Arabische Lente of fata morgana? [André Gantman]

Posted by admin on Feb 19, 2012 in Kort nieuws Israël | Comments Off

Arabische Lente of fata morgana?

door André Gantman
bron: Joods Actueel nr. 61 februari 2012
http://joodsactueel.be

In de winter van 2010-2011 werden onze TV schermen met beelden uit Tunesië en Egypte verzadigd; de toegesnelde reporters probeerden ons met veel verve en pathos te overtuigen dat de Arabische wereld voorgoed het politieke obscurantisme, vertegenwoordigd door de regimes van Ben Ali en Moebarak, de rug hadden toegekeerd en dat de liberale democratie in opmars was.

Het was ook aandoenlijk vast te stellen hoe politieke leiders, de Europese niet in het minste, de nieuwe verwachte democratische koers met veel overtuiging steunden. Sommigen, zoals de socialisten, getuigden van razendsnel geheugenverlies, vermits de partijen van de Tunesische en Egyptische dictators tot aan de revolte lid waren van de Socialistische Internationale!

André Gantman

Nadien kwam Khaddafi aan de beurt, die van zijn troon werd gelicht dankzij een gecoördineerde actie van een aantal NAVO-landen, volkomen terecht overigens. Echter, de waarheid gebiedt ons niet te vergeten dat velen van degenen die zijn val hebben bewerkstelligd dit ongure personage met veel égards en lof hadden ontvangen zowel in Parijs, Rome en Brussel, terwijl in dezelfde periode de Israëlische premier Ariel Sharon door vele van die politici verguisd en als paria behandeld werd.

Blijkbaar hebben de ‘specialisten’ niet veel onthouden van hetgeen in februari 1979 in Iran is gebeurd. Toen ook werd de revolutie tegen de Shah op veel applaus onthaald. Velen waren de mening toegedaan dat Khomeini, die onderdak en faciliteiten allerhande in het Frankrijk van de liberale president Giscard had gekregen, zich dientengevolge zou ontpoppen tot een propagandist van de democratische vrijheden en verworvenheden.

Snel verder lezen KLIKKEN op–>>

Maar Ayatollah Khomeini en de zijnen – trouw aan hun reeds lang uitgestippelde politieke lijn – hadden maar enkele uren nodig om hun dictatuurte installeren en buiten de grenzen van hun gekneveld land het brutale en niets ontziende religieus terrorisme als exportproduct te promoten en te organiseren. Het is duidelijk dat de democratische opmars in de Arabische landen, net zoals meer dan dertig jaar geleden in Iran is gebeurd, een fata morgana is gebleken.

Inderdaad, hetgeen wij op TV voorgeschoteld kregen, was gezichtsbedrog: men zag iets dat in werkelijkheid niet bestond. Immers het staat vast dat de overwinning van de fundamentalisten in Tunesië en zeker in Egypte haaks staat op een overgang naar een democratie die naam waardig. In Egypte is het parlement voor meer dan 70% uit Moslimbroeders en Salafisten samengesteld, terwijl de ‘liberalen’ amper 10% van de stemmen hebben weten te vergaren.

Voor het vredesproces in het Midden-Oosten stemt voornoemde situatie evenmin hoopvol; Hamas die zichzelf als een filiale van de Moslimbroeders beschouwt zal minder dan ooit bereid zijn tot de erkenning van de staat Israël. Sommigen argumenteren dat het allemaal zo’n negatieve vaart niet zal lopen omdat de Moslimbroeders prioritair de nodige maatregelen moeten nemen om de Egyptische economie op de rails te krijgen.

De vraag is echter te weten of zij oprecht afstand kunnen nemen van hun extremisme om zich daadwerkelijk te bekommeren over ‘de problemen van de mensen’ zoals de torenhoge werkloosheid en de stilgevallen industriële productie, zonder te spreken over het toerisme dat op apegapen staat.

Recent wordt veel aandacht geschonken aan de massale en bloedige repressie door het Syrische regime van Assad, die trouw aan de ideologische nalatenschap van zijn vader, niet aarzelt massaal brutaal geweld te gebruiken tegen zijn eigen volk. Eind 2011 maakte Amnesty International in een gepubliceerd rapport reeds gewag van a pattern of killings and torture amounting to crimes against humanity.

Syrië op zachte manier aanpakken maar Israël vernietigen om Gaza

Nochtans minimaliseert Ludo De Brabander (afb. rechts), directeur van Vrede vzw (jaarlijks gesubsidieerd met belastinggeld tussen €150.000 en €180.000) de repressie als volgt: “Er wordt duidelijk opgetreden tegen de oppositie maar niet op een schaal zoals je soms leest in bepaalde media” (website Vrede vzw 23 januari 2012). Zo’n zin spreekt boekdelen!

Ludo De Brabander staat steeds in woord en daad paraat wanneer het gaat om Israël meedogenloos neer te sabelen; Israël is voor hem steeds en overal schuldig. Maar ‘het progressieve’ regime van Assad moet eerder op een zachte manier worden bekritiseerd; per slot van rekening heeft die man toch zijn sporen verdiend als duchtige vijand van Israël en vriend van de Moslimbroeders, hetgeen blijkbaar door Vrede vzw hoger wordt aangeschreven dan de Israëlische democratie.

Ik kan slechts hopen dat de Syriërs zullen begrijpen dat Israël niet de vijand is maar slechts een voorwendsel dat misbruikt wordt door de dictator en zijn kliek om hun macht te bestendigen. Meer algemeen kan gesteld worden dat slechts indien de Arabische massa’s inzien dat de regimes die hen onderdrukken de enige oorzaak van hun armoede en onderontwikkeling zijn, er kans bestaat op vrede in het Midden-Oosten.

Op 7 december 2011 verscheen Het gespleten geweten van André Gantman, oud-schepen van de stad Antwerpen en auteur. Volgens Gantman zijn er in de wereld en ook in onze stad [Antwerpen], duidelijk tekenen van een hernieuwd antisemitisme.