als taboebreuk enscenerende “Israëlkritiek”.

Deze enscenering als taboebreuk vervult daarbij tegelijkertijd een dubbele functie: ten eerste past hij in de zelfwaarneming van veel niet-religieuze mensen, die zichzelf graag zien als non-conformistisch en origineel. In een samenleving, waarin bijna alle bolwerken van moraal werden afgebroken, is men dankbaar voor iedere kans tot een schandaal. Tegelijkertijd wordt daarmee iedere terechte onthulling van de ware motivatie achter deze “kritiek”- voor zover de tegenwoordig verbreide belastering deze naam verdient, die taalkundig oorspronkelijk veelmeer in de zin van “literatuurkritiek” moest worden gezien – bevestigt zij toch alleen maar het zogenaamde taboe.

Maar wat is er terechtgekomen van de religieuze Jodenvijandigheid? Heeft in ieder geval de kerk, die toch altijd voor het grootste deel veraf stond van de biologische rassenwaan (met uitzondering van grote delen van de evangelische kerken, die er zelfs toe overgingen op Hitler te dopen) nu een radicaal keerpunt gemaakt?

Het probleem bestaat nog steeds voor diegenen die in Christus geloven. In de zin van de tegenstrijdigheid kunnen het Jodendom en het christendom niet tegelijk waar zijn. Wie ja tegen Jezus zegt, zegt tegelijkertijd nee tegen het Jodendom en omgekeerd.

Zich in principe in beginsel bewust van de verantwoordelijkheid voor de eeuwenlange vervolging en tenslotte de Shoah (in kerkelijke kringen wordt er maar al te graag gekletst over wat de paus allemaal heeft gedaan en gedaan zou kunnen hebben om de joden te helpen – waarbij Hitler´s katholieke socialisatie volledig buiten beeld wordt gehouden) houden de meeste kerken zich tegenwoordig in. Hoogstens sluit men zich voorzichtig aan bij de zogenaamde “Israëlkritiek”. De weg van de openlijke aanval blijft echter gesloten voor de christenen.

Wat overblijft, herinnert aan de beroemde M. Goldfinger en zijn “kus des doods” in de gelijknamige James Bond film. In groten getale dartelen er radicale christenen rond onder de ondersteuners van Israël, die hun solidariteit aan het land betuigen – natuurlijk altijd met de bijgedachte, dat God´s straf de joden sowieso zal treffen en dat de rest van diegenen, die deze overleven, zich daarna zullen bekennen tot de ware God.

Monument in Babi Jar (Oekraïne), is de naam van een ravijn in Kiev waar in 1941 door de nazi’s meer dan 100.000 Joden werden vermoord (sommige bronnen vermelden 250.000 slachtoffers).

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat, Holocaust / Shoah

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Iran vs. Israel – No Fear

“Iran tegen Israël – Heb geen schrik, we lossen het zélf wel op, net zoals altijd”

Wanneer iedereen weet dat Iran een imminente werkelijke bedreiging vormt voor de wereld, waarom probeert dan niemand hen te stoppen? Wat zou een met atoomwapens uitgerust Iran betekenen voor de Verenigde Staten, Israël en de wereld?

Moet Israël wachten op de mogelijkheid dat de internationale gemeenschap uit zijn sloffen zal schieten en ons ter hulp snellen of moeten we onze eigen lot in handen nemen en onmiddellijk tot de actie overgaan? NOOIT OPNIEUW zal Israël zijn overleven laten afhangen van andere landen. Israël moet altijd zélf het welzijn en de toekomst van het Joodse volk beschermen.

Productie van deze video door The Land of Israel: http://thelandofisrael.com/

Met dank aan E.J. Bron voor de hint.

Gearchiveerd onder:Iran

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Michael Coren: Jordan is the Palestinian state

“Het enige wat in Jordanië niét Palestijns is, dat is koning Abdullah II“, zegt Michael Coren in een discussie met de Palestijnse Mudar Zahran. In de meeste landen die een belangrijke staat van dienst hebben in het schenden van de mensenrechten, zijn de kwetsbare minderheden de meest voorkomende typische slachtoffers. Dat is niet het geval in Jordanië waar de Palestijnse meerderheid gediscrimineerd wordt door de regerende Hasjemitische dynastie, bestuurd door een minderheid van Bedoeïenen.

Dat is alzo het geval sinds Jordanië Judea & Samaria en het antieke Jeruzalem (Oost-Jeruzalem) bezette tijdens de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog 1947-49, en die door Jordanië in april 1950 illegaal werden geannexeerd bij het Jordaanse koninkrijk. Annexatie die overigens nooit werd goedgekeurd door de Verenigde Naties. Enkel Groot-Brittannië en toenmalige vazalstaat Pakistan keurden de annexatie van door Jordanië bezette gebieden goed.

Judea & Samaria werden aldus door Jordanië omgedoopt als de westbank, de westelijke rivieroever van de Jordaan ten opzichte van hoofdstad Amman. Die benaming zal na de Zesdaagse Oorlog van 1967, wanneer  Israël de Jordaanse illegale bezetting ongedaan maakte, door het Westen worden overgenomen en wat eerst ‘westbank’ was veranderde later in het officiële ‘West Bank’.

Met dank aan mevrouw Carmela Ohev-Zion voor de hint.

Gearchiveerd onder:Jordaanse Optie

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 25 september 2007 in New York, verklaarde Iraans president Ahmadinejad: “Wij hebben geen homoseksuelen in Iran”. Dat klopt, de man had gelijk. Hij heeft ze nagenoeg allemaal laten vermoorden en ophangen, tenminste toch diegenen die hij heeft kunnen laten opsporen. Volgens mensenrechtenorganisaties zijn er in Iran sinds de ayatollahs in 1979 aan de macht kwamen, meer dan 4.000 homo’s en lesbiennes om het leven gebracht.

In Hamastan, de islamistische enclave Gaza in het zuiden van Israël en in de Palestijnse Autoriteit op de Westbank is het niet veel beter gesteld met de mensenrechten van vrouwen en holebi ‘s. Wat een verschil toch weer met Israël, de enige democratie in het Midden-Oosten! In Israël hebben holebi’s al sinds 1988 gelijke rechten. Sinds 1994 kunnen holebi’s legaal samenwonen en een samenlevingscontract afsluiten, sinds 1998 worden holebi-optochten [Gay Pride Parades] gehouden zowel in Tel Aviv als in Jeruzalem en sinds 2005 mogen holebikoppels kinderen adopteren. Homo’s vervullen ook hun legerdienst en kunnen zelfs zetelen als rechter. Echter, in de landen van het Midden-Oosten worden holebi ‘s zwaar vervolgd en zelfs vermoord.

Homoseksualiteit blijft in de Arabische wereld een zonde

door Gunther Malin

bron: http://www.stampmedia.be/

“Ik ben als homoseksueel geboren. Ik ben het altijd geweest. Maar in Algerije ben ik een zondaar”. Bouzoureenee Zahreddine herhaalt het meermaals tijdens ons gesprek. Hij werd geboren in Algerije, maar verblijft vandaag als politiek vluchteling in België. Homoseksualiteit is in de Arabische wereld nog altijd uit den boze. Een getuigenis over een problematiek die te vaak en te gemakkelijk onder tafel wordt geschoven.

Afbeelding rechts: In 2007 schreef The Guardian journalist Brian Whitaker het boek ‘Unspeakable Love, Gay and lesbian life in the Middle East’.

Zahreddine vertelt met een klein hartje over enkele Algerijnse vrienden die vermoord werden omwille van hun geaardheid. Homo zijn in Algerije, en bij uitbreiding in heel de Arabische wereld is gevaarlijk. De maatschappij maakt het er onmogelijk om een andere geaardheid dan heteroseksualiteit te beleven.

Religie speelt daarbij een belangrijke rol. Homoseksualiteit heet ‘onnatuurlijk’ te zijn. Hypocriet vindt Zahreddine. “In Jemen kan een man trouwen met een meisje van twaalf jaar. Is pedofilie dan niet onnatuurlijk?”

Doodstraf
“Ouders kijken niet naar wie hun zoon is, maar naar wat de buren over hem denken of zeggen”, zegt Zahreddine. De maatschappij is enorm belangrijk in de Arabische wereld en de druk bijgevolg groot, zowel op holebi’s zelf als op hun familie. Een homoseksuele man brengt zonde over zijn familie en dat wordt door de maatschappij afgestraft. “Wanneer je het aan je familie vertelt, komt het tot een breuk. Ofwel aanvaardt je vader het niet, ofwel aanvaardt je moeder niet”, zegt Zahreddine. De basis in de Arabische wereld is de gemeenschap en die bepaalt hoe je je kleedt en hoe je je gedraagt. “We leven niet voor onszelf, maar voor anderen.”

Homoseksualiteit is in Algerije bij wet verboden. Er staan celstraffen op tot drie jaar. In sommige andere landen in het Midden-Oosten gaat het nog verder: de doodstraf. Zahreddine hoopt dat internationale mensenrechtenorganisaties holebi’s meer zullen beschermen en hen zullen helpen het leven te leiden dat ze willen.

Zelfs wanneer Arabische jongeren in België geboren zijn, in een Arabisch gezin, blijft hun geaardheid vaak een probleem. “Holebi’s van vreemde origine die hier geboren zijn, worden nog vaak verstoten door hun familie. Ook de allochtone gemeenschap hier veroordeelt hun geaardheid”, zegt Zahredinne. Volgens hem worden Arabische homo’s ook vaker aangevallen dan Europese. “Europese holebi’s boeien allochtone aanvallers eigenlijk niet. Zij doen wat ze willen. Een Arabische homo is echter ‘iemand van ons’ en dat leidt tot meer agressie.”

Religie
De islam is zeker niet de enige religie die homoseksualiteit veroordeelt. De paus bijvoorbeeld trekt regelmatig van leer tegen holebi’s. Maar volgens Zahreddine is de impact binnen de islamitische gemeenschap groter. “Ze hebben een zeer sterke band met hun religie. Wanneer ze een zonde begaan, denken ze altijd ‘Wat zal God hiervan denken?’ of ‘God zal niet tevreden zijn’”. Veel homoseksuele Arabische jongeren denken voortdurend aan Gods oordeel en hebben het bijgevolg moeilijk om de eigen geaardheid te aanvaarden.

Voor Zahreddine lag het anders. “Ik was realistischer. Ik maakte me meer zorgen over mijn familie en over mijn ouders. Hen moest ik elke dag onder ogen komen, niet God.” Hij noemt zichzelf dan ook geen moslim. “Ik geloof enkel wat ik zie en wat ik aanraak.”

Vluchten
Veel holebi’s zien geen toekomst in hun vaderland en vluchten, maar velen blijven, al dan niet vrijwillig. “Ik heb vrienden die in Algerije zijn gebleven of die niet de kans hebben gekregen om het land te verlaten. Zij leven ondergedoken”, zegt Zahreddine. Wie vlucht, kan in België terecht als politiek vluchteling. Omdat hij het risico op vervolging liep omwille van zijn geaardheid, kreeg Zahreddine een verblijfsvergunning.

“Toen ik in België kwam studeren, zag ik hoe open de homowereld hier is. Hier word ik als homoseksueel aanvaard en gerespecteerd.” Maar Zahreddine hoopt vooral op een betere toekomst voor holebi’s in de Arabische wereld: “Het is echt moeilijk om je familie en vrienden achter te laten omwille van je seksuele oriëntatie.”

Gelukkig komen er ook positieve signalen uit de Arabische wereld. “Er zijn verenigingen die vechten voor ons en steeds meer homo’s accepteren zichzelf.” Hij roept landen zoals België, waar homorechten al bestaan, op de verenigingen in de Arabische wereld te steunen. “Ze moeten niet naar ons land komen om ons te zeggen wat we moeten doen, maar ze kunnen ons raad geven en ons steunen in onze strijd tegen homofobie”, aldus Zahreddine.

Voor zichzelf hoopt hij op een mooie toekomst. “Iemand ontmoeten en een gezin bouwen, dat is de droom van iedereen. Het zal moeilijk zijn, maar niets is onmogelijk”.

Gearchiveerd onder:België, Holebi

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

“Geef de vrede een kans“

San Remo, 25 april 1920

In deze 15 minuten documentaire wordt een nieuw perspectief op vrede aangeboden tussen Israëliërs en Palestijnen gebaseerd op de ontdekking van de notulen van de vredesconferentie van San Remo van april 1920. Aan het woord komen internationale experten zoals Howard Grief, Jacques Gauthier en Dore Gold. Dit lang verborgen document verklaart de wettige rechten van de Joden alsmede van de Palestijnen. Door terug aan de onderhandelingstafel te keren, met respect voor de historische feiten en internationale wetten, wil deze film ons laten geloven dat er werkelijk vrede kan bestaan tussen Israël en de Palestijnen. De videoclip is een productie van Give Peace A Chance http://givepeaceachance.info/

Dikwijls wordt verwezen naar Resolutie 181, het Verdelingsplan dat het Britse Mandaat Palestina zou verdelen tussen Joden en Arabieren. Die Resolutie werd bij meerderheid goedgekeurd door de Verenigde Naties. Maar, los van het feit dat de Arabieren deze Resolutie verwierpen en prompt een vernietigingsoorlog begonnen tegen het Joodse volk, is er in feite juridisch niet veel te zeggen voor Resolutie 181, die resolutie was niet eens bindend.

Maar wèl bindend is het akkoord dat 51 landen ondertekenden op de Conferentie van 25 april 1920 in San Remo. Waarin de facto de historische rechten van het Joodse volk op het land van Israël internationaal werden erkend. In het licht van de nakende onafhankelijkheidsverklaring van een Palestijnse staat die zich juridisch gesproken op het grondgebied van een andere staat [Israël] wil vestigen, is volgens de internationale wetten deze oprichting van de Palestijnse staat  volkomen illegaal.

Meer weten over de San Remo Conferentie, in de aparte rubriek op deze blog klikken op: http://brabosh.com/category/san-remo-1920/

Gearchiveerd onder:San Remo 1920

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Jericho staat in de wereld bekend als de stad waar de Bijbel verhaalt hoe de muren naar beneden kwamen: “Toen de ramshoornen schalden, juichte het volk en daarop stortte de de stadsmuur in. De Israëlieten stroomden van alle kanten de stad binnen en namen haar in” [Jozua 6:20].

In de jaren 1950 deed Kathleen M. Kenyon onderzoek in Jericho. Zij kwam tot de conclusie dat het verhaal in het boek van Jozua en zijn Muren van Jericho een mythe waren. De in de 13e eeuw v. C. onder aanvoering van Jozua hier binnendringende Israëlieten vonden een bijna verlaten stadje met vervallen versterkingswerken. Noch bazuingeschal noch krijgsgeschreeuw was nodig om de muren van’ de machtige koningsstad’ te doen instorten, zoals het boek Jozua vermeldt. 

In de tijd dat de Israëlieten de stad aanvielen bestond er niet eens een stad en zeker geen versterkte muren. Er is tot op heden geen enkel archeologisch bewijs gevonden in Jericho dat het verhaal van de Bijbel bevestigt. De muren die werden gevonden dateren uit de late bronstijd en houden geen enkel verband met de komst van de Israëlieten. De conclusies van Kathleen M. Kenyon deden de grondvesten van [vooral de religieuze] wereld daveren en rommelden met zoveel kabaal dat wellicht luider heeft geklonken dan het in elkaar storten van Jericho’s muren zelf, tenminste… als die al ooit bestaan zouden hebben.

De controversie duurt voort tot op vandaag. Het volgende nuchter essay is van de hand van de Duitse historicus Erhard Gorys (1926-2004) en dateert alweer uit 1984. Zijn essay houdt het midden tussen archeologie en Bijbelse verhalen, tussen wat we willen geloven en wat artefacten die ter plaatse werden gevonden ons feitelijk vertellen. Het is zeer zeker de moeite waarde om te lezen.

Jericho, de oudste stad op de aarde

door Erhard Gorys

Bron: Das Heilige Land. Historische und religiöse Stätten von Judentum, Christentum und Islam in dem 10.000 Jahre alten Kulturland zwischen Mittelmeer, Rotem Meer und Jordan; Du Mont Buchverlag, Köln; 1984 – Nederlandse editie: Uitgeverij Cantecleer 1989

Jericho (Arabisch: Er-Riha) is voor zover nu bekend de oudste stad van de aarde, en volgens de bijbel de eerste stad die de Israëlieten in het beloofde land veroverden. Eigenlijk zijn er drie steden van die naam geweest in verschillende periodes, elk ongeveer 2 km van elkaar verwijderd. Oorspronkelijk was er de stad op de Tel Jericho (Tell es-Soeltan), vervolgens de hellenistisch-Romeinse stad van Herodes de Grote bij de Toeloei Aboe el-Alajik en ten slotte ten zuidwesten daarvan bij de Wadi el-Kelt de stad van de kruisvaarders, tevens het huidige Arabische Er-Riha. Daarbij komt nog de uitgestrekte wijk Akabat Jahr ten zuiden daarvan, die na 1967 is ontstaan uit een Palestijns vluchtelingenkamp.

Ook enkele plaatsen in de omgeving zijn een bezoek meer dan waard, vooral het sprookjesachtige winterpaleis van de Omajjaden in Khirbet el-Maljir, de synagoge van Na’aran, de Berg der Verzoeking en de plaats waar Jezus werd gedoopt, tegenwoordig verboden terrein. De herkomst van de naam Jericho is nog niet bevredigend verklaard. Meestal neemt men aan dat er verband bestaat met jareach (= maan) en dat de stad is genoemd naar de oudsemitische beschermende maangod.

De vroegste sporen van bewoning gaan terug tot ongeveer 10.000 v.C. In die tijd moet bij de waterrijke bron Ain es-Soeltan een volk hebben gewoond dat de eerste voorzichtige pogingen ondernam om de grond te bewerken. Ten noorden van Tell es-Soeltan vond men sporen van een rechthoekig gebouw van 6,5 x 3,5 meter. De muren waren uit ruwe steenblokken opgetrokken en de fundamenten waren van leem en ongeveer 30 cm breed. Twee 75 cm hoge doorboorde rotsblokken speelden misschien een rol bij de eredienst.

Ergens tussen 7000 en 6800 v. C. moet Jericho al een echte stad zijn geweest, de eerste die we kennen, met stenen muren, minstens één toren en een verdedigingsgracht. Er kunnen ongeveer 3000 mensen hebben gewoond. De welstand waarop de aanleg van deze versterkingen wijst, was hoofdzakelijk te danken aan de bron Ain es-Soeltan, die een uitgestrekte oase, waar zelfs palmen konden gedijen, bevloeide. Misschien heeft ook de ontginning van het in de Dode Zee overvloedig aanwezige zout, zwavel en aardpek tot de welvaart bijgedragen.

Volgens Kathleen M. Kenyon, die in Jericho uitvoerige opgravingen heeft verricht (1952-1958), is het zeer merkwaardig dat zich hier lang voor de bouw van de piramiden “een gedifferentieerde leefgemeenschap met een goed functionerende organisatie heeft ontwikkeld”. In de oudste stedelijke cultuurperiode zijn duidelijk twee lagen te onderscheiden. De oudste (7000-6800 v. C.) heeft huizen met een rond grondvlak, de jongere laag (einde zevende millennium v. C. bevat huizen met een vierkant grondvlak. Deze bestonden vaak ook uit meerdere vertrekken die om een hof waren gegroepeerd. De wanden en vloeren waren bijzonder goed afgewerkt en geverfd in rode en gele tinten. Beeldjes in klei, die werden gevonden in een groot langwerpig gebouw met halfronde nissen, wijzen op de verering van een vruchtbaarheidsgodin. Zeer verrassend was in 1953 de vondst van mensenschedels zonder onderkaak en voorzien van gezichtsmaskers in klei. Misschien staan ze in verband met de voorouderverering. Rond 5500 v. C. schijnen de inwoners om ons onbekende redenen de stad te hebben verlaten.

Tussen 5000 en 2000 v. C. werd de stad herhaaldelijk weer bewoond, verwoest, opnieuw versterkt en weer verlaten. Daardoor is het zeer moeilijk de historische ontwikkeling nauwkeurig vast te stellen. Rond 1900 v.c. verschenen de Kanaänieten in Jericho. De stad werd tot ongeveer 4 ha uitgebreid en door een zware wal omgeven. De glooiing was bekleed met mortel en stenen, zodat hij beter bestand was tegen de nieuwe belegeringstechnieken (stormram). Dit was namelijk de tijd waarin de Hyksos het Midden-Oosten onveilig maakten.

Ondanks de versterkingen slaagde farao Ahmosis er in 1550 v. C. toch in de stad te veroveren en in de as te leggen. Bijna twee eeuwen lagen hier ruïnes, tot na 1400 v.c. een nieuwe stad ontstond, die echter rond 1325 v. C. alweer werd verlaten. De in de 13e eeuw v. C. onder aanvoering van Jozua hier binnendringende Israëlieten vonden een bijna verlaten stadje met vervallen versterkingswerken. Noch bazuingeschal noch krijgsgeschreeuw was nodig om de muren van’ de machtige koningsstad’ te doen instorten, zoals het boek Jozua [6: 20] vermeldt. Het hele grondgebied werd vervloekt en inderdaad bleven de ruïnes lange tijd onbewoond. Het gebied was toegewezen aan de stam Benjamin en pas in de ge eeuw v. C. bouwde een zekere Hiël, vermoedelijk een hoge beambte van koning Achab van Israël, de stad weer op. [1 Kon. 16:34] Archeologen vonden weliswaar geen sporen van stadsmuren uit de tijd van Achab, maar wel enige resten van gebouwen. In deze tijd kwam de profeet Elia met zijn leerling Elisa naar de stad [2 Kon. 2:4]. Onze kennis van Jericho in de 7e eeuw v.c. beperkt zich tot vondsten van scherven van aardewerk.

In 578 v.c. veroverden de troepen van Neboekadnessar Jeruzalem. Sedekia, de laatste koning van Juda, vluchtte naar Jericho, maar de Babyloniërs namen hem gevangen ‘in de vlakte van Jericho’ [2 Kon. 25:1]. Zij staken hem de ogen uit en voerden hem samen met de joodse elite naar Babylon in ballingschap. Nadat de Perzen het Nieuw-Babylonische rijk hadden vernietigd, keerden in 538 v. C. 345 joden met hun gezinnen naar Jericho terug. [Ezra 2:34]

In 161 v. C. versterkte Bacchides, generaal van de Seleucidenvorst Demetrius I, het nieuwe Jericho. [1 Mak. 6:50] Enkele jaren later veroverden de Makkabeeën de stad. Twee bastions, de ‘torens Threx en Taurus’ , bewaakten de toegang tot de Wadi el-Kelt, waardoor de weg naar Jericho liep. Toen de Romeinen in 63 v.c. Palestina onderwierpen en de cohorten van Trajanus, een generaal van Pompejus, naar Jericho marcheerden, vluchtten de inwoners naar de nabijgelegen bergen. Trajanus vestigde zich zonder slag of stoot in de verlaten stad. Marcus Antonius gaf het rijke Jericho met inbegrip van de oase cadeau aan zijn geliefde Cleopatra, die de stad aan Herodes de Grote verpachtte.

Na haar zelfmoord in 30 v. C. gaf Octavianus de stad aan Herodes in volle eigendom. Deze breidde haar uit tot een luxeus kuurcentrum met enorme parken, kunstmatige vijvers, een amfitheater en een hippodroom. Aan weerszijden van de Wadi el-Kelt liet hij een prachtig winterpaleis bouwen, waar hij bij voorkeur verbleef. Daar is hij in 4 v. C. ook gestorven. Tijdens zijn laatste uren wachtten in het hippodroom 15.000 gevangengenomen joden op hun doodvonnis, maar na Herodes’ dood liet zijn zuster hen vrij. Na de bijzetting van de koning in het Herodeion bij Betlehem liet een van zijn slaven zich tot koning van Jericho uitroepen. Toen Herodes’ zoon Archelaüs daarop de stad aanviel, stak de slaaf het paleis in brand en kwam in de vlammen om. Archelaüs bouwde alles weer op, breidde de stad in oostelijke richting uit en legde een uitgestrekt bevloeiingssysteem voor de reusachtige plantages aan.

De Griekse geograaf Strabo (63 v.C.-20 n.C.] heeft de vlakte langs de Wadi el-Kelt gezien en beschreven in zijn Geographica [XVI, 2:40]. De vlakte stond ‘vol woningen en vruchtbomen’. Hij was verrukt van het ‘unieke palmwoud, dat een oppervlakte had van 100 stadiën’ en van de ‘balsemtuin, die het ook als geneesmiddel belangrijke balsemhars leverde’. Ook Jezus heeft in Jericho sporen achtergelaten. Hier bekeerde hij de belastingpachter Zacheüs [Luc. 19:2] en genas hij de blinde Bartimeüs [Mar. 10:46]. Tegen het einde van de Eerste Joodse Oorlog in 70 n. C. werd de stad door de Romeinse troepen verwoest en verloor ze alle betekenis. De overlevenden bouwden echter in de loop der tijd een nieuwe wijk, die zich geleidelijk stroomafwaarts uitbreidde tot het¬ huidige Eriha. In de Byzantijnse tijd was de stad zetel van een bisschop. Tot nu toe heeft men zes kerken en een synagoge kunnen lokaliseren.

In 614 richtten de Perzen verwoestingen aan. In 627 vestigde zich hier een groot aantal joden, die door Mohammed uit Arabië waren verdreven. In 638 overstroomden de troepen van kalief Omar het land. Ze bouwden een fort bij de Wadi el-Kelt. Tijdens de regering van de Omajjaden was Jericho hoofdstad van een provincie en leefde het hoofdzakelijk van de handel in indigo en suiker. Ook de kruisvaarders hadden hier suikermolens, totdat Saladin in 1187 de stad veroverde. Onder de Mamelukken en de Osmanen raakte Jericho in verval en in 1871 werd het door een brand geheel verwoest. Twee jaar later wilde de Turkse regering het gebied bij de Toeloei Aboe el-Alajik bij opbod verkopen. Joden uit Jeruzalem deden het hoogste bod, maar het land werd hun niet toegewezen, omdat de regering hier geen joodse kolonie wilde.

In de jaren twintig van deze eeuw verdeelde de Engelse mandaatregering het gebied onder de Arabieren, die het meteen aan joden verkochten. De Arabische opstand in 1936 dwong hen echter de wijk te nemen. Na de aanleg van de autoweg Jeruzalem- Jericho kwam de stad weer tot bloei. Rijke Arabieren bouwden in de klimatologisch gunstig gelegen oasestad luxueuze villa’s, waarin ze de winter doorbrachten. Toen Jericho in 1948 bij Jordanië kwam, vestigden zich daar talrijke islamitische vluchtelingen uit de nieuwe staat Israël. De armere gezinnen werden in kampen ondergebracht. In 1964 telde de stad 13.000 inwoners, terwijl 57.000 mensen in de kampen in de omgeving leefden. Na de bezetting van de westelijke Jordaanoever door de Israëli’s in 1967 liep het aantal inwoners tot 7000 terug.

Jericho in onze tijd, een Arabisch stadje Er-Riha genoemd, wordt sinds 1995 bestuurd door de Palestijnse Autoriteit. Tegenwoordig leven er ongeveer 20.000 Arabieren in groter Jericho. Rechts toont een graffiti de afbeelding van Yasser Arafat. De stad werd in de 12.000 jaar oude geschiedenis zo dikwijls en telkens ook zo grondig verwoest, dat van de antieke geschiedenis van de stad nog amper sporen van te vinden zijn. De weinige resten van gebouwen uit de Byzantijnse tijd en de periode van de Mammelukken zijn een bezoek niet waard.

Tot de resten van de Oude Synagoge uit de late 6de eeuw of begin 7de eeuw n.C. uit de Byzantijnse periode die in 1936 werd ontdekt (tegenwoordig beschermd als de Shalom Al Yisrael Synagoge), behoort een mozaïekvloer met de voorstelling van een thoraschrijn en een zevenarmige kandelaar met de sjofar (ramshoorn) en een feestelijke loelav. De Hebreeuwse inscriptie daaronder luidt: “Shalom al Yisrael” [Vrede zij met Israël].

In 1995 als uitvloeisel van de Oslo Akkoorden, werd het lot van deze belangrijke Joodse archeologische site in de handen gelegd van de Palestijnse Autoriteit. Een grote flater zoals later bleek. In de nacht van 12 oktober 2000, aan het begin van de Tweede Intifada (ook Al Aksa Intifada genoemd) werd de synagoge door boze Palestijnen aangevallen, die het grootste deel van het gebouwencomplex vernielden en verbrandden, inclusief boeken en relieken. Ook de oude mozaïek werd beschadigd. Een en ander gebeurde kennelijk in een zoveelste poging om elk spoor van Joodse origine te wissen net zoals dat ook op de Tempelberg gebeurde.

Het IDF staat sinds 2005 met mondjesmaat bezoeken toe aan de site. Op 25 februari 2009 inspecteerde een belangrijke delegatie van rabbijnen en militairen, begeleid door een patrouille van Israëlische en Palestijnse soldaten, voor het eerst de site. Als gevolg van dat bezoek heeft de Palestijnse Autoriteit de 1500 jaar oude site opgeruimd en herschilderd. [bron]

Gearchiveerd onder:Cultuur

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Antisemitische stereotypen / Holocaust-ontkenning (islam)

door Tartuffel

bron: http://mijn-kijk-op.infonu.nl/

Antisemitische stereotypen / Holocaust-ontkenning (islam) – In een redactioneel artikel van The Palestine Times met als titel ‘Joods antisemitisme tegen de islam is een groot probleem’ (ja, u leest het goed: Joods antisemitisme), wordt beweerd dat zionisten van over de hele wereld moslims demoniseren met als doel “de door de zionisten gecontroleerde Amerikaanse regering te bewegen om islamitische landen binnen te vallen en miljoenen onschuldige mensen te vermoorden”.

Slachtofferschap en complottheorieën
Volgens het stuk doen de zionistische Joden precies hetzelfde als hun nazimentoren in de jaren ’30 van de vorige eeuw hebben gedaan, alleen zijn nu de Arabieren en de moslims het doelwit.

Antisemitische cartoon. In werkelijkheid spreken de Joden tegen de hele wereld, die doofstom blijft, enkel een deel van de VS luistert…

In het Midden-Oosten en onder sommige moslims in het Westen circuleren veel complottheorieën, waarin vooral de Joden en de Amerikanen (of het Westen) een negatieve rol in spelen. Het is dagelijkse kost in de Arabische wereld. Dikwijls wordt Amerika als marionet van Israël voorgesteld.

Ook worden zaken vaak omgedraaid, vooral als het de Palestijnen betreft: de Palestijnen zijn de Joden van tijdens de Tweede-Wereldoorlog (weerloze, onschuldige slachtoffers) en de Joden zijn de nazi’s van nu (brute beulen die uit zijn op de vernietiging van de Palestijnen). Maar de paranoïde logica van het redactioneel commentaar had ik nog niet gehoord: alle moslims zijn het doelwit van de zionisten.

Het past in een slachtoffercultuur waarbij niet de hand in eigen boezem wordt gestoken, maar alle tegenslagen, fouten en mislukkingen worden geëxternaliseerd en worden toegeschreven aan een externe partij. Het eigen aandeel wordt niet (h)erkend en er volgt geen kritische evaluatie van het eigen handelen.

Het slachtofferschap wordt onderbouwd met de zionistische samenzwering die Amerika aanzet tot volkerenmoord. Het verschilt niet veel van de retoriek van de nazi propaganda film Der Ewige Jude.

Citaat:

“Elke propaganda moet populair zijn en haar intellectueel peil afstemmen op het begripsvermogen van de minst begaafden onder diegenen tot wie ze zich richt. Daarom moet het peil ervan, zuiver intellectueel gezien, des te lager gehouden worden naarmate de te bereiken massa groter is.” (Adolf Hitler)

Holocaustontkenning
Over het artikel kan ik één positief punt opnoemen. De holocaust wordt in ieder geval niet ontkend, zoals alom gebeurd in de Palestijnse en Arabische media. Op 2 juli 1998 schreef Al-Jarwan, een redacteur van Al-Hayat Al-Jadida, de officiële spreekbuis van de Palestijnse Autoriteit, het volgende:

“De Waarheid is dat de vervolging van de Joden in de Tweede Wereldoorlog een sprookje is dat de Joden zelf hebben verzonnen. De Joden spreken helemaal ten onrechte over de genocide die op hen zou zijn gepleegd. Ze weten hun leugenachtige verzinsel goed uit te buiten, want de mensen kregen geweldig veel medelijden met hen…”.(1)

Antisemitische mythen
Andere antisemitische mythen worden in het stuk wel tentoongespreid. Amerika als machteloze marionet van de zionisten en de Joden die net als de nazi’s een genocide plegen op de Palestijnen en bovendien een bedreiging vormen voor het gehele Midden-Oosten. Dr. Hans Jansen zei in een toespraak dat sinds de opkomst van de zionistische beweging en vooral sinds de oprichting van de staat Israël, het beeld van de jood in de islamitische wereld een radicale verandering heeft ondergaan. Het stereotype beeld van de jood als machteloze intrigant is allengs veranderd in de Jood die achter de schermen van de wereldpolitiek aan de touwtjes trekt en betrokken is bij samenzweringen tegen de gehele mensheid, en tegen de islamitische landen in het bijzonder.(2)

Arabieren in de oven
Het editorial stelt dat het in Israël ‘op de muren staat geschreven’: “Arabieren in de oven! We zullen hen een nog grotere holocaust bezorgen! Spaar hun kinderen niet…” Maar ook in Noord-Amerika, delen van Europa en Australië, is de boodschap overduidelijk: “Dood de moslims, dood de Arabieren, dood de ‘terroristen,’ [aanhalingstekens van de auteur(s) van het artikel] de moslims komen eraan…”. Deze bizarre, bijkans hysterische beweringen worden niet ondersteund met feiten, de lezer moet maar geloven dat het zo is. Ook wordt er met droge ogen beweerd dat de anti-joodse propaganda in Nazi-Duitsland voorafgaande aan de Tweede Wereldoorlog, veel gelijkenissen vertoont met de anti-islamitische beschuldigingen in de zionistische media.

Democratisch recht kritiek te uiten tegen de (radicale) islam
Vervolgens wordt de bekende Amerikaanse politiek commentator Daniel Pipes geciteerd die gesproken zou hebben van “een massale immigratie van bruingekleurde mensen die raar eten bereiden … en hun exotische gewoontes en attitudes meebrengen.” Op zijn website zegt hij over deze zin die hij op 19 november1990 schreef in een artikel The Muslims are Coming! The Muslims are Coming! In ‘National Review’, dat deze zin behoorlijk wat aandacht heeft getrokken op het internet, maar dat deze zienswijze de gedachten van West-Europese mensen karakteriseert en niet die van hemzelf. Hij geeft wel toe dat het verstandiger wat geweest als hij destijds deze opmerkingen tussen aanhalingstekens had geplaatst.(3)

Ook wordt David Horowitz, een Amerikaans neoconservatieve schrijver en activist, die vorig jaar de Islamo-fascism awareness week op Amerikaanse campussen organiseerde, er met de haren bijgehaald. Deze ‘week van bewustwording van het islamitisch-facisme’ was vooral een protest tegen de censuur in Amerika die volgens Horowitz vooral wordt voortgebracht door progressief links. Iedereen die islamitisch radicalisme associeert met de terroristische campagne die gevoerd wordt tegen Amerika, Europa,Israël en niet-radicale moslims, wordt automatisch neergezet als islamofoob, aldus Horowitz.(4)

Je kan hier van alles van vinden, maar de boodschap ‘dood aan de moslims’ is bij beide heren geenszins te horen. Ze waarschuwen tegen de radicale islam, maar ze roepen niet op om moslims een kopje kleiner te maken. Ook roepen ze niet op tot haat. Ze maken gebruik van hun democratisch recht om kritiek te uiten op de (radicale) islam.

Retorische truc
Eerlijk is eerlijk, in het redactioneel artikel staat dat het om veel meer gaat dan wat Pipes en Horowitz beweren. Het gaat om “een opzettelijk en goed georganiseerde poging om een kolossale clash te veroorzaken tussen het Westen en de islam, waarbij miljoenen mensen, voornamelijk moslims, zullen omkomen”. Wauw, wat een aantijging! Ter onderbouwing wordt de Israëlische ambassadeur in Italië erbij gehaald die gewaarschuwd zou hebben voor de islamisering van Europa en hij zou de paus geadviseerd hebben een ononderhandelbaar standpunt in te nemen tegen de immigratie van moslims naar Europa. Het editorial zegt daarna doodleuk dat het niet moeilijk is voor te stellen dat de ambassadeur tussen de regels door het advies aan Europa geeft om “de moslims in een getto te plaatsen, hen tot assimilatie te dwingen [ofschoon in een getto plaatsen en assimileren een contradictie is!], hen te dwingen het christendom te omarmen (bij voorkeur het christelijk zionisme), hen geen gelijke rechten te geven, hen te behandelen zoals ze de Palestijnen behandelen [er dus vanzelfsprekend van uitgaande dat deze behandeling slecht moet zijn] en ze te verdrinken in de open zee”. De ambassadeur worden giftige en genocidale woorden in de mond gelegd nadat hij zich kritisch had uitgelaten over het proces van islamisering in Europa. Van zo’n retorische truc – hij zegt wel ‘A’, maar hij bedoelt daarmee eigenlijk ‘B’, om hem vervolgens deze opvatting aan te wrijven –,lusten de honden geen brood van.

Antisemitische stereotypen
Het stuk zegt dat dergelijke woorden (die de ambassadeur dus in de mond gelegd zijn!) afkomstig zijn van een representant van een volk dat gedurende vele eeuwen het slachtoffer was van antisemitisme en nu zelf pogroms, de inquisitie en zelfs een holocaust voor moslims propageren. En waarom dan wel? De reden daarvoor is volgens het redactioneel commentaar dat deze moslims zich verweren tegen de genocidale etnische zuiveringen van christenen en moslims door Israël. Je verzint het niet. De joden worden afgeschilderd als de belichaming van het kwaad die aansturen op de vernietiging van de moslims. Oude antisemitische stereotypen – een erfenis van de christelijke jodenhaat – vliegen je in dit stuk om de oren. Het klassieke vijandbeeld van de joden in het Midden-Oosten is springlevend!

Emanciperende dhimmies
Waar komt deze antisemitische razernij vandaan? Joden waren eeuwenlang niet meer dan tweederangs burgers (dhimmies) die door de moslims getolereerd werden als ze een speciale hoofdelijke belasting betaalden (de jizya) en de suprematie van de moslims erkenden. In ruil daarvoor kregen ze een bepaalde mate van godsdienstvrijheid en genoten ze tot op zekere hoogte persoonlijke bescherming en bescherming van have en goed. Wel waren ze onderworpen aan allerlei beperkingen, ook op juridisch gebied.

Nu doen zich twee moeilijkheden voor. Ten eerste hebben de joden, een volk van dhimmies, zich niet langer onderworpen aan de Islamitische autoriteit, maar zijn ze er nota bene in geslaagd een soevereine staat op te richten in het Arabisch-islamitische hartland. Dat is een verschrikkelijke krenking voor moslim en een belediging van hun geloof. Bovendien is het wel duidelijk dat de joden (Israël) alsook de christenen (het Westen) in technologisch, economisch en militair opzicht superieur is aan de islamitische landen. Ook dat is een belediging van de islam, die behoort te triomferen en superieur is aan alle andere godsdiensten. De superioriteit van Israël (dat gezien wordt als arrogantie) alsook het bestaan ervan (dat gezien wordt als landroof), is een pijnlijke, krenkende situatie voor vele moslims in het Midden-Oosten. Het is een provocatie die koste wat het kost ongedaan moet worden gemaakt. Joden behoren volgen de koran te leven in vernedering en ellende. De oude situatie moet worden hersteld. Israël moet ontmanteld worden en de joden moeten weer teruggebracht worden in hun vroegere onderworpen status.

Religieus-ideologische bril
Het artikel sluit af met de zinsnede: “De goede mensen moeten wakker worden, zich uitspreken en actief het kwaad bestrijden. Want alles wat nodig is om het kwaad te laten zegevieren, is dat goede mensen niets doen.” Zo is het maar net. Het probleem is alleen dat de opsteller van het stuk – en hij is niet de enige – een geperverteerd idee heeft van wat goed en kwaad is. Het kwaad is niet Israël en de (zionistische) joden, maar de religieus-ideologische bril waarmee Israël en de joden worden beoordeeld en het virulent antisemitisme wat daaruit voortkomt.

Gearchiveerd onder:Antisemitisme / Jodenhaat

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Geplaatst via ip adres: 217.120.15.87

Geplaatst via ip adres: 78.27.35.1

Geplaatst via ip adres: 84.80.168.192

Geplaatst via ip adres: 217.120.15.87

Geplaatst via ip adres: 78.27.35.1

Geplaatst via ip adres: 84.82.220.128

Geplaatst via ip adres: 94.214.172.5

De International Solidarity Movement (ISM) zendt jonge mensen van over de hele wereld uit naar de Palestijnse oefenterreinen op de West Bank en in Gaza om er te leren van de terroristen en de smaak van het terrorisme vast te krijgen. Hiermee toont de ISM zijn ware gelaat. Het is duidelijk dat de leiders van de ISM het terrorisme steunen en een vijand is in de voortdurende oorlog tegen de terreur.  President Bush zei ooit: “Als je hen steunt wilt dat zeggen dat je bij hen hoort”.

De International Solidarity Movement werd door Palestijnen opgericht in augustus 2001 nadat Yasser Arafat was weggelopen van de vredesbesprekingen in Oslo en de Tweede Intifada (Stenenoorlog) opzette. De ISM beweert dat zij geen steun of fondsen verkrijgen van eender welke staat, regering of vereniging. Echter zowel in 2006 en 2007 werd door het A.J. Muste Institute, de fiscale sponsor van de ISM bijna 56.000 dollar overgemaakt op de bankrekening van de ISM. Ook de organisatie Middle East Children’s Alliance (MECA) dient in de Verenigde Staten als dekmantel om fondsen te werven voor de ISM.

Adam Shapiro en Huwaida Arraf

Op zijn website beschrijft de ISM zichzelf als “een door Palestijnen geleide beweging die zich gewijd heeft om zich te verzetten tegen de Israëlische bezetting van Palestijnse grond via het gebruik van niet-gewelddadige, directe actie methodes en principes“.

Echter, in werkelijkheid blijkt de (ISM) een organisatie te zijn van vrijwilligers wiens doel het is om de Israëlische strijdkrachten te verhinderen om hun eigen burgerbevolking te beschermen tegen terreuraanslagen. Het moedigt zijn vrijwilligers aan tot het ondernemen van ‘directe actie’ die hen dikwijls blootstelt aan het gevaar en in rechtstreekse confrontaties met het IDF (Israeli Defense Forces).

In een artikel uit 2002 schrijven de mede-oprichters van de ISM Adam Shapiro en Huwaida Arraf: “Het Palestijnse verzet moet een variëteit aan karakteristieken inzetten, zowel niet-gewelddadig als gewelddadig… Jawel, mensen worden gedood en gewond,” maar deze doden “zijn niet minder achtenswaardig dan het uitvoeren van een zelfmoord operatie. En wij zijn er zeker van dat wanneer deze mensen worden gedood tijdens dergelijke actie, zij beschouwd zullen worden als martelaar van Allah.”

De ISM is dezelfde organisatie waar de Italiaanse activist Vittorio Arrigoni en vermeende pacifist, tot aan zijn dood in Gaza het boegbeeld van was en waar ook de Vlaamse Inge Neefs uit Leuven op de loonlijst prijkt. Vittorio werd op 15 april 2011 geliquideerd door radicale salafistische islamisten uit Gaza.

Vrijwilligers zoals Inge Neefs worden naar Pal-Arabische overwegend Gaza, uitgezonden gebieden om er ter plaatse het protest te organiseren en te leiden tegen de Israëlische anti-terreurcellen en heeft ook de organisatie van de Freedom Flotilla’s op zich heeft genomen. Zo nam Inge Neefs samen met ISM activiste Griet De Knopper deel aan het beruchte Free Gaza Flotilla van 31 mei 2010 waarbij negen vermeende ‘vredesactivisten’ de dood vonden.

Inge Neefs moet in Gaza voor rekening van ISM de schijn van humanitaire hulp ophouden

Op deze video geeft Inge eind december 2010 een interview weg aan de openbare omroep VRT/Canvas waar ze samen met Vlaanderens best betaalde Israëlbasher VRT-journalist Rudi Vranckx de markt in Gaza afschuimt. Op 26 november 2011 voerde Inge Neefs een boycot-Israël aan voor het Gents Actieplatform Palestina (GAPP) aan de ingang van de Colruyt te Gent. Sinds enkele maanden zit ze terug in Gaza. Ik heb nog geen plaatje gevonden van haar met een kalasjnikov AK 47, maar dat komt nog wel.

In deze videoclip, genomen tijdens een voordracht aan de Rutgers Universiteit in 2010, legt Adam Shapiro, medestichter van de ISM en de Free Gaza Movement, ten overstaan van eigen publiek uit dat de tactiek met de Free Gaza Flotilla ‘s deel uitmaakt van een grotere oorlog waarvan het doel is Israël in het algemeen te ondermijnen en legt uit hoe hij het conflict van ‘Israel versus de Palestijnse Arabieren‘ wil veranderen in ‘Israël versus de wereld‘ en het conflict aldus wil internationaliseren.

Huwaida Arraf en de andere ISM vrijwilligster Greta Berlin waren de organisatoren en woordvoerders van dat ‘Free Gaza Flotilla’ dat op gewelddadige wijze trachtte de legale zeeblokkade door Israël van de Gazastrook te doorbreken om zodoende de aanvoer via de zee van wapens aan de terreurorganisaties weer mogelijk te maken. Greta Berlin schaamde zich niet om de Holocaust te misbruiken voor haar perfide doelstellingen toen ze zei: “Al 60 jaren wachten de Palestijnen op gerechtigheid. Hoe veel langer nog moeten zij de prijs betalen voor wat Europa de Joden heeft aangedaan?“

De ISM gooit onnodig de levens van haar vele buitenlandse vrijwilligers in de weegschaal zoals dat van de Amerikaanse activiste Rachel Corrie en de Britse onderdaan Tom Hurndall. Beiden werden gedood terwijl ze deelnamen aan ISM activiteiten. Tom Hurndall liep op 11 april 2003 in de Gazastrook tegen een kogel aan van het IDF en overleed later aan de gevolgen. Zo raakte in maart 2009 de Amerikaan Tristan Anderson uit California zwaar gewond tijdens gewelddadige protesten aan de veiligheidsmuur in Ni’lin.

Maar ISM vrijwilligers leveren ook daadwerkelijk hand- en spandiensten aan de terroristen. Zo hielpen zij in 2002 in Bethlehem terroristen onderduiken in de H. Geboortekerk. Ook bij de aanslag in 2003 op de Mike’s Place Bar in Tel Aviv, uitgevoerd door terroristen afkomstig uit Groot-Brittannië, waren ISM vrijwilligers in betrokken. Bij die aanslag werden drie mensen vermoord.

Een officieel Israëlisch rapport toonde aan hoe terroristen hun sporen maskeren “door banden te onderhouden met buitenlandse linkse activisten en leden van de International Solidarity Movement (ISM).” Volgens dat rapport “Namen ISM leden actief deel aan illegale en gewelddadige acties tegen IDF-soldaten. Af en toe gebeurt het dat hun activiteiten gebeuren onder de auspiciën van Palestijnse terreurorganisaties“.

In maart 2003 werd een belangrijke terrorist van de Islamitische Jihad, Shadi Sukiya, gearresteerd terwijl hij zich met de hulp van twee ISM activisten verborgen hield in het kantoor van de ISM in Jenin.

Gaza City, 28 augustus 2008. De Italiaanse ISM-activist Vittorio Arrigoni, het liefje van Vlaamse ISM vrijwilligster Inge Neefs, ontvangt hier een Palestijns paspoort rechtstreeks uit de handen Ismail Haniyeh, de premier van Hamas. Sommigen blijven Vittorio desondanks toch een pacifist noemen. Vreemde zaak wel. Iemand zal toch eens dringend de term ‘pacifist’ in het Midden-Oosten moeten omschrijven, want dat betekent blijkbaar niet hetzelfde als wat wij er in het Westen onder begrijpen. Vittorio werd op 15 april 2011 geliquideerd door radicale salafistische islamisten uit Gaza. Wie geweld predikt zal door geweld vergaan.

Met dank aan Lee Kaplan van Stop The ISM voor de hint en NGO-Monitor voor de informatie.

Gearchiveerd onder:Terrorisme

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

Confront the bashers of Israel

Israël is niet de oorzaak van anti-westerse gevoelens; het is in het beste geval een handig excuus

door David Ha’ivri [Ynet]

Vele leidende professionele Israëlbashers zijn zo compleet van de pot gerukt en zo aanstootgevend met hun belachelijke beweringen, dat het af en toe moeilijk wordt om uit te maken waar eerst te beginnen. Zo had ik bijvoorbeeld in Washington het afgelopen jaar de kans om in debat te gaan met Hussein Ibish, die een doctoraat in aanstootgevendheid heeft. Zijn strategie bestaat erin om zijn academische retoriek te gebruiken om volslagen onzin toch nog als iets belangrijks te laten klinken.

Tijdens een recent bezoek aan het Verenigd Koninkrijk had ik de kans, samen met Gershon Mesika – de gouverneur van Shomron (Judea & Samaria) – om met één van de prominentste Israëlbashers van Engeland samen te komen, met name het parlementslid Julian Brazier.

Parlementslid Brazier is zich onlangs luidkeels beginnen uit te spreken tegen de Lichte Spoortrein in Jeruzalem, bewerende dat deze dient als een instrument van de Israëlische Apartheidspolitiek en dat het ‘illegale nederzettingen’ verbindt met de erkende gebieden van Israël. Aan de ene kant beweert hij dat hij nooit heeft opgeroepen tot een boycot van Israël, terwijl hij anderzijds tezelfdertijd een onderzoek eist naar locale Britse gemeentebesturen die samenwerken met het Franse afvalbedrijf Veolia Water, wegens hun betrokkenheid in het Lichte Spoortrein project van Jeruzalem.

Los van dat beweert parlementslid Brazier dat de activiteit van Israël in de ‘nederzettingen’ op de West Bank de oorzaak is van de opkomst van de Moslim Broederschap in Egypte alsmede anti-Britse sentimenten in Pakistan en Afghanistan. Dit brengt ons terug naar mijn openingsvraag: Waar begint u, wanneer beweringen die zo compleet wars van de werkelijkheid staan gebombardeerd worden op Israël door academici en verkozen ambtenaren in de hedendaagse Westerse landen? Ik kan hen begrijpen die zeggen dat het allemaal geen zin heeft en voorstellen om die beschuldigingen te negeren. Maar ik zou willen voorstellen dat wij de confrontatie aangaan met deze bashers en hen daar niet zo makkelijk mee laten wegkomen.

Zo was ik blij met het initiatief van de Britse Coalitie voor Israël, die onze leiding vroeg om met de heer Brazier samen te komen en om een rechtzetting te verzoeken. Na de recente uitlatingen van Brazier, organiseerde BICPAK een correspondentiecampagne gericht aan het Britse Parlement en de lokale kranten om uit tegen deze schaamteloze verklaringen tegen te spreken.

Ik ben blij dat wij mensen hebben zoals Gershon Mesika, die een efficiënte gemeentelijk ambtenaar is met een duidelijke pragmatische agenda voor het opbouwen van Joodse gemeenschappen in Shomron (Samaria). Maar ik ben ook niet beschaamd om op eender welk forum (met inbegrip van het Britse Lagerhuis) te zeggen dat het land van Israël het geboorterecht van het Joodse Volk is, zoals dat in de Bijbel staat.

Dit is ons land
Dit is geen “bezet“ land – het behoort aan geen ander volk dan Israël. De ontwikkeling van de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria is niet de oorzaak van de Arabische Lente in het Midden-Oosten of het anti-westerse gevoel in de Islamitische maatschappijen, maar eerder, is de fundamentalistische Islamisering de ware oorzaak.

Wie ook deze vergadering bijwoonde was de Jordaanse schrijver en activist Mudar Zahran, die parlementslid Brazier eraan herinnerde dat de Palestijnen reeds een staat hebben in Jordanië en zijn hulp inriep om te helpen de Hasjemitische monarchie te vervangen door hun eigen leiding.

Ik denk niet dat wij erin geslaagd zijn om de anti-Israëlische kijk van Brazier te veranderen, die (zoals hij onderstreepte) gebaseerd is op drie generaties van zijn familie die betrokken zijn in het gebied. Zowel zijn vader als grootvader dienden in het Britse leger tijdens de bezetting van het land.

“Wij zullen nooit of te nimmer ons land opgeven” zegt David Ha’ivri (midden). David is de directeur van Shomron Liaison Office. Hij en zijn vrouw Mollie en hun acht kinderen wonen in Kfar Tapuach, een kleine Joodse gemeente met zowat 700 inwoners, gesticht in 1978 in Samaria (West Bank), Israël.

Met dank aan Tiki S. voor de hint.

Gearchiveerd onder:Jeruzalem, Judea & Samaria

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël

De International Solidarity Movement (ISM) zendt jonge mensen van over de hele wereld uit naar de Palestijnse oefenterreinen op de West Bank en in Gaza om er te leren van de terroristen en de smaak van het terrorisme vast te krijgen. Hiermee toont de ISM zijn ware gelaat. Het is duidelijk dat de leiders van de ISM het terrorisme steunen en een vijand is in de voortdurende oorlog tegen de terreur.  President Bush zei ooit: “Als je hen steunt wilt dat zeggen dat je bij hen hoort”.

De International Solidarity Movement werd door Palestijnen opgericht in augustus 2001 nadat Yasser Arafat was weggelopen van de vredesbesprekingen in Oslo en de Tweede Intifada (Stenenoorlog) opzette. De ISM beweert dat zij geen steun of fondsen verkrijgen van eender welke staat, regering of vereniging. Echter zowel in 2006 en 2007 werd door het A.J. Muste Institute, de fiscale sponsor van de ISM bijna 56.000 dollar overgemaakt op de bankrekening van de ISM. Ook de organisatie Middle East Children’s Alliance (MECA) dient in de Verenigde Staten als dekmantel om fondsen te werven voor de ISM.

Adam Shapiro en Huwaida Arraf

Op zijn website beschrijft de ISM zichzelf als “een door Palestijnen geleide beweging die zich gewijd heeft om zich te verzetten tegen de Israëlische bezetting van Palestijnse grond via het gebruik van niet-gewelddadige, directe actie methodes en principes“.

Echter, in werkelijkheid blijkt de (ISM) een organisatie te zijn van vrijwilligers wiens doel het is om de Israëlische strijdkrachten te verhinderen om hun eigen burgerbevolking te beschermen tegen terreuraanslagen. Het moedigt zijn vrijwilligers aan tot het ondernemen van ‘directe actie’ die hen dikwijls blootstelt aan het gevaar en in rechtstreekse confrontaties met het IDF (Israeli Defense Forces).

In een artikel uit 2002 schrijven de mede-oprichters van de ISM Adam Shapiro en Huwaida Arraf: “Het Palestijnse verzet moet een variëteit aan karakteristieken inzetten, zowel niet-gewelddadig als gewelddadig… Jawel, mensen worden gedood en gewond,” maar deze doden “zijn niet minder achtenswaardig dan het uitvoeren van een zelfmoord operatie. En wij zijn er zeker van dat wanneer deze mensen worden gedood tijdens dergelijke actie, zij beschouwd zullen worden als martelaar van Allah.”

De ISM is dezelfde organisatie waar de Italiaanse activist Vittorio Arrigoni en vermeende pacifist, tot aan zijn dood in Gaza het boegbeeld van was en waar ook de Vlaamse Inge Neefs uit Leuven op de loonlijst prijkt. Vittorio werd op 15 april 2011 geliquideerd door radicale salafistische islamisten uit Gaza.

Vrijwilligers zoals Inge Neefs worden naar Pal-Arabische overwegend Gaza, uitgezonden gebieden om er ter plaatse het protest te organiseren en te leiden tegen de Israëlische anti-terreurcellen en heeft ook de organisatie van de Freedom Flotilla’s op zich heeft genomen. Zo nam Inge Neefs samen met ISM activiste Griet De Knopper deel aan het beruchte Free Gaza Flotilla van 31 mei 2010 waarbij negen vermeende ‘vredesactivisten’ de dood vonden.

Inge Neefs moet in Gaza voor rekening van ISM de schijn van humanitaire hulp ophouden

Op deze video geeft Inge eind december 2010 een interview weg aan de openbare omroep VRT/Canvas waar ze samen met Vlaanderens best betaalde Israëlbasher VRT-journalist Rudi Vranckx de markt in Gaza afschuimt. Op 26 november 2011 voerde Inge Neefs een boycot-Israël aan voor het Gents Actieplatform Palestina (GAPP) aan de ingang van de Colruyt te Gent. Sinds enkele maanden zit ze terug in Gaza. Ik heb nog geen plaatje gevonden van haar met een kalasjnikov AK 47, maar dat komt nog wel.

In deze videoclip, genomen tijdens een voordracht aan de Rutgers Universiteit in 2010, legt Adam Shapiro, medestichter van de ISM en de Free Gaza Movement, ten overstaan van eigen publiek uit dat de tactiek met de Free Gaza Flotilla ‘s deel uitmaakt van een grotere oorlog waarvan het doel is Israël in het algemeen te ondermijnen en legt uit hoe hij het conflict van ‘Israel versus de Palestijnse Arabieren‘ wil veranderen in ‘Israël versus de wereld‘ en het conflict aldus wil internationaliseren.

Huwaida Arraf en de andere ISM vrijwilligster Greta Berlin waren de organisatoren en woordvoerders van dat ‘Free Gaza Flotilla’ dat op gewelddadige wijze trachtte de legale zeeblokkade door Israël van de Gazastrook te doorbreken om zodoende de aanvoer via de zee van wapens aan de terreurorganisaties weer mogelijk te maken. Greta Berlin schaamde zich niet om de Holocaust te misbruiken voor haar perfide doelstellingen toen ze zei: “Al 60 jaren wachten de Palestijnen op gerechtigheid. Hoe veel langer nog moeten zij de prijs betalen voor wat Europa de Joden heeft aangedaan?“

De ISM gooit onnodig de levens van haar vele buitenlandse vrijwilligers in de weegschaal zoals dat van de Amerikaanse activiste Rachel Corrie en de Britse onderdaan Tom Hurndall. Beiden werden gedood terwijl ze deelnamen aan ISM activiteiten. Tom Hurndall liep op 11 april 2003 in de Gazastrook tegen een kogel aan van het IDF en overleed later aan de gevolgen. Zo raakte in maart 2009 de Amerikaan Tristan Anderson uit California zwaar gewond tijdens gewelddadige protesten aan de veiligheidsmuur in Ni’lin.

Maar ISM vrijwilligers leveren ook daadwerkelijk hand- en spandiensten aan de terroristen. Zo hielpen zij in 2002 in Bethlehem terroristen onderduiken in de H. Geboortekerk. Ook bij de aanslag in 2003 op de Mike’s Place Bar in Tel Aviv, uitgevoerd door terroristen afkomstig uit Groot-Brittannië, waren ISM vrijwilligers in betrokken. Bij die aanslag werden drie mensen vermoord.

Een officieel Israëlisch rapport toonde aan hoe terroristen hun sporen maskeren “door banden te onderhouden met buitenlandse linkse activisten en leden van de International Solidarity Movement (ISM).” Volgens dat rapport “Namen ISM leden actief deel aan illegale en gewelddadige acties tegen IDF-soldaten. Af en toe gebeurt het dat hun activiteiten gebeuren onder de auspiciën van Palestijnse terreurorganisaties“.

In maart 2003 werd een belangrijke terrorist van de Islamitische Jihad, Shadi Sukiya, gearresteerd terwijl hij zich met de hulp van twee ISM activisten verborgen hield in het kantoor van de ISM in Jenin.

Gaza City, 28 augustus 2008. De Italiaanse ISM-activist Vittorio Arrigoni, het liefje van Vlaamse ISM vrijwilligster Inge Neefs, ontvangt hier een Palestijns paspoort rechtstreeks uit de handen Ismail Haniyeh, de premier van Hamas. Sommigen blijven Vittorio desondanks toch een pacifist noemen. Vreemde zaak wel. Iemand zal toch eens dringend de term ‘pacifist’ in het Midden-Oosten moeten omschrijven, want dat betekent blijkbaar niet hetzelfde als wat wij er in het Westen onder begrijpen. Vittorio werd op 15 april 2011 geliquideerd door radicale salafistische islamisten uit Gaza. Wie geweld predikt zal door geweld vergaan.

Met dank aan Lee Kaplan van Stop The ISM voor de hint en NGO-Monitor voor de informatie.

Gearchiveerd onder:Terrorisme

Bron: Vlaamse Vrienden van Israël